Bracke naar N-VA: niet zo verrassend
Jan Van de Casteele 04-05-2010
 |
VRT-journalist Siegfried Bracke zal bij de komende federale verkiezingen voor N-VA de Kamerlijst in Oost-Vlaanderen trekken. Een complete verrassing is dat niet. Wat mag blijken uit documenten die hier op deze webstek zijn gepubliceerd.
Verontwaardiging en ergernis, dat zijn voor Bracke de belangrijkst drijfveren om op zijn 57ste de overstap naar de politiek te maken. Hij verwees naar het debat in De Zevende Dag van 4 mei, waar CD&V en Open Vld zeiden ‘communautaire onderhandelingen te willen voeren vóór in een regering te stappen’. ‘Ik geloof ze niet. Wat ze zeggen, zeggen ze niet echt. Ze fietsen eromheen’, aldus Bracke. Hij noemde de aanstaande verkiezingen ‘verschrikkelijk belangrijk’. ‘We staan met België op een kruispunt. N-VA is de enige garantie op een grote verregaande staatshervorming om dit land aan de gang te houden, zelfs om onze welvaart te redden. Want daar gaat het eigenlijk over.’ (Belga, 4 mei)
Een complete verrassing de Vlaamse stap van Bracke in geen geval. Wat mag blijken uit documenten die hier op deze webstek zijn gepubliceerd
Vlaams Blok/Belang
Bracke nodigde in het programma Bracke en Crabbé (2004) een aantal Vlaams Blokkers uit om op de sofa te vertellen over hun alledaags gezinsleven, nog nooit vertoond. Bracke zou later toegeven ‘dat hij eigenlijk een fout had begaan’, maar het toonde toch hij niet zomaar meeliep met het orkest van politiek correcte denkers. In juni 2004 antwoordde hij op een vraag van Humo of de aanhoudende groei van het Blok ondanks de aversie van het journalistieke leger niet aantoont dat de vermeende macht van de media relatief is. ‘De goedheilige Kerk van Rome zou nooit zo groot geworden zijn zonder de vervolging door de Romeinen. Een aantal mensen in onze stiel wil het Blok te vuur en te zwaard bestrijden, maar dat kan best weleens een averechts effect gehad hebben. Het lijkt me een geruststelling dat volk met een microfoon of een pen in de hand niet kan voorschrijven wat de samenleving moet denken. Laat de mensen zelf maar nadenken: achteraf zal wel blijken of ze zich vergissen’. Alsof Bracke waarschuwt voor een ferme kopstoot...
In 2005 kwam Bracke met zijn ‘openheid’ opnieuw in botsing met de gevestigde persmachten. Omdat hij – tegen betaling en dus als een louter commerciële transactie – een debat van een afdeling van het Vlaams Belang modereerde, kreeg hij het vermanende vingertje van De Morgen in het oog gestoken en een opgerolde Knack tegen de slapen geknald. Zondigde Bracke tegen het beginsel van de onafhankelijkheid van de journalist? Wat dan te zeggen van Yves Desmet die volleidige boeken schreef voor politici?
Op zijn VRT-blog schreef Bracke in juni 2007: 'Heel veel toppolitici - Herman De Croo is een zeldzame uitzondering; Willy Claes ook, maar die staat niet meer op de lijst – zijn feitelijke separatisten. Ze haten Vlaamse Leeuwenvlaggen, maar in hun hoofd bestaat België niet meer. Ze weten net zo min als de rest van Vlaanderen wat er in het zuiden aan de hand is. Ja, als ze in de federale regering stappen, dan is dat eventjes weg; la fonction crée ses convictions. Maar de dag dat men weer zichzelf is, excellentie af, is dat helemaal terug. Ik heb ooit professor staatsrecht Johan Vande Lanotte het einde van België horen uitleggen: het was verrassend hoe eenvoudig dat was. Zonder emotie ook. En heel merkwaardig: het was, op details na, het scenario zoals beschreven in die fameuze (mijn inziens geweldige) Rtbf-uitzending… Er is één element dat België wél samenhoudt: het Vlaams Belang. Omdat niemand met die partij geassocieerd wil worden, is Vlaamse onafhankelijkheid nog een eind verwijderd. Vreemd hoe het Vlaams Belang zelf de grootste hinderpaal is om de eigen doelstelling te realiseren. Het Cordon sanitaire als levensader voor de Belgische staat.
Om dus maar te zeggen dat staatshervorming wél een discussiepunt is. Want hervormen in deze is de scheiding voorbereiden. Erg? Vind ik niet, nee. Ook ik ben feitelijk separatist, en, zoals allicht bekend, orangist. Maar ik vind wel dat we een beetje treffelijk uiteen moeten, met manieren. Net daarom dus. (bron: webstek VRT, blog Siegried Bracke, 10 september 2007)
In een ander stukje (Belgium? Call it a day), heeft hij het over de communautaire tegenstellingen die almaar belangrijker worden. Duidelijk is dat hij almaar verder meestapt in het Vlaamse verhaal. ‘Ik herinner me nog goed dat toen een jaar of zeven geleden Karel De Gucht over de “verdamping” van de Belgische staat sprak, ik mij daar niets kon bij voorstellen. En dat ook niet geloofde. Om heel eerlijk te zijn: ik vond dat een wat onnozele gedachte van een partijvoorzitter die ook wat “Vlaamse stemmen” probeerde te halen. Er moet sindsdien kennelijk veel gebeurd zijn. Ook in mijn hoofd. Hoewel mijn voornaam anders laat vermoeden, ben ik nooit een flamingant geweest. Ik ken wel heel goed die traditie. Ik kan het Gebed voor het Vaderland zingen. Of – jawel – Torens van Dietsland declameren. Maar de “emotionele kant” van het Vlaming zijn, waarover Bart De Wever in De Keien van de Wetstraat zo boeiend getuigde, dat heb ik niet.’… ‘Maar ik heb wel talloze gesprekken gevoerd met politici die me zeiden hoe moeilijk het was (geworden) om samen met de Franstalige Belgen het land te besturen. En dat waren, voor alle duidelijkheid, geen Blokkers of Volksunie'ers of NVA'ers. Ik heb gemerkt hoe zij daardoor evolueerden naar feitelijk separatisme. Voor het gemak van werken, zonder gedruis of vlaggengezwaai.’
Bracke had het toen ook over de verminderde contacten (o.a. tussen VRT en RTBf), over bij voorbeeld de flitspalen, die een mooie illustratie zijn van “de kloof” tussen Vlaanderen (verkeersveiligheid, pro) en Wallonië (privacy, tegen). ‘‘Ik schrok me dood toen prof. Dr. Johan Vande Lanotte uitgerekend op de België-dag op de Boekenbeurs van een paar jaar terug een verrassend eenvoudig scenario zag voor het einde van ons vaderland: het Vlaams Parlement laat aan het Waals Parlement en aan de Franse Gemeenschapsraad weten dat we ermee stoppen. Het scenario van die omstreden rtbf-uitzending is dat. Tja…’, aldus nog Bracke.
Over de scheiding en een verborgen Vlaamse agenda: ‘Scheiden? Verdampen? Oplossen? Glorieus zal het niet zijn, maar gaan we echt lijden? Vroeger dacht ik van wel; nu weet ik dat lang niet meer zeker.Als ik dan dat artikel in The Economist lees, schrik ik ook niet. “To call it a day” betekent het bijltje erbij neerlegen, het voor gezien houden. Ik vrees dat het in heel veel hoofden al zover is. Net omdat Franstalige politici dat ook voelen, lopen de regeringsonderhandelingen zo moeilijk. Armand De Decker heeft heel terecht op de RTBf gesproken over een verborgen agenda. Ik vrees dat ze bestaat, en dat ze zelfs niet eens zo verborgen is.’
http://multiblog.vrt.be/siegfriedbracke/2007/09/10/belgium-call-it-a-day/ (10 september 2007)
Einde 2007 is Bracke veel korter, dit keer over Di Rupo (De Morgen, 22 december 2007):
‘Di Rupo kiest voor Wallonië, dat is zijn horizon. Daar spelen niet alleen de volgende verkiezingen, daar speelt ook zijn solidariteit.’ Een analyse met een hoog V-gehalte.
In januari 2008 citeerde Eric Defoort Bracke op de nieuwjaarsreceptie van de VVB uit de eindejaarsvragen van Humo. Het ‘naderende einde van België als bruikbaar bestuursniveau’ was voor Bracke toen de opmerkelijkste ontwikkeling in het voorbije jaar 2007.
Op donderdag 17 juli 2008 was Bracke een van de gasten in het ochtendprogramma "De ochtenden' op de Nederlandse Radio. Een 2,5 uur durende thema-uitzending over "De Herenigde Nederlanden", samen met onder meer Carl Huybrechts, Etienne Vermeersch, en VVB-voorzitter Eric Defoort.
In oktober 2009 verschijnt het boek 'Journalistiek in Vlaanderen – kritisch doorgelicht’ (Frank Thevissen, Johan Sanctorum e.a.). Bracke schrijft er een van de bijdragen voor.
Op 23 april 2010 liet hij nog eens in zijn kaarten kijken in zijn antwoord op een uitgebreide rondvraag van De Standaard (BV’s over BHV). Zijn antwoord was duidelijk: (journalist VRT). Hij had het toen over ‘het einde van een tijdperk’ want ‘het stond in de sterren geschreven dat we uit elkaar zouden groeien… Als waarnemer denk ik dat alleen een zeer grondige en diepgaande staatshervorming mogelijk is. Die gaat echt wel in de richting van een verregaand confederalisme.’
Lees over dit onderwerp ook wat Boudewijn Van Peteghem over Bracke schrijft op zijn weblog (zie bijlage)
Boudewijn Van Peteghem over Bracke
Terug naar de artikelenlijst.