Na Plopsaland brak de ruggengraat van Marianne Thyssen
Jan Van de Casteele 29-04-2010
 |
CD&V doet het in de aanstaande verkiezingen met Marianne Thyssen. Een riskante keuze. Dat Thyssen na haar straffe Plopsaland-uitspraken werd dooreengeschud, was blijkbaar slecht voor haar Vlaamse ruggengraat. Een overzicht.
Yves Leterme trekt zich terug op eigen veld, Marianne Thyssen moet de meubelen redden. Dat ze na straffe, Vlaamse Plopsaland-uitspraken werd dooreengeschud, was blijkbaar slecht voor haar ruggengraat. Sindsdien zwalpte ze tussen twee vleugels van haar partij. Lijmen was haar opdracht, met helaas een foute keuze: die voor de B-CD&V.
Dreigende taal, Vlaams profiel
De kersverse CD&V-voorzitster Marianne Thyssen was in Plopsaland, De Panne (juni 2008) vrij duidelijk: 'Zonder staatshervorming komt er een herziening van de transfers'. De maandag daarna was blijkbaar al 'bewerkt': ‘Wij hebben een voorstel waar de solidariteit tussen de regio's en tussen de mensen ingebakken zit’. Toch was de boodschap toen duidelijk.
In Plopsaland waren toen 3.500 CD&V’ers bijeen. Thyssen koppelde er gezinsbeleid aan een ingrijpende staatshervorming en ‘wie deze hervorming tegenhoudt, speelt met de toekomst van het land. Wij kunnen niet toestaan dat er wordt gepokerd met de Vlaamse, Brusselse en Waalse welvaart als inzet’... ‘We zijn nog bereid de interregionale en interpersoonlijke solidariteit te verdedigen. Maar als men de noodzakelijke hervormingen voor ons land onmogelijk maakt, sluiten wij niets uit’, klonk het dreigend (of hoopgevend).
Sindsdien ging het behoorlijk bergaf met de Vlaamsgezinde signalen van de CV&V-voorzitster. Na Plopsaland werd ze eens onder handen genomen, dat staat vast.
We maken een sprongetje... Een jaar laten kwam ze tot de verbijsterende vaststelling: 'Het voordeel van België is dat je ingewikkelde afspraken moet maken.' (De Morgen, 1 augustus 2009). het voordeel?...
In Gazet van Antwerpen viel ook de slapte van haar BHV-standpunt op: 'Ofwel gebruiken we de stok achter de deur: we laten het parlement volgend jaar (2010 - red.) stemmen. Dat betekent het einde van de regering en vervroegde, onwettige verkiezingen. We slaan hiermee een ongelooflijke modderfiguur in Europa en verliezen zeker investeringen. Ofwel proberen we een onderhandelde oplossing te bereiken. Volgens mij de beste optie... De wijsheid ligt in een goed compromis.' Vandaag is duidelijk hoezeer ze zich als voorzitster van de grootste Vlaamse partij op haar Vlaamse flank heeft laten pakken. De hoge instellingen en CD&V'ers in de roes van een tijdelijke machtsdeelname hebben haar Vlaamse arm omgewrongen.
In De Standaard (na gastcollege in Gent, 23 september) verklaarde ze toen al dat ze 'tegen het vechtfederalisme' was en dat 'de CD&V het niet tot een stemming in het parlement zal laten komen'. Ook hier werd Thyssen achterhaald door de feiten... Thyssen zat toen op het spoor van de Franstalige partijen. 'Als de haan kraait, gaat de leeuw liggen', schreef Derk-Jan Eppink ooit.
Lichtpunt
In november 2009 noemde Le Soir Marianne Thyssen 'het echte lichtpunt van de week... Ze belichaamt nu al enkele maanden het nieuwe spoor van een partij die verdronken was in de nationalistische eisen van de N-VA. Onder het voorzitterschap van Leterme was het perspectief dat er een splitsing zou komen zonder toegevingen. Deze week zijn die bedreiging en dat dictaat op slag openlijk en publiekelijk van tafel geveegd.' Nu CD&V de kar keerde, heeft Open Vld (heel slim, maar weliswaar met een afwijkende doelstelling) ervoor gezorgd dat de BHV-kat weer op tafel kwam. Die kat heeft de partij van Thyssen gekrabd.
Olivier Maingain (FDF)had in die dagen die zwakke plek in de CD&V ontdekt en wees op de tweeslachtige CD&V, waar toch nog 'Vlaamse stemmen' rondliepen. ‘De CD&V doet zo het tegenovergestelde van wat premier Van Rompuy en CD&V-voorzitster Marianne Thyssen onlangs nog beloofde: een onderhandelde oplossing voor alle dossiers die met de rand hebben te maken’.
In november 2009 speelde CD&V met Thyssen mee in de slapstick rond het belangenconflict van de Duitstaligen. De federale regering - mét CD&V - smeekte toen om een voorstel van splitsing te blokkeren dat werd ingediend door o.m... CD&V. Doen, want anders valt de regering, meldde Thyssen, die vergat er bij te vertellen dat die alleen valt als de Franstalige partijen beslissen de meerderheid in de kamer niet te respecteren.
Thyssen zette zich rond de jongste jaarwisseling ook af tegen de Maddens-strategie. De Franstaligen noemden die tactiek ‘diabolisch'. Het CD&V-apparaat begon te beven. De voorzitter distancieerde die strategie waarvan de basisprincipes nochtans wel degelijk waren opgenomen in het Vlaamse regeerakkoord.
In het voorjaar voerde Thyssen de druk op de lokale CD&V-mandatarissen op. Een motie uitgaande van de werkgroep BHV werd zo uit de Vlaams-Brabantse raadszalen gehouden.
Commentaar
Nu haar partij tegen de VLD-lamp én de BHV-lamp liep zal ze als kopvrouw bij de verkiezingen geconfronteerd worden met de dualiteit van haar partij: de Vlaamsegezinde vleugel, de mandatarissen in het Vlaams parlement (die overigens goed werk leveren), de jongeren, de burgemeesters, de hele regio BHV, de middenstander (duidelijk Vlaamsgezinder)... tegenover de oude CVP (de toplui van ACV, ACW op de grens van hun pensioen, de oud-premiers die daar al een tijd over zijn, de Brusselse excellenties, ...)
Als Thyssen de schade wil beperken (het is immers erg zoeken naar troefkaarten)zou ze beter nog eens goed nadenken over die gespletenheid. Het samenwerkingsfederalisme van Leterme ligt nogal ver af van de dagdagelijkse realiteit. Met een keuze voor stilstand is haar partij op weg naar moeilijke tijden. Het voortouw nemen in een nieuwe Vlaamse koers, het was een succes. In 2004, in 2007. Maar nu?... Het pad van Leterme volgen, dat zou pas politieke zelfmoord zijn. Het enige wat de partij de remmen Martens, Eyskens, Dehaene, Cortebeeck en Renders nu eindelijk eens op hun plaats worden gezet.
Als de kranten op 29 april schrijven dat ze geen dissidentie zal dulden en dat de partijtop het een troef vindt dat ze 'niet communautair besmet' is, zijn we er nagenoeg zeker van: dit loopt niet goed af. Voor haar partij wel te verstaan.
Als bijlage vindt de lezer het interview dat Doorbraak in juni 2009 had met Marianne Thyssen (n.a.v. de verkiezingen toen)
Terug naar de artikelenlijst.