"België staat er weer": met beschaamde kaken

Het lichtzinnige buitenlandbeleid van paarsgroen zal België en vooral Vlaanderen duur te staan komen. Louis Michel voerde op BZ vier jaar lang een rampzalig beleid. Zelden behandelde de wereldpers een minister zo misprijzend. Alleen onze pers - in vliegtuigladingen meegezeuld – bezorgde hem voortdurend open doekjes zodat Michel de staart werd, die dacht dat hij met de hond kwispelde…

Ook de Vlaamse regering liep in zijn gareel en vergat de vroeger gekoesterde ambities. Op last van Michel werden de externe betrekkingen van Vlaanderen gekortwiekt, die met Nederland door schuldig verzuim verwaarloosd, Benelux de facto opgedoekt, de expansieplannen voor de haven van Antwerpen gefnuikt door gestuntel rond waterverdragen, IJzeren Rijn en uitdieping van de Schelde... In de Raad van Europa (Nabholz-Haidegger), in de EU (Philippe Busquin) en in de VN (Kyoto) werden Vlaamse belangen door gebrek aan Vlaams weerwerk onvoldoende behartigd.

Met beschaamde kaken

De wereldverbeteraar zag zich als het wereldgeweten bij uitstek en spelde iedereen de les: Oostenrijkers, Italianen, Israëli, Turken, Amerikanen… Hij deed in vier jaar de inspanningen van generaties politici en diplomaten teniet; België is nog net geen schurkenstaat. De genocidewet werd een boomerang.

Door zich als lakei van de Quai d’Orsay te gedragen en zich met Verhofstadt tegen het antiamerikanisme van Chirac aan te schurken heeft hij het Westers bondgenootschap, door het einde van de Koude Oorlog al zwaar onder druk, grote schade toegebracht en Europa hopeloos helpen verdelen. Het is geleden van het Frans-Belgisch militair akkoord van 7 september 1920 dat het buitenlandbeleid van Brussel zo op Parijs was afgestemd. Alsof dat akkoord, waartegen de Vlaamse Beweging jarenlang heeft stormgelopen, ons ooit baat bijbracht, alsof Frankrijk België ooit zal “belonen” voor zijn huidige lakeienhouding.

Staten moeten morele overwegingen en rechtsnormen hanteren en mogen zich niet enkel laten leiden door machtsfactoren. Maar zoiets ziet Washington anders dan Brussel. De Amerikanen hebben het op talloze gebieden voor het zeggen. Wie in de jaren 1940 de Europeanen na hun opwelling van pacifisme uit hun oorlogsnachtmerrie gaat verlossen (14 000 Amerikaanse soldatengraven op Belgische bodem alleen), wie in de jaren 1990 een Balkangenocide moet stoppen, zelfs een rel moet bijleggen tussen Marokko en Spanje over het Peterselie-eiland, voelt zich niet de staart die met de hond kwispelt. Amerika heeft zich met de Irak-oorlog minder geliefd gemaakt dan ooit maar iemand moet toch de Hitlers van de 21ste eeuw durven bestrijden, zeker als de Europeanen er voor terugdeinzen, uit zucht naar vrede en uit vrees voor mogelijke reacties van de 20 miljoen moslims die onder hen leven.

Het pacifisme bij de massa dat de regering met haar houding in de kwestie Irak heeft aangewakkerd, beheerste ook onze grootouders en ouders in de jaren 1930. Ze juichten Daladier en Chamberlain toe, toen die in september 1938 in München aan Hitler min of meer carte blanche gaven: vrede tot elke prijs. Hitler stond zelfs op de short list van het Nobelprijscomité maar de dag na München stonden zijn troepen in Praag, anderhalf jaar later paradeerde hij op de Champs Elysés en zaten miljoenen Londenaars in hun schuilkelders. Na de oorlog bleken miljoenen joden te zijn omgekomen in de kampen. Wij wilden toch vrede?!

Zwarte Piet

De New American Century (www.newamericancentury.org) van William Kristoll en Robert Kagan is geen “project” maar realiteit. Die realiteit ontkennen is dwaas, ze bestrijden hooguit een speldenprik. Hoeden we ons voor uitschuivers en een collaborateursrol (Mark Grammens, Journaal van 17 april) maar vergeten we de jaren 1930 en 1940 niet. Er is behoedzaam staatsmanschap nodig en dat miste België in de kwestie Irak met zijn hypocrisie en dubbele moraal: de VS tarten maar wel FN-mitrailleurs verkopen, Turkije pesten maar dan wel steun beloven bij de ontoelaatbare EU-toetreding. De defensietop die Verhofstadt eind april met Frankrijk, Duitsland en Luxemburg (zonder Nederland, zonder het VK, zonder Solana) moest hem een aureool van staatsmanschap te bezorgen; het werd een verkiezingsstunt en een poging om de Panquin-kazerne van Tervuren als hoofdkwartier te verpatsen. Het was ‘adding insult to injury’.

De Belgen schijnen inmiddels niet te beseffen dat Amerikanen en Britten in Irak gewonnen hebben. De Duitsers en Fransen beseffen dat wél. En zo blijft Brussel straks met de Zwarte Piet zitten. Als het Navo-secretariaat vertrekt uit Evere of het Shape-commando verhuist uit Casteaux, de achtertuin van Elio di Rupo, richting Tsjechië of Polen, zal blijken dat de Belgen zich in eigen voet hebben geschoten. Uiteraard moeten de grote Vlaamse baggeraars of bouwondernemingen niet rekenen op enig aandeel in de wederopbouw van Irak. Grote Amerikaanse investeringen bij ons zullen schaarser worden. Dat de Vlaams aids-deskundige Peter Piot naast de benoeming tot directeur-generaal van de Wereldgezondheidsorganisatie greep was al een veeg teken.