100 jaar onafhankelijk
Proficiat Noorwegen!
Rita De Bont 07-06-2005
 |
Proficiat Noorwegen!
Precies honderd jaar geleden verklaarde het Noorse parlement dat het de koning van Zweden niet meer erkende als staatshoofd. Noorwegen werd een autonome staat. Het was een scheiding die verliep in de beste verstandhouding en zonder bloedvergieten. Geen van beide staten is er sindsdien slechter van geworden, integendeel. En het zijn de allerbeste buren gebleven. Daar kunnen wij, Vlamingen, enkel maar jaloers op zijn.Noorwegen telt ongeveer 4,2 miljoen inwoners, Zweden nagenoeg 8,9 miljoen. Met zowat 6 miljoen Vlamingen liggen wij daar ergens tussenin. Op dat vlak zijn de drie vergelijkbaar. Op andere punten jammer genoeg (nog) niet. De twee Scandinavische buren zagen een eeuw geleden al dat het beter was elk een eigen koers te varen. Beide staten waren een beetje kunstmatig bij elkaar geslagen na de slag bij Waterloo. Zweden verwierf het Noors territorium als een soort oorlogsbuit. Geen honderd jaar later zagen beide partners dat dit toch niet zo een verstandig huwelijk was.
Bij ons duurt het “huwelijk” intussen al 175 jaar. Vlaanderen en Wallonië hebben nochtans zeer uiteenlopende opvattingen over maatschappelijke aspecten zoals de rol van de overheid in het economisch beleid, het gebruik van ziekte- en invaliditeitsverzekering, ethische aangelegenheden en de organisatie van recht en politie. Het zijn slechts enkele van de vele twistpunten. Niet alleen de opvattingen verschillen. Ook de problemen liggen ten zuiden van de taalgrens vaak anders dan bij ons. Problemen op het vlak van tewerkstelling, mobiliteit, bevolkingssamenstelling en zo meer vragen een specifieke, eigen aanpak. Professor Eric Ponette stelt het als arts heel bevattelijk: verschillende ziektes moeten met verschillende therapieën worden behandeld.
Wordt het niet hoog tijd dat ook wij eens werk maken van een vreedzame boedelscheiding? Het kan zowel Vlaanderen als Wallonië alleen maar ten goede komen als we zelf verantwoordelijk worden voor een situatiegerichte oplossing van onze problemen. Het voortdurend discussiëren tussen de verschillende overheden (zoals bij BHV) ondermijnt niet enkel onze democratie, maar neemt tevens ontzettend veel onnodige tijd in beslag. De zes parlementen en de zes regeringen met hun leger van bijna zestig ministers besteden een kwart van hun tijd aan het beslechten van ruzies. De inmiddels tot 12 miljard euro opgelopen transfers van Vlaanderen naar Wallonië brengen voor deze laatste regio geen enkele structurele verbetering teweeg. Wallonië is daardoor in een onaangename permanente afhankelijkheidspositie gedwongen, terwijl ze in Vlaanderen de kip met de gouden eieren slachten. Ik denk dat het zowel Vlaanderen als Wallonië ten goede zou komen indien wij het Noorse voorbeeld zouden volgen. Vreedzaam scheiden gebeurt jammer genoeg met wederzijdse toestemming. De Noren vonden een eeuw geleden in Zweden een begripvolle partner. Wij kunnen hier momenteel slechts van dromen.
Terug naar de artikelenlijst.