Misschien (edito DB juni 2007)

Toen Verhofstadt acht jaar geleden de eerste paarse regering in gang schoot, had hij allicht gehoopt om in 2007 een beter palmares te kunnen voorleggen. Want voor iedereen behalve hemzelf en Bart Somers, is ondertussen wel duidelijk dat acht jaar paars voor de liberalen een regelrecht fiasco zijn geworden.

Professor Paul De Grauwe mocht op twee weken voor de verkiezingen in De Standaard uitvoerig de dolk in de liberale rug ronddraaien: in acht jaar paars is de belastingdruk niet gedaald, terwijl de socialisten wel alle winst van de rentedalingen gezellig mochten opsouperen in meer welvaartsstaat. De overheidsschulden zijn nauwelijks gedaald, de lopende kosten schrikbarend gestegen, alles wat waarde had, is op een drafje verkocht en een rist pensioenkassen opgevreten. Aan al wie later komt en belastingen betalen zal, onze groet. Zelfs de 200.000 banen die Verhofstadt beloofde, zijn vooral bij de overheid te vinden.

Ook communautair is het palmares van paars een angstaanjagend wit blad. Gingen de relaties tussen noord en zuid plots niet verbeteren waardoor er ongelooflijke communautaire doorbraken gingen komen? Ging Wallonië zich niet economisch herstellen dankzij al die Vlaamse solidariteit? Wij hebben weinig vuurwerk gezien. Wel veel nonsens gehoord. En BHV mocht natuurlijk de regering niet doen vallen. ‘Om de liberale verwezenlijkingen niet in gevaar te brengen.’ Juist.

Als je dat allemaal bekijkt, lijkt het wel of je een driedubbele idioot moet zijn om nog Belgisch premier te willen worden. Als je uitsluit dat Verhofstadt een uilskuiken is, dan heeft de partij van de premier in dit land blijkbaar héél weinig vingers in de pap als het op resultaten aankomt.

De gedoodverfde overwinnaar is nu alvast Yves Leterme. De man had alvast 100 procent gelijk om zich kandidaat te stellen. Als hij iéts wil doen, dan moet Mr. Popular mee aan tafel zitten na de verkiezingen.

Yves Leterme is een verstandig man. Misschien heeft hij door dat hij best Di Rupo premier kan laten worden en zelf vanop het Martelarenplein aan de touwtjes trekken. Met een rechtstreekse koord onder de stoel van Di Rupo. Misschien.

Misschien weet hij dat – als de CD&V inderdaad “incontournable” wordt – hij zich een heel stijf Vlaams been kan veroorloven. Misschien.

Misschien heeft Leterme ook al door dat hij als Belgisch premier – net als Verhofstadt – evenveel invloed heeft op een staatshervorming als een mug op een tientonner. Misschien.

Misschien heeft Leterme ook wel de politieke feeling om te weten dat hij de N-VA en daarmee ook de toekomstige CD&V compleet onderuithaalt als de Grote Staatshervorming, maar een scheet in een fles blijkt te zijn. Misschien.

Misschien heeft Leterme de ambitie zo hard de Vlaamse kaart te spelen, dat er in dit land werkelijk iets verbetert. Misschien.

Maar een kind voelt aan dat we er nog niet zijn. Het Belgisch paaldorp heeft nog wat te veel paaltjes in de hoofden van die brave Vlamingen om nu al te kantelen. Leterme meent voorlopig nog dat hij stemmen kan winnen door aan hardwerkende Vlamingen te beloven dat hij pal staat voor hoge belastingen en verdere verspilling van hun centen aan een slecht bestuurd Wallonië. En blijkbaar kan hij dat nog zonder uitgejouwd te worden.

Té veel Vlamingen hebben het nog té goed om écht haar op de tanden te ontwikkelen. Daarin kunnen de radikale flaminganten alvast gerust wezen: België staat garant voor verdere economische stagnatie, hoge belastingen, een inefficiente overheid en absolute politieke stilstand. Een beter klimaat voor radikale veranderingen is er niet.

Ofwel slaagt Leterme erin om behoorlijk hard aan de Belgische boom te schudden, ofwel verrot het hele systeem nog wat verder in de komende jaren. Een win-win situatie voor de flaminganten.

Misschien gelooft de Vlaamse kiezer dat Leterme echt iets wíl veranderen. Misschien gelooft Jan modaal dat hij dat ook werkelijk kàn. Dat zien we op 10 juni. Maar één ding is geen misschien: als Leterme over even weinig moed beschikt als Verhofstadt, dan schiet er binnen vier jaar ook niet veel meer over van zijn partij.

We wensen onze lezers alvast heel prettige verkiezingen toe.