Lijken opwarmen (België overeind houden met federale kieskring?)

Lijken opwarmen

Guy Tegenbos wil in De Standaard bijwijlen nog wel eens de Vlaamse vinger op de Belgische wonde leggen. ‘Iemand van de bijna uitgestorven garde’, hoor je dan kreunen bij het soort flamingant dat er van overtuigd is dat alles er alleen maar op achteruit gaat. Een verlammende gedachte overigens, die idee dat de Vlaamse Beweging alleen maar kan verliezen. Dat die weinig enthousiasmerend werkt op de buitenwereld, mag niet verbazen. Maar dat terzijde.

Nu wil het net Tegenbos zijn, die we dus wel lusten, die op 18 januari duchtig meehelpt een belgicistische mythe in stand te houden. We lezen even samen: ‘De kiezers kunnen (op 10 juni – PDR) maar stemmen voor de helft van de ministers en de partijen die hen gisteren regeerden en die hen morgen zullen regeren. De Vlaming die van Didier Reynders (MR) houdt omdat die de belastingadministratie niet moderniseert (vreemde reden om voor Reynders te zijn – PDR), kan niet voor die man of zijn partij stemmen want hij is een Waal. De helft van de ministers en de regeringspartijen krijg je hier ongevraagd cadeau.’

Hij schrijft het niet letterlijk, maar Tegenbos lijkt hier wel een lans te breken voor één federale kieskring, zoals de Pavia-groep rond Kris Deschouwer voorstelt. Leuk debat, maar dan moeten er wel deugdelijke argumenten worden aangehaald.

Argument: ‘Wij kunnen niet voor Reynders stemmen, omdat hij een Waal is.’ Feit: Ik kan ook niet voor Freya Van den Bossche stemmen. Die is nochtans Vlaams, maar kandidaat in Oost-Vlaanderen. Een Waal uit Luxemburg kan niet voor of tegen de Walen Flahaut of Demotte stemmen. Want wij kennen voor de Kamer geen Vlaamse en Waalse kieskring, maar provinciale omschrijvingen.

Argument: ‘Wij kunnen maar voor de helft van de regeringspartijen stemmen.’ Feit: Er is geen enkele wet die het onmogelijk maakt om te kunnen kiezen tussen alle regeringspartijen. De PS kan en mag in Antwerpen opkomen. De VLD kan naar Luikse stemmen vissen, wanneer ze dat wil.

Het is een vrije keuze dat Vlaamse partijen alleen in Vlaanderen opkomen en Waalse alleen in Wallonië (én Halle-Vilvoorde!). Die keuze maken ze niet om wettelijke redenen, maar om puur electoraal-praktische. Ze weten dat ze aan de overzijde van de taalgrens vrijwel geen stemmen halen en zich daar alleen maar belachelijk kunnen maken. Want dit land zijn in feite twee landen. Niet omwille van, maar ondanks de wet.

Mocht er een unitaire Belgische kieskring komen, zoals de redders van het Vaderland zo innig wensen, dan zou dat wel eens heel onprettig kunnen uitdraaien voor die tricoloren. Want dan zal nog duidelijker dan nu blijken dat we in twee landen wonen. Met een PS die het zuiden domineert en in het noorden niet eens de 1%-drempel haalt. Met een Di Rupo die in Vlaanderen evenveel voorkeurstemmen haalt als de vierde kandidaat op de Lijst Dedecker.

Verhofstadt zou wellicht de uitzondering op de regel vormen. Na acht jaar on-Vlaams beleid, mag men verwachten dat hij daarvoor de vruchten plukt in Franstalig België. Niet zo prettig voor Reynders’ MR die daardoor een aantal zetels zou kunnen verliezen aan de “Vlaamse” VLD. Welke concurrerende partij wenst de dienstdoende premier – de enige Belgische politicus die het land nog telt – zo’n cadeau in de schoot te gooien?

Ze moeten nog maar eens goed nadenken voor ze dat knotsgekke idee gaan uitvoeren. Want een lijk wordt niet tot leven gewekt door het op te warmen. Ook het Belgische niet.