Nu begint het pas!!!
Guido Moons 09-07-2010
 |
| Luc Cortebeeck wil liever minder Vlaanderen |
De euforie van verkiezingszondag 13 juni is reeds lang voorbij: de winnaars beseffen dat nu de loden last op hun schouders drukt om het verkiezingsprogramma zo maximaal mogelijk te realiseren, de verliezende partijen trachten zich te reorganiseren en hielden met argusogen het doen en laten van informateur De Wever in de gaten. Iedere mogelijke aarzeling zal ongetwijfeld aangegrepen worden om hem te counteren, om zijn actuele machtspositie te ondergraven. De gesprekspartners die door de informateur werden en nog zullen worden ontvangen hebben allen één ambitie: mee de krijtlijnen trachten te trekken van het kader waarbinnen misschien formateur Di Rupo binnenkort zijn regeerakkoord zal onderhandelen.
Vakbondstoplui Cortebeeck en De Leeuw zijn ondertussen ook aan de beurt geweest. Hun verklaring achteraf bevestigt het feit dat de krijtlijnen die zij willen trekken een totaal ander patroon vormen dan de krijtlijnen die De Wever voor ogen heeft. De Leeuw heeft het over een sterk federaal niveau en een sociale zekerheid die onmogelijk kan gesplitst worden. Unitair en federaal versus confederalisme. Welke van de twee denkrichtingen gaat het pleit winnen?
Het is duidelijk dat het Copernicaanse model van Vlaams minister-president Peeters op sociaal-economisch vlak slechts werkbaar wordt wanneer Vlaanderen o. a. autonoom zijn arbeidsbeleid zal kunnen bepalen en zijn eigen fiscale boontjes zal kunnen doppen. Blijkbaar gruwen ACV en ABVV van die denkpistes en zullen die er volgens hen eveneens de oorzaak van zijn dat de solidariteit van Vlaanderen met Wallonië definitief verdwijnt. Wanneer beide vakbondsbonzen op hun standpunt blijven staan, zeggen beter en zonder omwegen dat ze ronduit tegen een nieuwe stap in de staatshervorming zijn. De bedenking die daarbij dan toch moet gemaakt worden: is de werkende klasse zowel in Vlaanderen als in Wallonië ermee gebaat dat er een syndicaal veto blijft bestaan tegen een verder staatshervormingsproces?
Wanneer Vlaanderen beschikt over een autonoom arbeidsbeleid en dito fiscaliteit kan dat toch ook een “boost” betekenen op het vlak van arbeid en tewerkstelling. Wanneer binnen de Vlaamse Beweging en voornamelijk binnen het AKVSZ (aktiekomitee voor een Vlaamse sociale zekerheid) gecijferd en gepleit wordt voor een transparante en in tijd afgemeten solidariteit-een denkpiste die de Vlaams-nationalist De Wever niet ongenegen is- dan betekent dat toch niet dat er hier en nu een einde komt aan de solidariteit van Vlaanderen met Wallonië?
Nieuwe denkpistes roepen inderdaad weerstand op, zeker binnen gevestigde machtsstructuren, wat ACV en ABVV toch zijn, die zo hun machtsmonopolie bedreigd zien. Wanneer de DS-lezer deze krant in handen heeft, zijn ook de politiek partijen bij de informateur op bezoek geweest. Heeft waarnemend CD&V-voorzitter Beke de stellingen van ACV-baas Cortebeeck nog eens beklemtoond en heeft Caroline Genez het standpunt van ABVV-topman De Leeuw nog eens herhaald? Of zien Beke en Genez op sociaal-economisch vlak toch eerder brood in een nieuwe ronde staatshervorming?
Sommigen omschreven de uitslag van verkiezingszondag, 13 juni, als historisch. Objectief gezien hadden ze geen ongelijk. Maar wat er recent en de komende dagen in de vergaderlocatie van de informateur werd en nog verder zal worden besproken zal mogelijk nog meer als historisch kunnen worden omschreven en beantwoordt aan wat Louis Van Velthoven ooit omschreef als: de tijd is voorbij dat een hoger belang kan worden ingeroepen dan het Vlaamse. Iedere Vlaamse Beweger kan die uitspraak beamen want de Vlaamse beweging is in wezen een sociale beweging.
Guido Moons, algemeen voorzitter VVB
Terug naar de artikelenlijst.