Staatsblad illustreert machteloosheid parlement

Het Staatsblad is geen prettige lectuur. Niet enkel omwille van de inhoud en de stijl, maar ook omdat er nog nauwelijks wetten in verschijnen. Nu zal u dat misschien juist positief vinden, want zijn er geen honderden, duizenden wetten te veel? Die opmerking is natuurlijk terecht, maar om wetten af te schaffen zijn er natuurlijk weer nieuwe wetten nodig. En wetten tot afschaffing van wetten zijn - ondanks het feit dat men het al jaren daarover heeft - nog veel zeldzamer dan nieuwe wetten.

Het Staatsblad bevat ettelijke duizenden bladzijden regels. De meeste ervan zijn besluiten van de regeringen, waaraan het parlement dus al helemaal niets te zeggen heeft. Niet dat parlementsleden aan wetten veel te zeggen hebben, maar die worden ten minste nog publiek besproken en zijn in beginsel amendeerbaar.

Vaak gaat het ook om de bekrachtiging van internationale verdragen die de regering reeds gesloten en ondertekend heeft en waarmee de regering de internationale aansprakelijkheid van het land dus al geëngageerd heeft.

De inhoudstafel van het Staatsblad zegt veel over de machteloosheid van het Parlement, maar nog meer over de uitholling van onze soevereiniteit, het overleveren van onze beslissingsbevoegheid aan niet verkozen Belgische instellingen, maar nog veel meer aan niet verkozen internationale instellingen.

Wie vragen heeft bij de democratische legitimiteit van de Belgische instellingen en die van de Europese Unie heeft redenen te over om vragen te stellen bij de democratische legitimiteit van bij voorbeeld de Commissie van Venetië, een commissie van vier eerbiedwaardige professoren die alle landen van Europa om beurten de les gaan spellen over welke minderheden ze binnen hun grenzen hebben en wat ze daar allemaal mee of voor moeten doen.

De soevereiniteit wordt uitgehold wanneer er formeel bijkomende bevoegdheden worden overgedragen aan internationale instellingen. Zo is de ontwerp-grondwet voor Europa (foei wat een bedrog om een Europees verdrag een “grondwet” te noemen) een steeds verdergaande uitholling van de bevoegdheden van de lidstaten en de deelstaten.

Ook het inlassen van grondrechten in een Europees charter is een belangrijke beperking van de soevereiniteit van de lidstaten, ook al zegt de tekst dat het charter de Europese bevoegdheden niet uitbreidt.

Wie van oordeel is dat democratie vereist dat een volk zijn lot nog daadwerkelijk in handen kan nemen, kan alleen maar tot de conclusie komen dat er in Europa op enkele ministaatjes na maar drie democratieën meer zijn: Zwitserland, Noorwegen en IJsland.

Wakkere parlementsleden zouden hun collegae eens een volle week les moeten geven over hoe de democratie in dié landen werkt. Dat zou wel eens het nuttigste kunnen zijn wat een parlementslid in dit land voor de democratie nog kan doen.