Ceci n

Net de avond dat de hoofdredacteur deze tekst verwacht, werd een regeerakkoord afgesloten. Negen maanden na de stembusslag komt er dan toch een regering, een rariteitenkabinet, waar – dixit de hoofdredacteur van De Standaard – “niemand in gelooft”. Het kwam er omdat er nu eenmaal een regering moet komen. Van moetens. Zonder begeestering, zonder project.

Met socialisten in en socialisten buiten de regering. Onder leiding van een partij die als kartel naar de verkiezingen trok, maar waarvan de voorzitter van de andere vleugel zich onthoudt bij de vertrouwensstemming.

Maandenlang werd onderhandeld met het oog op een regeringsvorming. Het lukte niet en dus werd beslist een regering te vormen met het oog op maandenlange onderhandelingen. België blijft het land van het surrealisme. Waarbij een regeringsfoto past met daaronder de titel: ‘Ceci n’est pas un gouvernement’.

Als nog bewezen moest worden dat België een onwerkbaar beleidsniveau is, dan is dat met deze gebeurd. Met oog voor symboliek legt de premier de eed af in handen van de koning op witte donderdag. De dag dat christenen herdenken dat Jezus werd verraden en gekruisigd. Nadat Dehaene driemaal kraaide.

Normaal volgen na een regeringsvorming discussies over halfvolle of halflege glazen. Wat het communautaire luik betreft, moeten we vaststellen dat er een leeg glas op tafel staat en op het aanrecht een fles wijn en een fles azijn. Misschien wordt de ene geopend, misschien de andere. Misschien wordt het glas gevuld met wijn en azijn.

Theoretisch kan het dus allemaal nog, die grote staatshervorming. Na witte donderdag volgt pasen, de dag van de verrijzenis. Voor christendemocraten blijft er dus hoop.

Hoop op een mirakel. Want CD&V maakte er een knoeiboel van. Door in de interimregering van Verhofstadt te stappen, nam ze de druk van de ketel. Door een regering-Leterme te vormen maakt de partij het zichzelf onmogelijk moeilijk. Als de andere regeringspartijen niet de vriendelijkheid opbrengen de CD&V een grote staatshervorming te gunnen, blijven er twee mogelijkheden open. Verder doen met een regering die de eigen verkiezingsbelofte op de vuilnishoop smijt of de eigen kopman afschieten. In het eerste geval zullen de eigen kiezers vaststellen dat Leterme het niet kan, in het tweede geval zullen de tegenstanders hem dat voor de voeten smijten.

Het kartel CD&V/N-VA won de verkiezingen met drie beloften: goed bestuur, herstel van de geloofwaardigheid en een stevige staatshervorming. Om dan een regering te vormen die op elk van die drie vlakken historisch laag dreigt te scoren.

Hoe lang blijven we bereid België in stand te houden ten koste van politieke besluiteloosheid? In 2007 verschenen in de pers oefeningen waarin de kost van het separatisme werd nagegaan. Virtuele en speculatieve oefeningen vooral. Maar de kost van het behoud van België wordt nu wel voor iedereen duidelijk. Een klein jaar lang besluiteloosheid zonder regering, gevolgd door besluiteloosheid met een regering. Geen virtuele of speculatieve bewering, maar een politiek feit.