Het CD&V-verhaal: tussen droom en daad

VRIJ-SPRAAK

HET CD&V-VERHAAL: TUSSEN DROOM EN DAAD

Agalev laten we hier onbesproken, want deze partij mag als de meest belgicistische van allemaal in deze kolom als kiesalternatief opzij geschoven worden. Op een verkiezingsdebat dat ik mocht leiden in Blankenberge, gaf de Spirit-vertegenwoordiger toe dat zijn groep geen Vlaamse waarborgen kon afdwingen bij de SP.A. Die laten we dus ook onbesproken.

Spirit zelf en VLD hebben wel een programma dat vanuit Vlaams oogpunt zou kunnen bekoren. Maar beide partijen tekenden verantwoordelijk voor Lambermont en verdienen alleen al om die reden een afstraffing op 18 mei. Zij hebben tenminste één nieuwe legislatuur nodig om hun geloofwaardigheid als Vlaamse belangenvertegenwoordiger terug te winnen.

N-VA en Vlaams Blok haalden we hier al door de mangel en zo blijft de CD&V over. Men kan argumenten aandragen om een stem voor die partij te overwegen. Bijvoorbeeld dat die als grote partij kan doorwegen. Zoals binnen de CVP bestaat ook bij de CD&V een overtuigde Vlaamse vleugel, die stappen voorwaarts wil zetten in de Vlaamse ontvoogding. Die vleugel domineert de partij zeker niet, maar verwaarloosbaar is ze evenmin. Ze kon van de vier oppositiejaren gebruik maken om de partij programmatisch nieuwe wegen in te sturen.

CD&V noemt zichzelf confederaal en in tegenstelling tot bij de VLD staat ook de partijtop achter die keuze. Over de inhoud van het begrip bestaat minder duidelijkheid. Puur formeel gaat de CD&V verder dan het Blok of de Bourgeois-club. Confederalisme is een mogelijke stap ná de Vlaamse onafhankelijkheid. De Vlaamse staat onderhandelt dan met de Waalse over wat ze samen gaan doen.

De CD&V ziet dat confederalisme anders, als een stap binnen België. Het zwaartepunt verschuift naar de twee deelstaten en de Belgische koepel beheert de rest. In het interview van Doorbraak met CD&V-voorzitter De Clerck bepleit die een asymmetrische Belgische regering, bijvoorbeeld samengesteld door CD&V en VLD enerzijds, MR en PS anderzijds.

Steunen dat idee, zou ik zo zeggen, en zelfs een stap verder gaan. Waarom geen Belgische regering – zolang die er moet zijn – die een afspiegeling vormt van de verkiezingsuitslag. Zo krijgen we een soort Zwitsers consensuskabinet dat de zaken beheert, terwijl het echte politieke debat plaatsvindt in Vlaanderen en Wallonië afzonderlijk. Via die Zwitserse weg worden Vlaanderen en Wallonië de kaas, België de gaten. Niet de grote sprong voorwaarts, maar wel interessant.

Maar hoe maakt de CD&V de sprong van programma naar beleid? Ze zit, ook als ze het goed bedoelt, voor een zwaar dilemma. De partij wil België niet opgeven en zal, bij een eventuele verkiezingsoverwinning, opnieuw de rol van staatsbehoudende partij moeten opnemen. Als grootste partij in België moet zij het land in tijden van gevaar redden. Voor de Franstaligen wordt het weer erg gemakkelijk. Het volstaat ‘non’ te zeggen, om de CD&V schaakmat te zetten.

Want bij de CD&V overweegt steeds de Belgische raison d’état. Dat de CD&V niet actief het einde van België nastreeft, tot daar aan toe. Maar zolang ze die optie niet durft overwegen, blijft ze chanteerbaar. Tot nader order weigert ze die Vlaamse onafhankelijkheidsoptie af te wijzen. En dus is ze structureel even betrouwbaar als de sloef die achteraan in de tuin zijn schoonmoeder vervloekt, maar haar binnen een tas thee inschenkt omdat hij voor alles geen heibel wil in huis.