Bruggen bouwen of principes handhaven?

Alleen als de partij bruggen bouwt, kan het Vlaams Blok Vlaanderen een dienst bewijzen. Zo luidt de stelling van Jan Van de Casteele in Doorbraak van september. Ik hoop dat de hoofdredacteur daarmee niet bedoelt dat het Vlaams Blok zich aan dezelfde fout moet bezondigen die aan Agalev en de Volksunie de kop heeft gekost, met name het opgeven van de essentie van zijn programma.

Het zal wel zijn dat de paarse coalitie een moeilijke tijd tegemoet gaat en dat de VLD daar op een gegeven ogenblik de prijs van zal moeten betalen. Zeer terecht wijst Van de Casteele er ook op dat de regering-Verhofstadt, wat het aantal stemmen betreft, langs Vlaamse kant een minderheidsregering is en zal blijven, omdat door de kiesdrempel respectievelijk het cordon sanitaire een kwart van het Vlaamse electoraat wordt uitgeschakeld. Met een CD&V die in Wallonië niet echt meer over een zusterpartij beschikt, lijkt de paarse minderheid in Vlaanderen op federaal niveau voor lange tijd gebeiteld te zitten.

Dood gewicht

Waar de auteur evenwel gewaagt van het ‘onbruikbaar dood gewicht van het Vlaams Blok’, volg ik hem niet.

Zo dood immers is dat gewicht, dat het Belgische regime nu al jaren poogt het Vlaams Blok politiek en sociaal te isoleren en via juridische weg te liquideren.

Zo dood is dat gewicht dat iedere strohalm wordt gegrepen om te proberen een Belgisch gevoel aan te wakkeren. De suggestie dat daaraan een einde zou kunnen komen als de vermeende groep realos’s binnen het Vlaams Blok erin zou slagen om bruggen te bouwen naar dat regime, klopt in die zin dat het Vlaams Blok op dat ogenblik ongevaarlijk zou worden.

Want alleen maar door af te stappen van onze overtuiging dat enkel onafhankelijkheid een antwoord biedt op de quasi onbestuurbaarheid van dit land, van onze overtuiging dat onafhankelijkheid het enige middel is om een stem te hebben in de Europese Unie, en van onze mening dat alleen in een onafhankelijk Vlaanderen een beleid kan worden gevoerd dat de weerspiegeling is van de wens van de democratische meerderheid van de Vlamingen, kunnen bruggen tot stand komen naar het regime. Dat zou niet alleen de ondergang betekenen van het Vlaams Blok, het zou vooral de geloofwaardigheid van het onafhankelijkheidsstreven aantasten.

Of betekent bruggen bouwen dat het Vlaams Blok zich wat soepeler moet opstellen ten aanzien van een aantal politieke gebruiken bij de traditionele partijen zoals het aanvaarden van smeergeld, het kwistig omspringen met belastinggeld voor persoonlijk nut en vermaak en de cultuur van het politiek benoemen? De aversie van een aantal politici ten aanzien van het Vlaams Blok schuilt mijns inziens voor een deel in de wetenschap dat de partij ook op dat vlak onbuigzaam wil zijn.

Misschien bedoelt de auteur met bruggen bouwen dat het Vlaams Blok zijn stellingen met betrekking tot immigratie best zou inslikken. En de problemen van honderdduizenden, voornamelijk stedelingen, zou negeren? Het feit dat het Vlaams Blok zich als enige het lot van die mensen heeft aangetrokken heeft ervoor gezorgd dat honderdduizenden Vlamingen zich via die omweg op zijn minst niet meer laten afschrikken door een onafhankelijkheidsdiscours en er in heel wat gevallen zelfs voor gewonnen zijn. Dat de stellingen terzake op een gegeven ogenblik scherp werden geformuleerd, heeft sommigen misschien afgeschrikt. Maar wie in de politiek een boodschap duidelijk wil maken, moet soms scherp zijn. Toch werd het programma sedertdien aangepast aan de evolutie van de jongste jaren. Dat dit genegeerd of geminimaliseerd wordt, sterkt mij in de overtuiging dat niet daar de struikelsteen ligt voor de traditionele partijen om met het Vlaams Blok te praten.

Ik ken niet veel volksnationale of independentistische partijen in Europa die op een zo omvangrijke aanhang kunnen rekenen als het Vlaams Blok. Een aanhang die verkiezing na verkiezing groeit. Daar ligt het politieke gewicht van het Vlaams Blok. Dat Vlaanderen vandaag geconfronteerd wordt met de meest anti-Vlaamse coalitie sedert lang, mag niet tot het besluit leiden dat het Vlaams Blok niet zou wegen op de politiek. De laatste stuiptrekkingen van een stervende zijn immers vaak de hevigste.

Ik ben er alleszins van overtuigd dat Vlaamse onafhankelijkheid alleen via democratische weg zal kunnen worden bereikt. Niet door een absolute meerderheid van het Vlaams Blok, maar wel door de toenemende druk van een alsmaar groeiende independentistische partij en van een bevolking die er zich steeds bewuster van wordt dat het noodzakelijk is op eigen benen te staan om op termijn te overleven en om zichzelf een toekomst te verzekeren.

Naschrift van de redactie

Als in een vorige Doorbraak opgeroepen werd om bruggen te bouwen, pleitten we geenszins voor bruggen richting “regime”. Wel voor het nadenken over de vaststelling dat het Vlaams Blok – de partij groeit niet tot in de hemel – tot het tegendeel bewezen is, weinig invloed heeft op de macht van de Belgische contrareformatie. De Vlaamse vloot ligt stil. Het einddoel van een autonoom (onafhankelijk) en goed bestuurd Vlaanderen opnieuw naderen en uiteindelijk bereiken, zal pas kunnen mits veel overtuigingskracht, debat en samenwerking. Debat en samenwerking, niet met het regime, maar met de andere Vlamingen, binnen en buiten de partijpolitiek. En hier ligt een lastige grens tussen radicalisme en fanatisme.