En de winnaar is...

En de winaar is ...

In Zimbabwe was het even wachten tot de stemmen geteld waren en bekend werd wie de verkiezingen had gewonnen. Dat heb je met landen die niet meteen het idee “ordentelijk bestuur” oproepen. Het kan er weken aanslepen voor de winnaar wordt geproclameerd. Maar wij schuiven zo stilaan naar de eerste verjaardag van de jongste verkiezingen. En nog moeten we wachten om te weten wie de winnaar is. Wie bij de kiezer won, was meteen duidelijk dankzij de inzet van geavanceerd telmateriaal. Maar wie het spel zal winnen, weten we niet voor 15 juli.

Dus houden we ons tussendoor maar wat bezig met speculaties. Gevaarlijk spel, want de toekomst wil wel eens verrassingen in petto houden. Toch wagen we het er op. Leterme zal niet in slagen in het drieluik waarmee hij de kiezer wist te lijmen. Goed bestuur zit er niet in, een grote staatshervorming is ver af en meteen zal dan ook de geloofwaardigheid aan scherven liggen. Leterme dreigt dan ook dé verliezer te worden.

Hij zal niet alleen staan in de hoek waar de klappen vallen. Didier Reynders zit ook wat suf uit te hijgen op het bankje in de hoek van de ring. Amechtig slurpt hij aan de drinkbus en spuwt het vocht in het daartoe voorziene bakje. Er zit bloed bij. Met de rode kleur van de PS die hij in de regering moet tolereren. De houtgreep van het kartel PS/cdH hield hem van het premierschap. Kortom, net als Leterme leerde Reynders dat je in België soms beter de verkiezingen verliest.

Zoals de Open Vld. Die kreeg een geweldige uppercut van de kiezer, maar kroop snel recht van het canvas omdat de sp.a een nog steviger dreun te verwerken kreeg. Verliezen is een relatief begrip. Wie minder verliest dan een ander of dan verwacht, wint verhoudingsgewijs. Nu staan we voor een hervorming van de instellingen die wellicht een schijf arbeidsmarktbeleid naar de deelgebieden overhevelt, zonder te raken aan de unitaire financieringsmechanismen. Maar dit houdt mogelijk ook een versterking van België in, want Leterme wipte als een volleerde berggeit over de kloof die de CD&V scheidde van het Open Vld-kamp door zich plots voorstander te verklaren van het laten samenvallen van de verkiezingen (lees: in feite afschaffen van de Vlaamse verkiezingen). Voeg daar nog een scheut unitaire kieskring aan toe en we komen zo ongeveer perfect terecht bij het communautaire Open Vld-kiesprogramma. Wie maakte ons ook alweer wijs dat het in België niet mogelijk is het verkiezingsprogramma helemaal uit te voeren? De Open Vld bewijst in de zomer misschien dat het wel kan. En dat na een electorale pandoering. Il faut le faire.

Tussendoor wist de Open Vld haar weggestemde oud-premier nog handig te bevorderen tot redder des vaderlands, waarna hij zich in volle glorie voor een sabatjaar lang kan neervleien onder de eigen olijfbomen. Krachten opdoend om bij de meest passende gelegenheid de dan totaal kapotgecompromiseerde Leterme op te vreten.

Zoals het er nu uitziet zal de winnaar van de verkiezingen van 10 juni 2007 te vinden zijn in het kamp van de cijfermatige verliezers. Zegt wel iets over de kwaliteit van de Belgische democratie en het gewicht dat de Vlaamse kiezers in de weegschaal gooien.