Kwaad en dankbaar

Eigenlijk wil ik in deze kolom eer brengen aan een man met buitengewone verdiensten. Maar feitelijk ben ik kwaad en wat doe je dan? De Doorbraak-lezer misbruiken als therapie. Op Sinterklaasdag hield het Overlegcentrum van Vlaamse Verenigingen in het Vlaams Parlement een Staten-Generaal. Zowel locatie als organisatie zijn eerbiedwaardig te noemen. Zowat 500 mensen kwamen bijeen om te luisteren naar drie hoogstaande referaten.

Zowel opkomst als inhoud zijn nieuws-waardig te noemen. Professor Bouckaert werd er voorgesteld als nieuwe OVV-voorzitter en de burgemeester van Lennik zette de actieplannen van 25 Vlaams-Brabantse collega's uiteen omtrent de splitsing van de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde. Kikvorsgroen

Wie zich echter voor de nieuwsgaring beperkt tot radio en televisie, bleef totaal onwetend over deze bijeenkomst. Dat maakt mij pisnijdig. Een dag eerder lieten zowat 26 groene kikvorsmannen en dito vrouwen zich in de Wetstraat oppakken. Zij voerden actie namens Greenpeace tegen de klimaatopwarming. Leverde een beeldverslag op in het VRT-journaal.

Kom dan

niet met het argument dat er geen "nieuws" te rapen was bij het OVV. Alsof het klimaat sedert begin december aan het opwarmen is. Op de avond van de Staten-Generaal opende het radionieuws met een schietpartij ergens in Vlaanderen en een dubbele moord in. Amsterdam. Alsof ze op die radioredactie wilden laten horen: ook als er totaal geen nieuws is, negeren we u, Vlaams Bewegers, straalweg.

Bezinning

Goed, na de woede volgt de bezinning. Wat doen we daartegen? Niets dus. We maken ons kwaad, drinken een glas (in dit geval heerlijke Augustijn) en druppelen een plas (het waren niet allemaal jongelingen op die Staten-Generaal).

Ben ik verkeerd ingelicht of loopt daar inderdaad zowat 80% rond met een gsm? Waarom bellen die niet allemaal naar de radioredactie na het eerstvolgende nieuws waar geen melding werd gemaakt van de Staten-Generaal? Beschaafd, maar zelfbewust vragen naar het waarom van die brutale censuur en dat gebrek aan fatsoenlijke nieuwsdekking. Enkele honderden protestbelletjes, het zou opgemerkt worden in de Reyerslaan. We hebben maar weinig wapens in handen. Laten we ze dan verdomme tenminste gebruiken.

Voila, de kwaadheid is er af (voor even, want het probleem is toch wel echt schrijnend). De Staten-Generaal was ook het afscheid van Eric Ponette als OVV-voorzitter. De zaal zat vol met Vlaamse ervaring en Vlaams engagement. Maar ik overdrijf niet als ik beweer dat wellicht niemand van de 500 aanwezigen qua Vlaamse inzet tot aan de schouders reikt van Ponette. Hem beschrijven kan alleen met superlatieven. Door dat te doen “geneer” je hem echter, want bescheidenheid is één van die superlatieven die op Eric passen als op geen ander.

Daarom wil ik dit eerbetoon een wat aparte vorm geven, één waar hij wél mee kan leven. Ik wil een zwakheid van hem in het licht plaatsen. Eric is totaal ongeschikt voor debatten. Ik werd ooit wakker met Eric en Magda Aelvoet (voor alle duidelijkheid: ik lag in bed, zij zaten Voor de dag achter de microfoon bij de VRT-radio - jawel voor één keer dan toch). Van het aangekondigde debat kwam niets in huis. Aelvoet bleef onbeperkt doordrammen en toen Eric eindelijk het woord kreeg, zweeg hij terstond nadat Aelvoet hem onderbrak. Ponette moet zowat tien procent van de tijd aan het woord geweest zijn.

Hij heeft dus tenminste één gebrek: te veel beschaving om het verbaal op te nemen tegen een politica als Aelvoet. Voilà Eric, als je dan toch niet kunt leven met te veel eerbetoon, laat deze kritiek dan mijn bijdrage zijn aan uw huldiging. Het moet trouwens zowat de enige kritiek zijn die men u kan geven.

Nu ik er over nadenk: ik ben eigenlijk nog wel kwaad, maar ook vooral dankbaar omdat ik Eric een persoonlijke vriend mag noemen.