Zoveelste debat over Brussel komt eraan

Of het nu het definitieve Vlaams-Franstalige debat over Brussel wordt, dat kan vandaag niemand voorspellen. Wel is nu al zeker dat we na 18 mei niet ontsnappen aan een zoveelste onderhandeling over het wel en wee van de stad die ook de hoofdstad van Vlaanderen is. Wie wilde kijken, zag het wel aankomen, de recente Vlaamsvriendelijke uitspraken van zowel het Arbitragehof als de Raad van State maken een nieuwe Brusselse Costa onafwendbaar.

Onze Franstalige hoofdstedelijke landgenoten steken hun Brussel-agenda trouwens niet onder stoelen of banken.

Omdat de Raad van State het beruchte taalhoffelijkheidsakkoord schorste, is een ‘aanpassing van de taalwetten’ onafwendbaar. Zo eisen nu al zowel de Franstalige als de Vlaamse Brusselse autoriteiten.

Omdat het Arbitragehof het blokkeren van een mogelijke Vlaams-Blokmeerderheid binnen de Vlaamse groep in het Brusselse parlement onmogelijk maakte, willen de hoofdstedelingen daarover een nieuwe afspraak.

Omdat zij geen zorgverzekering kunnen of willen betalen, eisen Franstalig Brussel én Wallonië dat de nieuwe meerderheid van de Vlaamse zorgverzekering een federaal iets maakt. Uiteraard betaald door alle Belgen, dus ook Vlaams geld voor de Brusselse zorgverzekering.

Omdat de Brusselse hoofdstedelijke financies een vat zonder bodem zijn, willen die van Brussel een zoveelste “herfinanciering” van het hoofdstedelijk gewest. In 2001 kreeg de hoofdstad al een kleine tien miljard Belgische frank extra toegestoken, maar dat is blijkbaar nog niet voldoende.

Tussendoor krijgen de Brusselaars via de nu goedgekeurde verklaring tot herziening van de grondwet straks “constitutieve autonomie” zodat ze met de Brusselse instellingen kunnen doen wat zij willen. Voor zover natuurlijk dit artikel van de grondwet ooit wordt aangepast. Alleen, die “constitutieve autonomie” is een uitdrukkelijke eis van de Brusselse politiek! Die wil eindelijk af van dat imago van een gewest dat geen “région à part entière” is.

Tot daar de voorlopige Brussel-agenda van de Franstaligen voor na 18 mei. Dit zijn geen staatsgeheimen, integendeel, men kon die de voorbije weken bijeensprokkelen in de Franstalige hoofdstedelijke pers. Die volgt inderdaad het politiek nochtans zo oncorrecte communautaire wel nog op de voet. En met Franstalige overtuiging. Zoals onder meer bleek uit de bijna overdadige belangstelling van Le Soir voor het anticordonsanitaire-initiatief van Pro Flandria (1). Aan Vlaamse kant moet men natuurlijk leren enige aandacht te hebben voor wat in de andere landstaal verteld en wordt geschreven. In plaats van zoals gebruikelijk te wachten tot het weer eens zo goed als te laat is.

Het hoofdstedelijk programma van onze Franstalige buren is niet alleen indrukwekkend, het is vooral historisch. Het zijn inderdaad de Franstaligen zelf die vragende partij zijn. Toegegeven, samen met een deel van het Vlaams-Brusselse politieke systeem. Het wordt dus een discussie tussen Vlaanderen in Vlaanderen enerzijds en Brussel en de Brusselaars anderzijds! En achter dat Brusselse front staat natuurlijk ook nog de ganse Franse gemeenschap die na 18 mei in ieder geval zal proberen om de aanvaarding van het beruchte Minderhedenverdrag af te dwingen.

Historische kans

Het wordt voor Vlaanderen geen gemakkelijke onderhandelingsklus, het is wel een historische kans om duidelijk te maken dat Brussel nog altijd de hoofdstad van Vlaanderen is. Dat Vlaanderen dus wil blijven zorgen voor zijn zelfgekozen hoofdstad en daarvoor ook de rekening betalen. Maar dan wel op voorwaarde dat Vlaanderen voluit mee beslist over het verdere Brusselse wel en wee en dat Brussel zelf ook bewijst dat het de hoofdstad van Vlaanderen wil zijn. Het kan dus niet zijn dat de Brusselaars weer eens de kans krijgen om een en ander onder mekaar te bedisselen, geen heropvoering dus van de Brusselse Costa van vorige keer, die van het Lombardakkoord (2). Vlamingen en Franstaligen hebben het recht om mee te bepalen wat goed is voor hun hoofdstad en wat niet.

Toegegeven, dit waar maken vraagt van de volgende Vlaamse federale meerderheid een uitzonderlijke eensgezinde Vlaamse reflex. Gebeurt het niet op die manier, dan is de Vlaamse strijd om Brussel gestreden. Brussel zal dan niet alleen in de feiten maar ook in de wetten het volwaardige derde gewest zijn, maar ook een derde gemeenschap worden. Binnen de Franse gemeenschap die zichzelf omschrijft als Communauté Wallonie-Bruxelles groeit inderdaad de overeenstemming dat Bruxelles best een derde gemeenschap kan worden. Kortom, als Vlaanderen na 18 mei deze trein mist, is de door Vlaanderen zo verfoeide Belgische drieledigheid onafwendbaar, is Brussel als tweetalige hoofdstad van dit land eens en voor goed geschiedenis.

Het is maar dat men het nu al weet…