Repliek op B-opinies en karikaturen
Vlaanderen regeert tenminste
Peter De Roover 19-05-2010
Peter De Roover reageert in een opiniestuk in De Standaard op (een deel van) de opiniemakers die in die krant wel voor een staatshervorming pleiten, maar dan eerder een in omgekeerde richting (federale kieskring, samenvallende verkiezingen). Of op krampachtigen die van meer Vlaanderen een karikatuur maken. Een reactie op Koert Defeuf (Open Vld), Luc Huyse, Dave Sinardet... Vlaamse autonomie betekent niet het einde van de democratie, maar juist het begin ervan, stelt de politiek secretaris van de VVB. (JVdC)
De tekst van De Roover :
De stelling dat België politiek geblokkeerd zit en de deelstaten wél op een normale manier een beleid voeren, kreeg de jongste dagen tegenwind in deze kolommen. De woordvoerder van Guy Verhofstadt (Open VLD), Koert Debeuf, probeert aan te tonen dat er in België best nog wel politiek gehandeld kan worden en dat de Vlaamse regering ook steken laat vallen (DS 17 mei). Dat Alexander De Croo (ook Open VLD) de stekker uit het stopcontact trok omdat hij niet langer wilde meedraaien in de besluiteloosheid, geeft al meteen een antwoord op de eerste bewering en het feit dat Debeufs partij in de Vlaamse oppositie zit, verklaart wellicht zijn kijk op het werk van deze Vlaamse regering. Luc Huyse probeert de lezer te verrassen met de stelling dat er ook binnen Vlaanderen vele tegenstellingen floreren (DS 15 mei). Debeuf en Huyse hanteren dezelfde techniek om de roep naar meer Vlaamse zelfstandigheid te pareren. Toon aan dat België toch iets heeft gepresteerd (de politiehervorming) en bewijs dat Vlaanderen ook fouten maakt (Lange Wapper) en meteen zou het discours voor méér Vlaanderen de pas afgesneden zijn. Ik wens beiden veel succes in hun poging te ontkrachten wat iedereen zelf vaststelt: België zit vast en Vlaanderen beweegt.
Debeuf en Huyse behoren tot de school die eerst een karikatuur maakt van de tegenstander en die dan aanvalt. Geniet mee van Huyses 'genuanceerde' samenvatting van het Vlaamse autonomiestreven: 'Eens wij zelfstandig zijn zullen alle problemen verdwijnen, ook als ze een Europese of mondiale oorsprong hebben.' Wie beweert in godsnaam zo'n onzin als wat Huyse hier in de mond van de Vlaamsgezinden legt?
Ter lering van Debeuf, Huyse en tutti quanti: Vlaamse autonomie betekent niet het einde van de democratie, maar juist het begin ervan. In België verliezen we geld, tijd en energie aan overbodige discussies tussen Noord en Zuid. De thema's 'waar de mensen echt van wakker liggen' vergaren stof. Bij elke bevoegdheid die we van België overhevelen naar de deelstaten, verdwijnt een tegenstelling als sneeuw voor de zon en komt er eindelijk ruimte om aan beleid te doen. Uiteraard met vallen en opstaan. Van alle tegenstellingen die het politieke debat kenmerken, werken we er gewoon een weg. Zo simpel is het. En meer is het ook niet. Zoals in alle landen, maken ook de regeringen in Vlaanderen en Wallonië fouten. Dat is eigen aan elke democratie. En wat verliezen we bij het uitkleden van België? Het ware interessant dat toch eens te vernemen. Drie jaar politieke stilstand is de prijs die we betalen voor het zo veel mogelijk in stand houden van het instrument België.
De actualiteit van de voorbije dagen leert overigens dat de kiezer op z'n hoede moet zijn. Iedereen is intussen voorstander van een staatshervorming. Terecht vraagt Dave Sinardet (DS 17 mei) dat de politici duidelijk maken wat ze daaronder verstaan. Hij gebruikt het containerbegrip staatshervorming om meteen méér België te organiseren en hij is niet de enige. Het invoeren van een reuzegroot BHV via een unitaire kieskring of het betonneren van het wapen van de blokkering via samenvallende verkiezingen, kunnen onder de noemer staatshervorming gevangen worden. Gooi er nog wat Belgische bevoogding over Vlaanderen bij (Vanhengel die de Vlaamse begroting wil controleren), hevel nog wat bevoegdheden over van Vlaanderen naar België (Sinardet geeft voorbeelden) en hol het beginsel van wederzijdse niet-inmenging nog wat uit (nota-Dehaene over BHV). Het vinden van een akkoord met de Franstaligen wordt zo een zaak van enkele uren. Maar die ingrediënten geven wel vooral méér van hetgeen we nu al jaren mogen beleven en leiden steevast naar de volgende botsing.
Terug naar de artikelenlijst.