Met het verleden win je geen verkiezingen

‘Een leuke denkoefening’, noemde Johny Van Sevenant (Radio 1) het voorstel van een aantal professoren om naast de 150 kamerleden nu bij wijze van nieuwigheidje plotsklaps 15 politici te laten verkiezen in een nieuwe federale, Belgische kieskring. Te verkiezen met een extra stem, hoera!

Nieuw is het allemaal niet. De proffen pleitten er in 2005 nog voor om een derde van de kamerzetels te herschilderen in zo’n federale kieskring. Terug een federale kieskring, om wat te doen? ‘Om een democratisch probleem op te lossen’, aldus de denkgroep van professoren van de Pavia-groep (genoemd naar een Brusselse straat).

Volgens de Pavianen moeten we ons doodongelukkig voelen omdat we als Vlaming niet kunnen stemmen voor Laurette Onkelinx. En de Franstaligen niet voor Guy van Gent. ‘Alleen zo kunnen we praten over de taalgrens heen’, aldus Pavia-spreekbuis Kris Deschouwer. Pardon? In Kamer en Senaat kan dat dus blijkbaar niet? ‘Wij zijn geen belgicisten, maar democraten’, wist Deschouwer nog. ‘België, een halve democratie’, galmt het uit de megafoon van belgicist Luc Van der Kelen (HLN, 15 feb.)

Deschouwer was de man die beweerde dat de jongste dertig jaar de verfransing van Vlaams-Brabant niet is toegenomen. De Vlaams-Brabanders zijn om zoveel humor vandaag nog aan het lachen. Deschouwer was al in 1999 medeondertekenaar van een pleidooi voor ‘communautaire vrede’, een oproep van Ludo Dierickx (B-plus) en andere ‘verzoeningsgezinden’.

Andere bekende Pavia-prof is Carl Devos, als sp.a-BV vooral woonachtig in de VRT, en al jaren bepleiter van een periode van ‘communautaire rust’. Geef België ‘een landingsplaats’ na 25 jaar staatshervorming, smeekt hij. Waarom dan wel, is minder duidelijk. De Belgische ziekte? Ogen dicht, en zwijgen.

Naast de proffenlobby ziet ook Verhofstadt – mister president in spe - een superclub van 15 politieke goden wel zitten. Zijn Open VLD van flamingante Belgen - ex-VU’ers incluis – volgt gedwee.

Ze staan een heel klein beetje tilt, die progressieve liberalen, het ene voorstel al gekker dan het andere.

Neem nu de paritaire senaat, nog zo’n onding, luid toegejuicht door de Franstaligen. Lionel Vandenberghe waarschuwde al voor dergelijk spektakel op de IJzerbedevaart van 1990.

De helft van de mandaten in de Senaat wilde VLD al jaren geleden geven aan 40% Walen. Je moet er maar opkomen. Vier miljoen Franstaligen evenveel zetels geven als zes miljoen Vlamingen, dat komt neer op het politiek neutraliseren van twee miljoen Vlamingen, op het prijsgeven van het equivalent van 12 Vlaamse Kamerzetels

Voor Hugo Schiltz (april 2002) was een paritaire Senaat de afbraak van het werk van dertig jaar en de gijzeling van Vlaanderen door de Franstaligen. Een half jaar later was hij nog feller: ‘Dit is compleet onverantwoord, zeker als die Senaat de bevoegdheid zou krijgen over de internationale verdragen of de verdere staatshervorming... Het is de ultieme voltrekking van de neutralisering van de Vlaamse meerderheid’.

In 2002 waren er nog liberalen die Verhofstadt durfden tegenspreken. ‘Een paritaire Senaat, dat is pas echt een degoutant misbaksel’, vond Margriet Hermans (DM, 15 juni 2002). In de Open VLD heerst stilte. De tsaar krijgt wierook van de PS’ers Di Rupo (‘opgetogen’) en Van Cauwenberghe (‘een uitzonderlijke stap vooruit’). Dat zegt veel.

Of de liberale, progressieve, “flamingante Belgen” nieuwe kiezers kunnen winnen met hun programma De Tijd van Toen, valt te betwijfelen. Inzetten op ouderwets belgicisme is een zware gok. De Slangen-trucjes (‘wij de goeie, zij de separatisten’) zijn nu al afgezaagd.

Separatist is geen scheldwoord meer. Een separatist gaat ervan uit dat de Vlamingen best in staat zijn zichzelf te besturen. Een belgicist is er blijkbaar van overtuigd dat we om een of andere onduidelijke reden daartoe niét in staat zouden zijn. En dat goed bestuur zonder de Di Rupo’s, de Onkelinxen en de Demottes van deze wereld niet mogelijk zou zijn. De Vlamingen in het algemeen en de Vlaamse zelfstandigen en ondernemers in het bijzonder weten wel beter. Verhofstadt voert een verloren strijd. Met het verleden kun je geen verkiezingen winnen.