Onafhankelijkheid: een genereus project

‘Zeg het dan, mijnheer Verhofstadt, som ze op, al die voordelen die België voor Vlaanderen heeft. Om de vele grendels, pariteiten, convergenties ... waarin de Vlamingen, werkgevers en werknemers, worden opgesloten, kan het toch niet gaan?’ Het is maar een fragment uit de boodschap van Eric Defoort op de nieuwjaarsreceptie van de Vlaamse Volksbeweging (18 jan.).

‘Men probeert “separatist” als scheldwoord te hanteren voor al wie zich op een doordachte manier wil bevrijden van het voor Walen en Vlamingen inefficiënte afremmende provincialistische België. Maar dat maakt geen indruk meer ... Separatisme op zich is geen doel. Wat erop volgt is dat wel. Onafhankelijkheid is bij uitstek een positieve situatie ... Het gaat om volwassenheid die meteen impliceert dat men zich voluit naar de buitenwereld keert om er actief hechte samenwerkingsverbanden op te bouwen, uiteraard met Wallonië, uiteraard met Nederland.’

Ook de Vlaamse werkgevers hoorden we via de nieuwjaarsboodschap van Urbain Vandeurzen (Voka) leuke dingen zeggen. ‘Als er op 23 maart geen akkoord is over staatshervorming, dan moeten de Vlaamse partijen de federale regering maar verlaten. Voka wil een regionalisering van het arbeidsmarktbeleid, ruimte voor gewesten om vennootschapsbelasting aan te passen, gewesten financieel verantwoordelijk maken voor bvb gezondheidszorg en ambtenarenpensioenen’. Is het bij wijze van compensatie dat Voka spreekt over ‘meer’ solidariteit (solidariteitspact tegen Valentijn), de nota-Verhofstadt ‘looft’, geen federalisering van kinderbijslag vraagt, en wel de herfederalisering van geluidsnormen en ontwikkelingssamenwerking? (Belga, 14 jan.) De Vlaamse zakenwereld mikt op een economische hoofdgaai, dat is duidelijk.

Het wekt verwondering dat de liberale partij Open VLD communautair onderhandelt ‘met de witte vlag voorop’. Bart De Wever noemt dat terecht ‘een rampzalige strategie’ (Belga, 29 dec.). De staatshervormingsnota van Guy Verhofstadt is vooral een roep om meer België, niet om meer Vlaanderen. De topliberalen zijn ingekapseld in Belgische beton.

De topsocialisten van een inzake staatshervorming duidelijk verdeelde sp.a stellen zich op dat vlak veel voorzichtiger op, ondanks de druk van de niet onbelangrijke groep linkse en belgicistische socialisten van BPS (lees p. 2). Beseffen ze dat ze beter op zoek gaan naar een tweede adem binnen een toekomstgericht Vlaanderen, dan te verstenen in de slotact van een verkrampt Belgische toneelstuk, waarin het conservatieve establishment de hoofdrol blijft spelen?

Vlaams-nationalisten moeten kritisch zijn over de bijna reactionaire opstelling van de linkse bastions, vakbond(stop) voorop, die de “solidariteit” verheffen tot Berlijnse muur rond verouderde machtsstructuren. Kunnen ze de werkers ervan overtuigen dat Vlaanderen én Wallonië, met eigen accenten, efficiënter zullen zijn om meer welvaart en welzijn te genereren?

Vlaams-nationalisten moeten kritische vragen stellen over grootte, duur en doelmatigheid van de geldstromen. Kunnen ze de Franstaligen ervan overtuigen dat een autonoom Vlaanderen via ‘onafhankelijkheid en samenwerking’ een even autonoom Wallonië beslist uit de puree wil helpen. Spons over het centenverleden, mits goede afspraken over de toekomst?

Het evenwicht tussen individuele en sociale belangen plaatst liberalen en socialisten tegenover mekaar. In België, in Vlaanderen, in Wallonië.

Dezelfde tweestrijd verdeelt het Vlaams Kartel, de winnaars van 2007. Luc Cortebeeck en Jan Renders kunnen niet ontevreden zijn over de pionnen die ze nu hebben geplaatst. Maar Verhofstadt III is maar een tussenspurt. Het valt nog te bezien of de Vlaams-parlementsleden, de burgemeesters, de jongeren, de Vlaamsgezinde achterban en de kartelpartner N-VA zijn uitgeteld wanneer de paasklokken komen.

Dezelfde tweestrijd zal zich ook afspelen binnen Vlaams Belang, waar Bruno Valkeniers veel talent zal nodig hebben om de spreidstand van zijn kiespubliek onder controle te houden. ‘Ik ben voor de vrije markt, maar dan sociaal en ecologisch gecorrigeerd’, was een van zijn eerste uitspraken en ‘Vlaanderen eerst’ liever dan ‘Eigen volk eerst’... Het zijn signalen die de cordonfanaten koude rillingen zullen bezorgen. Jan Segers (HLN) suggereert als enige oplossing: ‘De grens naar fatsoenlijk rechts oversteken’.

De opening die de vernieuwde VVB wil maken naar álle Vlaamse partijen – voor onafhankelijkheid en samenwerking – wil een opening zijn voor Vlaanderen. Een genereus, maar onafhankelijk Vlaanderen, met goede buren.