En nog eens de koning, le roi! Cordon nu al rond drie partijen

Dat de koning van de staat België, in opdracht van wie dat ook moge wezen, zijn overleg paritair organiseert, is al een grote verworvenheid van de Franstaligen. De voorgeschiedenis van Albert II toont aan wie binnen die pariteit de baas is. Dat hij bij zijn politieke interventies (via de voorzitters van Kamer en Senaat en daar daarlangs op gang te trekken Raad van Wijzen) Vlaanderen nog eens in de zak zet, door drie Vlaamsgezinde partijen uit te sluiten, kan het republikeins gevoel in Vlaanderen alleen maar aanwakkeren.

Groen! (4 zetels) is welkom, de N-VA (5 zetels), Lijst Dedecker (5 zetels) en Vlaams Belang (17) niet. 27 van de 88 Vlaamse Volksvertegenwoordigers zijn Piet Snot voor de monarch der Belgen.

Het democratisch deficit wordt door een perfide kiessysteem – ook al fijn uitgekiend door de Franstaligen - nog groter. De 27 zetels van VB, LDD en N-VA zijn bijeengekozen door meer dan 20 procent van de Belgische kiezers (een derde van de Vlaamse), maar leveren “op Belgisch niveau” amper 11,3% van de 150 kamerzetels op.

Blijkbaar is het mysterieuze gedoe rond Laken ook voor specialisten nog altijd ondoorgrondelijk. Als teken van democratische openheid kan dat tellen.

De koning, niet meer dan reservewiel en uitvoerder? ‘In plaats van zich boven het politieke gewoel te verheffen, laat Albert II zich door een paniekerig oranjeblauw gebruiken. En daarvoor oogst de vorst stank voor dank. Hij wordt gedesavoueeerd door de mensen die hij wilde helpen. Zij hebben hem als reservewiel gebruikt’, zegt Marc Uyttendaele, de man van Laurette Onkelinx (HLN, 13 nov.)

De koning, de man die aan de touwtjes trekt? ‘Denkt u nu echt dat Albert eerst toelating heeft gevraagd aan Leterme? Het is de koning die de formateur de woestijn instuurt om de kamelen te verzamelen. Niet omgekeerd’, stelt dan weer prof. en grondwetspecialist Robert Senelle (HLN, 13 nov.)

De koning en Leterme, één front? Senelle wordt alvast tegengesproken door prof. Van Orshoven (DM, 13 nov.): ‘Dit document (donderdag 8 november) heeft hij (Albert II - red.) niet zelf opgesteld, wel in samenspraak met de formateur, die zelf ongetwijfeld in samenspraak met de oranje-blauwe partijvoorzitters handelde.’

Eliminatie

Hoe dan ook, de démarche van de koning illustreert ten volle de manier van werken van het oude België, dat eenderde van de Vlaamse kiezers van het politieke schaakbord duwt. Albert I doet dat niet ‘gratuit’. Al vaker combineerde hij die tactiek met manoeuvres om “de separatisten” te elimineren.

Dat de N-VA dat ‘normaal’ zou vinden, wekt enige verbazing. ‘We treden als één kartel op’ (woordvoerder Piet De Bruyn in DM), klinkt de nogal zwakke reactie van N-VA. Als republikeinse partij mag men dan al ‘weten’ dat men niet erg welkom is in Laken, men zou de fierheid mogen hebben om dat aan te klagen.

Wat dat betreft is Jean-Marie Dedecker alvast wél duidelijk: ‘Ik neem het niet dat 35 procent van de Vlaamse kiezers niet vertegenwoordigd is bij de consultaties van de koning over een kader voor de komende staatshervorming’, reageerde hij. ‘Als de koning aan politiek doet, mag hij niet discrimineren en moet hij iedereen uitnodigen.’ (BVL, 13 nov.)

‘Hij moet ofwel iedereen ofwel niemand vragen. Anders discrimineert hij. Wij zijn immers groter dan de groenen of N-VA en halen bijna evenveel stemmen als het cdH van Joëlle Milquet... Die raad van wijzen is een staatsbegrafenis voor de staatshervorming. Daar wil ik niet aan meewerken’, aldus nog Dedecker (DM, 13 nov.)

Dedecker omschrijft de uitsluiting van Vlaams Belang – de grootste partij binnen zijn “35 procent” – hiermee als verwerpelijk.

Cordon

Terwijl heel Franstalig België (en een deel van de volgende Vlaamse pers) al weken roept om die cordon-ketting ook rond de nek van De Wever te leggen (en kort nadat BHV dan toch op de glijbaan naar de onvermijdelijke splitsing is geplaatst door voor één keer dat cordon opzij te schuiven) is het merkwaardig dat sommigen voorbijgaan aan het inzicht dat Vlaanderen het nooit zal halen als het cordon niet wordt opzijgeschoven door de “democratische” partijen. Ook wie het grondig oneens is met een aantal programmapunten van het Belang, zou dat strategisch inzicht kunnen laten voorgaan op ergernis en frustratie over de politiek soms even onverstandige uitspraken en de onhandige politieke spelletjes van Dewinter en co.

Moeten we nu intriest zijn over het politieke inzicht van Albert II? Misschien niet, hij heeft er klaarblijkelijk toch te weinig. Bart Maddens vat het mooi samen in zijn opiniestuk “De koning is meer splijtzwam dan bindteken” (DM, 13 nov.): ‘Dat de Franstaligen de monarchie zo innig omhelzen, komt natuurlijk omdat ze daarin een garantie zien voor het voortbestaan van België en de materiële voordelen die daaruit voortvloeien... De koning sluit de facto nauwer aan bij de Franstalige dan bij de Vlaamse publieke opinie...en zijn interventies hebben de controverse eerder aangewakkerd dan getemperd’.

Maar om een voorlopig nog onbegrijpelijke reden blijft de machine van CD&V aanmodderen binnen het “Belgische” kader, terwijl Leterme met volle zekerheid voor lange tijd de koning van Vlaanderen had kunnen zijn. Een keuze waar men misschien nog spijt zal van krijgen, tenzij men – moegetergd – toch wakker wordt.