De Wever kan beter consequent blijven

De Morgen (13 okt.) had een sterke bijdrage van 2,5 bladzijden over de N-VA en (g)een grote staatshervorming. In de operatie “beschadig De Wever” was de titel door Ruud Goossens zorgvuldig gekozen: ‘Straf dat CD&V ons nog altijd niet gedumpt heeft’. Lees: ‘O, wat zijn wij N-VA’ers toch een stel extreme ettertjes...’

N-VA staat voor een lastige keuze, schreven we in onze rubriek Actueel (www.vvb.org, 13 oktober). Precies op dezelfde dag kreeg Bart De Wever in De Zevendedag een acute aanval van suikerziekte.

N-VA-sterkhouders Frieda Brepoels en Jan Loones beseffen allicht dat niet de kamerleden van N-VA, maar de N-VA’ers in hun assemblees (Europees en Vlaams Parlement) het eerst (verkiezingen 2009) de rekening betalen.

Professor Bart Maddens wees er fijntjes op dat in de kartel-romance niet alleen CD&V, maar ook de N-VA aan het schuiven was gegaan. De rebelse antisysteempartij van 2001 werd veel gematigder en ging lijken op de VU van vroeger. Almaar duidelijker en nu ook al véél te lang moeten N-VA en de machteloze Vlaamse vleugel van CD&V zwijgen en slikken (zie voorbeelden in edito, blz. 1)

‘CD&V smelt voor samenvallende verkiezingen’, schreef Bart Brinckman in De Standaard. Smelt De Wever ook? De N-VA-voorzitter benadrukte dat het voor hem ‘geen punt van geloof is’. Zwijgen was dus zijn boodschap. Dergelijke stappen achteruit zijn nochtans voor Vlaanderen onverteerbaar.

De Wever is aan het aftasten. Maar hij tast ook onder de gordel. Erg rationeel is het allemaal niet meer. Als hij nog een paar millimeter schuifaf speelt, kan hij het vermoedelijk wel schudden. ‘De paniek giert bij de achterban stilaan door de rangen. Aan het eind van de rit zal er wellicht geen vette vis in de pan liggen. Met de nota-Milquet raakt De Wever nooit door zijn partijcongres. Nooit!’, zei voormalig VVB-voorzitter Peter De Roover aan De Morgen.

Dat signaal moet hij dan toch hebben gehoord. Op 17 oktober lekt uit dat de spooknota van Van Rompuy en Milquet voor N-VA niet verteerbaar is. In die spooknota van Milquet was sprake om BHV pas te regelen als de regering al gevormd is, en de kern ervan is de staatshervorming in fazen (communautaire viertrapsraket). ‘Onaanvaardbaar, zelfs als richtingaanwijzer’, zei N-VA (DM, 18 okt.)

BHV

Hoe lang nog blijft N-VA aan tafel? Wanneer slaat het “geloof” in de kracht van de jonge, Vlaamse vleugel van CD&V om in “berouw”? Die groep is door verkenner Herman Van Rompuy wandelen gestuurd. Het belgicistische pragmatisme van de oude heren van de CVP (al dan niet met B-Plus en sp.a-sympathieën) zegeviert in haar eeuwige coïtus met de ringbaarden van ACW en ACV. De top van deze instituten trekt volop de kaart van de “Red de Solidariteit”-leugen, in een bevreemdend verbond met baronnen en Bekende Belgen.

In het artikel van De Morgen wordt verwezen naar de in Vlaams-nationale kringen uiterst bekende 'Frans Baertdoctrine'. Dat voormalige VU-Kamerlid, die in 1977 geen minister van Justitie mocht worden van koning Boudewijn, zei altijd dat een communautair akkoord aan drie vragen onderworpen moest worden. - Zijn de stappen vooruit groot genoeg? - Zijn de toegevingen aanvaardbaar? - En zitten er maatregelen in die de toekomst hypothekeren?

Op de eerste twee vragen is vandaag “neen” het antwoord. Op de derde “ja”. Negatiever kan de balans niet zijn.

N-VA Quid?

Een cynische Jan Loones zei het zo: ‘Ik denk dat Leterme een uitstekend Belgisch staatsman zal worden. Alle typische Belgische kringen gaan daar heel snel heel content van zijn... Het is niet de vraag of ze ons in de steek gaan laten. Het is eerder de vraag wanneer ze dat gaan doen’.

Peter De Roover zegt in De Morgen het gevoel te hebben ‘dat ze bij de N-VA langzaam maar zeker de controle aan het verliezen zijn...’ en voorspelt dat - als wat nu wordt bedisseld allemaal concreet wordt - er vanuit de Vlaamse Beweging ‘geschoten zal worden dat het een lieve lust is.’ Bart Maddens verkiest de status-quo van de Verhofstadtjaren boven wat nu dreigt.

De Wever mag het zijn ledencongres niet aandoen te moeten stemmen voor of tegen hem. De simpelste uitweg is allicht een ultimatum aan CD&V: een uitgesproken Vlaamse bocht, of salut en de kost.

En dan zit er perspectief in wat Jambon aan De Morgen als ‘persoonlijke mening’ meegaf: ‘Als het kartel met CD&V springt, moeten we heel ernstig onderzoeken of er iets met de Lijst Dedecker mogelijk is’. Voor CD&V wordt dat volgens Ruud Goossens een “horrorscenario”. ‘Als kersverse premier op zijn Vlaamse flank bestookt worden door Dedecker én De Wever, er zijn voor Leterme voorwaar prettiger vooruitzichten’.

Zonder N-VA gaat wellicht nog eerder dan in 2009 het licht uit voor CD&V. Dan krimpt de oranjeblauwe “meerderheid” in de Kamer tot de helft plus één. Wordt voorzitter Jo Vandeurzen minister, dan wint de N-VA een zetel en heeft oranjeblauw – de vrienden van FDF inbegrepen - nog net de helft van de kamerzetels. Dat zal vonken geven...

Bovendien, tegenover 41 liberale kamerleden staan dan nog 34 christendemocraten/humanisten. Apparrement zal Leterme niet capabel zijn om de federale regering te leiden. Da’s pas pure horror... Guy Verhofstadt back in town?

Voor een Vlaamse staatsvorming is dat horrorscenario niet eens een slecht perspectief. In 2009 zal de Vlaamse lamp wel branden.