VVB voor onafhankelijkheid en samenwerking

Opening naar àlle partijen, deur dicht voor Belgische recuperatie en “VVB voor onafhankelijkheid en samenwerking”. Dat vat samen waar voorzitter Eric Defoort en politiek secretaris Peter De Roover de VVB de volgende maanden willen op oriënteren.

Er wordt in een bepaalde pers nogal meewarig gedaan over de splitsing van BHV. Dat zou geen overwinning zijn, maar een nederlaag?

PDR: Die kranten proberen vooral te dimmen. Het doek over BHV is gevallen. De effectieve splitsing zal nog een weg moeten gaan door het parlement, maar geen Vlaamse partij zal een stap terug durven en kunnen zetten. Opgelost is de zaak natuurlijk niet, want ze komt later weer op de regeringstafel. Maar maanden, jaren zelfs strijden om zo’n stemming uit te lokken en het dan minimaliseren, dat moeten we vooral niet doen. Het heeft een schok teweeggebracht aan de overzijde.

Kort na de splitsing opende men andere pistes: een noodregering voor sociaal-economische doelstellingen, een tripartite.

PDR: Met een noodregering zonder staatshervorming absoluut niet. Maar voor een echte grote staatshervorming is inderdaad wel een tweederdemeerderheid nodig. De Vlaamse partijen moeten hier een opening zoeken. Dan zal duidelijk worden of een staatshervorming binnen België nog kan worden gerealiseerd. Kan dat niet, dan heeft België bewezen dat het geen kader meer kan zijn voor Vlaanderen.

ED: En dan zal CD&V merken dat een grote verkiezingsoverwinning met een duidelijk Vlaams programma niét kan worden omgezet in realisaties. Dan zullen steeds meer mensen zich ook daar fundamentele vragen stellen en dat helpt ons discours. Een stevige staatshervorming is het enige alternatief voor het onafhankelijkheidsdiscours, dat het onze is. Lukt dat niét, dan staat de Vlaming erbij als “piet snot” en valt de optie ‘Ik ben Vlaming maar ook Belg’ als keuze weg.

BHV is nu geparkeerd. En nu?

ED: Ik zit verbaasd te kijken naar het feit dat men vanuit Vlaams oogpunt mordicus het bij oranjeblauw wil houden. Frank Vandenbroucke was scherp en brutaal tegen De Wever, en doet alsof hij de incarnatie is van de Vlaamse Beweging. Maar hij heeft wel gelijk dat De Wever met oranjeblauw geen grote vis in de pan krijgt. Dat is uitgesloten. Trouwens, zelfs Annemans heeft ooit gezegd dat je links moét betrekken bij een grote staatshervorming. In De Morgen heb ik dat willen aangeven, maar blijkbaar op een onhandige manier (zie kader)

PDR: Voor ons is het prioritair dat er meer Vlaanderen komt, niet dat er een liberaler België komt. In een onafhankelijk en democratisch Vlaanderen zien we dan wel wat de politieke, maatschappelijke en sociaal-economische keuzes worden.

Zouden de socialisten dat ook zo zien?

PDR: Wij voeren als Vlaamse Beweging toch geen antisociale strijd? Rolf Falter zegt in De Standaard terecht: het socialisme zal zich maar herstellen in Vlaanderen als het Vlaams is. Ik garandeer u geen succes als men de staat wil hervormen zonder de socialisten. Meer Vlaanderen moet ook toch voor de SP.A aantrekkelijk zijn, want dat betekent meer democratie.

ED: Wat is er tegen samenwerking? Ik wil even makkelijk praten met de socialisten als met Bruno Valkeniers van Vlaams Belang. Als ik op de IJzerwake ging spreken begon ik niet meteen te rillen van afschuw, zoals de zelfgeproclameerde linkse intellectuelen dat zouden verwachten. Neen, ik heb daar perfect mijn boodschap kunnen formuleren, zonder de minste inmenging. Was of ben ik het daarom met de hele IJzerwake-gebeuren eens, neen toch? De sp.a is de Vlaamse trappers kwijt. Als we daar eitjes leggen, wie weet. We moeten heel Vlaanderen meekrijgen. Als het om de natie gaat, zijn we één.

Zal NVA geamuseerd zijn met die “opening”? Omwille van tweederde moeten dus alle deuren open?

PDR: Dat is dan hun probleem. Ik pleit toch niet voor een travaillistische regering? Of tégen het liberalisme? We zijn “kleurenblind” binnen de Belgische context.

ED: Inderdaad. Van uiterst links tot uiterst rechts, de hele waaier van de publieke opinie moeten we overtuigen van onze boodschap.

En wat met de deuren naar het Vlaams Belang?

PDR: Je kunt niet ontkennen dat het cordon sanitaire in de Commissie Binnenlandse Zaken niét gewerkt heeft.

Blijven hopen op staatshervorming in plaats van staatsvorming, dat blijft toch ploeteren?

PDR: Hoe lang nog zal CD&V vaststellen dat ze compleet strop zit binnen België? En enkel kan bewegen binnen Vlaanderen? Ik durf vermoeden dat het daar keert.

ED: En ook de socialisten moeten en zullen ervaren dat Vlaanderen niet volloopt met mensen die hier een sociaal kerkhof willen organiseren. In liberalisme zitten strekkingen, in het socialisme ook. Die moeten we ervan overtuigen dat het politiek bedrijf een stuk boeiender wordt als we ons – binnen Vlaanderen – ten volle kunnen bezighouden met maatschappelijke debat over markteconomie, belastingen, verplichte tewerkstelling, vergrijzing, milieuproblemen, enzomeer. Nu draaien we rondjes rond de communautaire tegenstellingen. Eerst een onafhankelijk Vlaanderen, nadien volgt een veel gezonder politiek leven.

PDR: In een onafhankelijk Vlaanderen eindigt de politiek niet, daar begint die pas. Want het communautaire debat is een luxedebat dat na de splitsing verdwijnt.

Maar de grote families leggen de lat toch laag?

PDR: Dat klopt, zij hebben een kleine pizza beloofd, geen steak. Maar in de situatie waarin we nu zitten, is zelfs de bestelling van een lichte schotel weinig waarschijnlijk.

ED: Het is NU dat er iets moet en kan gebeuren. Het Vlaams Kartel heeft de verdienste een debat te hebben veroorzaak. De negativisten pareert De Wever niet ten onrechte met de boutade ‘Van verraad tot verraad gaan we naar de Vlaamse staat’.

PDR: Tegen Stevaert heb ik ooit gezegd: nog twee veldslagen verliezen en we hebben de oorlog gewonnen. We verliezen de jongste tijd geen veldslagen, we winnen er niet genoeg. We zijn altijd geneigd om te zagen en te klagen. De belgicisten hebben de jongste vijftig jaar anders wel de muren om hun bouwwerk naar beneden zien donderen.

Tevreden met een stap(je) vooruit dus, arbeidsmarktbeleid bvb. ?

PDR: Vooruitgang “zonder” Belgische recuperatie, dat moet ons doel zijn. Stappen achteruit zetten, dat kan niet. Er kan geen sprake zijn van een federale kieskring, van samenvallende verkiezingen, van ingrijpen in de Vlaamse bevoegdheden (benoeming burgemeesters, minderhedenverdrag bij voorbeeld). Het zal voor onze doelstelling niet genoeg zijn, maar het kan een belangrijke stap zijn...Ons einddoel is duidelijk en onverkort: een onafhankelijk Vlaanderen, maar dat zit nu nog niet in de pijp. We beleven nu wél een kantelmoment in de publieke opinie in Vlaanderen. Als maar weer via een staatshervorming doorgaat, moet die enige substantie hebben, conform de Resoluties en het Vlaams Regeerakkoord. Daar zijn afspraken gemaakt inzake arbeidsmarkt, gezondheidszorg enzomeer. Die moeten uitgevoerd. Dat is duidelijk toch?

Maar SP.A krabbelde terug? Vande Lanotte (sp.a) wil geen splitsing van de gezondheidszorg?

PDR: Wie terugkrabbelde tegenover de zopas genoemde afspraken, heeft daar in elk geval geen baat bij gevonden bij de verkiezingen. Integendeel.

ED: Onze politicii moeten beseffen dat ze niet aan machtsverwerving doen in Patagonië, evenmin in Estonië... en ook al helemaal niet in België. In Vlaanderen is het te doen.

Hoe kunnen VVB’ers zich “nuttig” maken op de weg naar onafhankelijkheid?

PDR: Door zich als actieve burgers, te allen kante in het maatschappelijk debat te mengen. In de opinierubrieken, in debatten, in contacten met politici, en dat alles liefst op een overtuigende manier. Laat de frustratie varen. Die overtuigt niemand. Geroep, machteloos gebrul, dat baat niet, dat schaadt. Andersdenkenden zijn de medestanders van morgen. Zo moeten we dat zien. De tijd van “voorttrekken” is voorbij, nu is het tijd voor “bijtrekken”.

ED: We moeten ophouden met preken voor bekeerden in de warme gezelligheid van het eigen nest. Dat brengt weinig op. Paters-missionarissen trokken naar andere continenten, die preekten ook niet hier. De werfkracht van ons gedachtegoed is groot, als de dragers ervan ook op andere terreinen boeiende mensen zijn: Vlaamsgezinden zijn niet de engerds van onder de kerktoren, neen, ze kunnen ook op diverse andere terreinen hun Vlaams profiel uitdragen, of ze nu industrieel zijn of maatschappelijk werken, gedreven leraar, enzomeer... De BHV-voorvechter bij uitstek, Guido Moons, werkt met autistische jongeren. Het idealisme zit overal... Vlaamse nationalisten zijn geen zonderlingen.

PDR: Onze boodschap moeten we aantrekkelijk invullen en elke vorm van verkramptheid achterwege laten, ook tegenover de nieuwe Vlamingen. Wie dat niet doet wordt een objectief bondgenoot van de belgicisten. Reageren tegen acties als Red de Solidariteit moet kunnen, maar niet als een verzuurde pruim. En dat kan in contacten met academici, journalisten, politici, lokale mensen.

ED: En het debat dat zich nu aankondigt, zal van aard veranderen. De tijd van de argumentatie voor onafhankelijkheid is stilaan voorbij. Nu wordt het tijd voor het nadenken over de tweede fase van het verhaal: de institutionele en juridische kwesties. Onze Vlaamse universiteiten, onze academici zijn weinig of niet bezig geweest met het voorbereiden van die onafhankelijkheid. Wij moeten die kringen motiveren.

PDR: We schuiven op in het soort Vlaming dat we moeten gaan aanspreken. We schuiven op naar het midden, zonder dat dit een verwatering van ons onafhankelijkheidsdiscours hoeft te worden. Wij hebben geen exclusieven, links of rechts of nieuwe Vlaming, overal zitten potentiële bondgenoten. We hebben bij de VVB zes miljoen potentiële leden.

ED: Een VVB voor onafhankelijkheid en samenwerking!