Over het verzet tegen de vreesaanjagende Vlaamsgezinden

Over het verzet tegen de vreesaanjagende Vlaamsgezinden

Wie is hier de underdog?

Sommige onderliggers afficheren zichzelf graag als slachtoffer, anderen verkiezen de strijdbaarder status van “underdog”. Maar ook paradepaardjes van de heersende klasse presenteren zich als underdog. Jammer genoeg voor hen bestaan er objectieve tests om vast te stellen of iemand recht heeft op die eretitel.

Tijdens de jongste Boekenbeurs was er een namiddag gewijd aan de polemiek, waarin telkens een redacteur van De Standaard met een meningventende auteur een gesprek voerde, dat het midden hield tussen een vraaggesprek en een debat. Mia Doornaert was het grotendeels eens met Paul Scheffer dat we geen multiculturele flauwekul moeten slikken over bijvoorbeeld onze verrijking door het islamitische recht om je vrouw te slaan. Marc Reynebeau hoorde het Bas Heijne graag zeggen dat alle voorstellen van Geert Wilders’ Partij Voor de Vrijheid steeds weer tégen de vrijheid gericht blijken, bijvoorbeeld een verbod op de koran. Maar ik had de indruk dat het louter uit beleefdheid was dat Tom Naegels liet betijen toen Tom Lanoye zichzelf als underdog positioneerde tegen de zogenaamd naar rechts opgeschoven politieke correctheid.

De feiten spreken Lanoye immers nog steeds tegen. De publieke brandmerking wegens foute opinies, het gedwongen ontslag, de onderwerping aan de maoïstische dwang tot openbare zelfkritiek, zij zijn tot op het hoogste niveau nog steeds voorbehouden aan wie zich op rechtse standpunten laat betrappen, zoals seksisme (Harvard-rector Summer), racisme (Nobelwinnend geneticus James Watson) en “islamofobie” (paus Benedictus XVI). Historisch revisionisme leidt tot gevangenisstraf als het dictators witwast van rechtse, niet van linkse signatuur, zie bijvoorbeeld Siegfried Verbeke in contrast met Stalin-apologeet Ludo Martens. Die machtsverhouding ten gunste van links uit de jaren ’80 is nog steeds van kracht. Dat is geen kwestie van uit welke hoek de opiniewind waait, het is inmiddels de strafwet die tussen linkse en rechtse standpunten discrimineert en daarmee de linkse hegemonie betonneert.

Opiniedwang

Toch hebben linkse spraakmakers gelijk als zij de grond van de ongenaakbare macht onder hun voeten voelen wegzinken. Geen enkel ostracisme tegen andersdenkenden, geen enkele opiniedwang kan immers op tegen de werkelijkheid. De “linkse BRT” kon de mislukking van de bejubelde Portugese Anjerrevolutie of de instorting van het Sovjet-blok niet verhinderen. Niemand was machtig genoeg om onze linkerzijde het socialisme te doen afzweren, maar de economische feiten hebben haar daartoe genoopt.

De linkse tenoren schiepen zich dan een nieuwe roeping door zich tot het cultureel marxisme te bekeren, o.m. feminisme, homorechten en vooral multicultuur. Maar zelfs op dat front blijken de feiten hardnekkig en kruipt er twijfel in de gelederen: naast Urbanus heeft ondermeer Humo-columnist Herman Brusselmans zich laatdunkend uitgelaten over de multiculturele dogma’s. Het zal Lanoyes gemoed ook geen goed gedaan hebben dat de domme kiezer in België de verlichte elite vorig jaar weer eens een heel stoute neus gezet heeft met de zware nederlaag van de linkse partijen.

Maar wat vermoedelijk het meeste steekt, is dat rechtse standpunten nu meer en meer te horen zijn op respectabele forums. Uitgevers, hoofdredacteurs en congresorganisatoren beschouwen een debat niet meer als volledig zonder deelname van rechtse stemmen, en dát vinden linkse opiniehegemonen een groot onrecht en een schandaal. Worden zij gerechtelijk vervolgd, in de dominante media belasterd of in het beroepsleven gebroodroofd om hun linkse standpunten? Nee, dat blijft voorbehouden aan hun tegenstanders, zoals de door Lanoye zwaar gehekelde islamafvallige Ehsan Jami die uit de Nederlandse PvdA is verjaagd (of ziet u Karel De Gucht en Freddy Thielemans wegens papenvreterij uit hun partij gezet worden?).

Wat hun een underdog-gevoel geeft, is gewoon dat zij niet meer het monopolie hebben op het woord.

Vlaamse zaak?

Heeft dit alles iets met de Vlaamse zaak te maken? Niet per se, flamingantisme is niet per definitie rechts, vraag maar na bij Meervoud of bij VVB-voorzitter Eric Defoort. Toch zien we in het gedoe over Vlaanderen en België dezelfde opiniedruk aan het werk als in links-rechtse debatten. Met een zelfde felheid (die doorgaans niet authentiek is maar uit angst voor een “fout” brandmerk voortkomt) spreken domme blondjes en andere weinig ideologisch gefocuste BV’s zich uit tegen “verrechtsing” of zogenaamd racisme én tegen de afbouw van België. En ook hier zien we hoe slippendragers van de macht, in casu van het Belgische status-quo, zich tooien met de vlooien van de underdog die dapper verzet pleegt tegen de vreesaanjagende Vlaamsgezinden.

Reeds in de jaren 1990 slaagden Jozef Deleu en Mia Doornaert erin om het Vlaams autonomistisch discours van Luc Van den Brande als “pensée unique” van de “flandrocraten” af te schilderen. Toen was de belgicistische mobilisatie nog niet zo militant als vandaag, maar Van den Brande vertegenwoordigde in Belgisch verband wel degelijk nog een oppositiestandpunt. De antiflamingantische underdogs, ocharme, dat waren degenen die de zegen kregen van Koning, Kerk en Kapitaal, van “Moneten, Medien und Militär”.

Nee, de politieke correctheid is niet opgeschoven, de voorhoede der politiek bewusten echter wel: van op de barricaden tot op de schoot van haar vroegere boemannen. Geen toeval dat Mia sindsdien tot barones d’Oornaert bevorderd is.

Zanger en belgicist Luc De Vos zong op tv de Brabançonne, niet alleen ‘voor vrijheid en voor recht’, maar vooral ‘voor vorst’. Bij die ancien-régime-passus zag men hem een grimas van oprecht linkse gêne onderdrukken.