De Standaard vergist zich van generatie

Een beetje Nederlands aub

Dirk Laeremans 20-07-2005

We hebben het toch goed in België?

"Is het na 175 jaar echt te veel gevraagd, mijnheer Flahaut en anderen, dat dit land op een correcte manier omgaat met de taal van de meerderheid van zijn bevolking?" Dat is zowat de 21-juliboodschap van De Standaard na een zoveelste schabouwelijke persmededeling van het ministerie van defensie.

Alles gaat goed, we zijn gezellig Vlaming, Belg en Europeaan, maar dit zou toch niet mogen, nietwaar? Een béétje respect, mijnheer de Waal. Asjeblieft? Meer hebben we als Vlamingen - of althans als krantenschrijvende Vlamingen - niets meer nodig om perfect gelukkig te zijn.

Dat vraagt dus onze grootste Vlaamse kwaliteitskrant op 21 juli.

Ik voel me met mijn 37 jaren nog jong. Jong genoeg om te vinden dat we in Vlaanderen recht hebben op een ordentelijk bestuur. Jong genoeg om te vinden dat Vlaanderen recht heeft op een politiek die haar eigen bevolking vooruithelpt. Jong genoeg om te vinden dat ook Wallonië recht heeft op economische groei, en dus moet afgeholpen worden van zijn "geef ons heden ons dagelijks brood"-cultuur. Jong genoeg om te vinden dat Vlaanderen de pretentie kan en moet hebben om vééél meer ambitie te hebben dan een onderdanige regio in een landje zonder ziel. Jong genoeg om ook voor mijn kinderen eenzelfde welvaart op te eisen.

Dat we met een piepstemmetje wat respect willen voor onze taal, was allicht mooi in de beginjaren van De Standaard. Het was toen zelfs moedig, en het heeft De Standaard groot gemaakt. Maar zelfs mijn eigen grootvader vond al dat we toch wat méér ambitie moesten hebben dan dat.

De wereld is vooruit gegaan. Vlaanderen wil meer. Véél meer dan de "asjeblief"-taalstrijd van twee generaties terug.

Misschien is het wel tijd voor wat jongere en ambitieuzere mensen, daar bij De Standaard.

Verwijzingen

Terug naar de artikelenlijst.