Tussen Belgisch comfort en Vlaamse eer

Tussen Belgisch comfort en Vlaamse eer

In De Morgen fileerde Ruud Gossens het Kartel. Over 2,5 bladzijde. Blijkt dat een De Wever zonder tanden tegenstand opwekt in eigen partij. Onder meer bij Frieda Brepoels, Mark Demesmaeker en Jan Loones. Die voelen aan dat de communautair koude kost van hun partij in 2009 (Europees Parlement of Vlaams Parlement) niet zonder gevolgen zal blijven.

N-VA moest vooral slikken: de instap in het Kartel, een Vlaamse regering zonder splitsing BHV (2004), de knieval na de crisis met Dedecker, het volgen van een almaar gematigder Leterme (2006) en het dumpen van het transferten-thema (weg zijn de Strépy-vrachtwagentjes) na het luiden van de 1-mei-klokken van het ACW (mei 2007), het onmiddellijke signaal aan Reynders dat de grote staatshervorming iets mocht zijn voor... 2009 (in juni al!), de slappe formateursteksten (zomer 2007), de mistige spooknota van Milquet (herfst 2007), Van Rompuys Raad van Wijzen en de gefaseerde staatshervorming, het “ideetje” van een algemeen inschrijvingsrecht, het insuikeren van BHV...

De sterkste pion op het schaakbord van de Vlaamsgezinden nadert het punt waarop hij zijn talenten inzet voor het overeind houden van de Belgische staat en het signaal van zijn vrienden niet meer ziet.

We weten wel, er is nog niets definitief. Maar de boot is vertrokken in de foute richting. Onderhandelingsvoorstellen die België versterken vliegen de Vlaamsgezinden om de oren. Bij voorbeeld inzake de gezondheidszorg (zie blz. 5), inzake samenvallende verkiezingen of BHV.

Welke buitenstaander ziet niet hoe het ACW-blok en de oud-premiers (al dan niet met B-Plus en sp.a-sympathieën) de Vlaamsgezinde CD&V’ers hebben afgetroefd? Boetfort (de actiegroep van Luc Van den Brande – red.) is dood, meneer.

Geen grote stap vooruit, onaanvaardbare recuperatie als toegeving én hypotheek op de Vlaamse toekomst, volgens de Baertdoctrine is oranjeblauw over de hele lijn gebuisd. Nu al.

Als De Wever blijft sporen met de trein der traagheid van Leterme, ziet het er niet goed uit voor zijn partij. Het is allemaal zo déjà-VU. De jacht van 2009 opent over enkele maanden. We vermoeden dat de Vlaamse jury in 2009 ongenadig zal zijn.

N-VA – hoe lang nog in de uitkijktoren? – staat voor een verscheurende keuze. Bij een kartelbreuk dreigt de dotatiestrop, de CD&V-pak-de-poen-show. Dat is een heikel punt. En er zijn er nog. De extra-kamerzetels, de bonus van meer politiek personeel en het parfum van de macht liggen in de weegschaal, met aan de andere kant de oude, Vlaamse idealen.

De Vlaamse Beweging wacht sinds 10 juni op het onverhoopte. Ze weet dat het voor De Wever en de zijnen een keuze wordt tussen Belgisch comfort en Vlaamse eer. Rest er voor De Wever nog iets anders dan de snelle weg terug? De weg naar zichzelf?

Stapt N-VA terug in de vrijheid, dan kan de partij alleen doorgaan – een risico, maar geen zelfmoord – of op zoek gaan naar een Vlaamser kartel. Met Jean-Marie Dedecker als copiloot. Zo’n Nieuwe Mars zou tegemoet komen aan de vraag van veel Vlamingen. Was de tijdsgeest ooit geschikter om te pleiten voor een bundeling van de machtelozen uit CD&V, de laatste Vlaamsgezinden uit Open VLD en de realo’s die willen ontsnappen uit een in zichzelf gevangen Vlaams Belang?

Springt het kartel, dan dreigt een horrorscenario voor CD&V. Spring het niet, dan dreigt het voor de N-VA. Nu al vernederd door het belgicistische ACW-apparaat, wordt het een lijdensweg naar 2009.

Ga, Bart, uw N-VA heeft een mooie rol te spelen in (en voor) Vlaanderen en niet in (en voor) een koninkrijk van het verleden.