Wilde Albert wijzer worden

Wilde Albert wijzer worden

Ik ben nooit flamingant geweest en niet van zin het ooit te worden. Toch moet ik vaststellen dat Bart De Wever vandaag de erfzonde aan het herstellen is die het Vlaams-nationalisme sinds de Eerste Wereldoorlog verziekt: verslaafdheid aan het platonische concept ‘Vlaenderen’. Dat is uitgelopen op de dwaasheid van de Bormsverkiezing van 1928, het verwerpen van de amnestie onder beperkende voorwaarden in 1936, de tweede collaboratie (weer ingezet door Borms), de weigering om in de tweede amnestie-eis het onderscheid te maken tussen misleide idealisten, kruimelcollaborateurs en oorlogsmisdadigers.

Bart De Wever lijkt mij nu de eerste consequente Vlaams-nationalist die politiek bedrijft met zijn voeten op de grond, omdat de kern van zijn denken niet platonisch is maar neoconservatief. Een neoconservatief is een linkse die de werkelijkheid is tegengekomen, en dus respect krijgt voor het organisch gegroeide.

Daarom accepteert De Wever een mogelijke crisis van het Belgische regime als die onvermijdelijk is maar niet eerder, zonder er echt op aan te sturen. Wat hij zoekt is geen chauvinistisch volksnationalisme, maar doodeenvoudige subsidiariteit, een basisprincipe van de Europese Unie: los de problemen op, op het niveau waar ze zich stellen.

Dit wordt verhinderd niet door het Franstalige “volk”, maar door de Belgische elite, Frans- én Nederlandstalig.

Oplossing

Er zijn twee manieren om dat probleem op te lossen: of het Vlaamse parlement verklaart zich revolutionair tot Constituante. Of in Wallonië implodeert de particratie.

Voor de constituante is het radicalisme niet groot genoeg, al hoorde ik een gematigde CD&V’er als Luc Martens op Kanaal Z wel al verklaren dat men misschien buiten de wet zal moeten treden.

Ook de implosie in Wallonië is voorlopig onmogelijk omdat de aandacht van de publieke opinie niet gefocust raakt op het fout functioneren van het Waalse gewest, dat zich gedraagt (in de termen van Mark Grammens) als een verwende ‘entretenu’, een verarmde telg die door een welstellende familie wordt onderhouden.

Daarom is de stemming rond BHV zo belangrijk geweest, zij heeft de psychologische factor opgeheven die de implosie van de Etat PS tegenhoudt. Het Di Rupo-isme steunde zich op blufpoker: ze durven niet! Nu hebben ze wel gedurfd, en stort het politieke project van de PS in elkaar.

Uiteraard wekt dit aanvankelijk kreten los van ‘fascisme!’ en opmerkelijk is hoe de Vlaamse pers daarin is meegegaan. Hij bejammert de geschoffeerde Franstaligen en verwijt de CD&V – die consequent is gebleven – haar bochtenwerk. In werkelijkheid woedt de machtstrijd tussen l’ancien CVP (Dehaene / Van Rompuy) en le nouveau CD&V (Leterme / Vandeurzen). Al twee keer heeft l’ancien CVP de krokodillenmentaliteit willen herstellen. Eerst in de informatieopdracht van Dehaene die op een zondagnamiddag eindigde in de grootste verwarring. Vervolgens in de verkennersopdracht van Van Rompuy die de knoop leek te hebben ontward, maar door Vandeurzen uit zijn onderhandelingsploeg werd verwijderd.

Omdat Leterme in krokodillenlogica een ongeleid projectiel wordt, legde de elite – die ons in de periode na 1978 opgezadeld heeft met een onwerkbare staatstructuur – haar laatste troef op tafel, zij heeft de kroon ontbloot. Dat veroorzaakte 24 uur verwarring, maar had niet het verhoopte resultaat.

Het gevolg is de wanhoop die verwoord werd door Louis Tobback ‘het werk van al die jaren wordt kapotgemaakt!’ en Frank Vandenbroucke ‘De Wever maakt de Vlaamse beweging kapot!’

De Morgen blijkt plots de meest staatsbehoudende krant te zijn en Yves Desmet wordt specialist in het verzinnen van complottheorieën die de liberalen uit de wind zetten. Mais rien ne va plus.

Prognose

Daarom waag ik mij vandaag – dinsdagmiddag 13 november – aan een prognose. De PS bereidt, via schijnmanoeuvres, zijn bocht voor en zal Brussel laten vallen, zodat Didier Reynders eindigt met miserie op tafel en Olivier Maingain op zijn schoot.

In het Franstalige parlement was er al een heftige woordenwisseling, in MR is er ruzie tussen Maingain en Deprez en zelfs Mie Vogels dreigt Javeau af dat zij niet zal dulden dat Ecolo toetreedt tot een Franstalig Front. Het besef groeit dat Wallonië bij een corridor naar Brussel niets te winnen heeft, maar goede betrekkingen met Vlaanderen wél nodig heeft. Indien dit zo verder gaat, dan wordt de splitsing van België overbodig, en zal ons land opnieuw een proeftuin zijn geweest om het tot nu toe onoplosbare probleem van de Europese Unie op te lossen, de verhouding tussen solidariteit en subsidiariteit, dat Dehaene heeft proberen te verstikken in een even onwerkbare grondwet als de staatshervorming die hij bij ons heeft ineengetimmerd.

Eerst zal er nog wat theater nodig zijn. Mogelijk wordt Albert daardoor wijzer, en willen wij Albert weer. Dan zal het Bart De Wever zijn geweest die de broodwinning van Saksen Coburg heeft gered, en worden de vreugdevolle hereniging met Oranje en le Retour à la Grande Patrie nog even op de lange baan geschoven.