Somers-Spelen: Vlaanderen kan ambitie gebruiken

In zijn tribune in vorig nummer maakte Jacques Claes brandhout van het idee van minister-president Bart Somers om Vlaanderen de Olympische Spelen van 2016 te laten organiseren. Hij staat met zijn reactie niet alleen. Maar er zijn ook meer positieve stemmen. Zelf reken ik me tot het kamp van de positivo’s, zonder echter te gaan zweven.

Vooreerst zie ik niet in waarom Vlaanderen de Olympische Speken niet zou kunnen organiseren. Als ook Griekenland (volgend jaar) en Catalonië (1992) daar toe in staat zijn. Als ook Jacques Rogge, Vlaming en voorzitter van het Internationaal Olympisch Comité, gelooft dat het kan. Als onze sportlui, politici en bedrijfsleven het idee overwegend positief tot enthousiaste hebben onthaald.

Dergelijk project kan de troeven van Vlaanderen, de waarden waarvoor Vlaanderen staat en onze economie internationaal op de kaart zetten. Het kan onze regio een sterke economische impuls bezorgen. Het kan enorm mobiliserend zijn voor de hele bevolking en de diverse maatschappelijke groepen, om zich samen rond één groot project te verenigen.

Barcelona

Olympische Spelen of andere grote maatschappelijke projecten vormen vaak een katalysator van verandering, van vernieuwing, van dynamisme. Kijk naar wat de Olympische Spelen teweeg hebben gebracht voor Barcelona en Madrid. Toen is gebleken dat samenwerking aan een groots project feilloos mogelijk is. Men had geen enkele ervaring met het opzetten van een dergelijk project. En de overheid, de werknemers en de werkgevers beseften dat men op elkaar was aangewezen om dit sleutelmoment tot een goed einde te brengen. Voor de Olympische Spelen zaten alle actoren van het economisch landschap samen aan tafel en waren zij bereid om voor deze gemeenschappelijke doelstellingen het eigenbelang te overstijgen. Ondertussen zit Barcelona al jaren in de lift als trekpleister voor zakendoen en toerisme. Catalonië is meer dan ooit een zelfbewuste regio die deel uitmaakt van het kwartet van Europese groeiregio’s dat Vlaanderen het nakijken geven.

Soortgelijke nieuwe dynamiek vinden we ook terug in de grensregio tussen Denemarken en Zuid-Zweden, met de bouw van een uitzonderlijk lange brug over de Öresund, een gigantisch infrastructuurwerk. Deze Scandinavische regio bulkt van vernieuwende economische activiteit, met de brug als katalysator voor de mobiliteit van talent en kapitaal in de regio.

Een project als de Olympische Spelen vormt ongetwijfeld een enorme uitdaging. Bovendien hebben we het welslagen niet volledig in eigen handen. De selectie hangt af van tal van externe factoren. Wie zijn de andere kandidaten? Waar worden de Spelen georganiseerd in 2012? Maar, zelfs indien we de selectie niet halen, dan nog gaat het om zo’n enorm project dat een serieuze kandidaatstelling op zich reeds een belangrijk mobiliserend effect heeft en de diverse maatschappelijke groepen verenigt. Dat is bijvoorbeeld gebleken bij de kandidatuur van Rijsel. De regio Nord-Pas de Calais is er destijds in geslaagd om rond deze kandidatuurstelling voor de Olympische Spelen solidariteit en enthousiasme te kanaliseren in een dynamiek die een eigen leven gaat leiden.

De weg is lang

Natuurlijk mogen we niet over één nacht ijs gaan en moet de impact van zo’n project grondig worden bestudeerd en beheerd, zowel naar budget, mobiliteit, rendabiliteit enzovoort. We mogen er gerust van uitgaan dat het project haalbaar is. De vraag zal enkel zijn: kunnen de opeenvolgende regeringen blijvend de dynamiek opbrengen om in het project te investeren en tevens het bedrijfsleven en andere maatschappelijke groepen enthousiasmeren om mee te doen? Daar is inderdaad veel voluntarisme en ambitie voor nodig. En de weg is vele verkiezingen lang.

De slaagkansen van het project worden ongetwijfeld fors verhoogd indien Brussel er wordt bij betrokken. Brussel is onze enige echt internationale stad, met een sterke reputatie. Mijn enige vrees is dat belgicistische krachten alles in het werk zullen stellen om te beletten dat Vlaanderen de stuwende kracht is, en dat zij het project zullen proberen te recupereren om vooral de Belgische vlag te dienen. Om dit te vermijden moeten de levende krachten in Vlaanderen – van bedrijfsleven, over sportwereld, politiek en werknemersorganisaties tot de socioculturele sector - zich gezamenlijk achter het project scharen.

Ik verkies dus het project te steunen en een kans te geven, veeleer dan te vervallen in Vlaams miserabilisme. Met dat laatste hebben we in Vlaanderen nog niets opgebouwd.