Communautair profiel nieuwe voorzitter Open Vld: een wazige B.
De dubbele tong van Alexander De Croo
Jan Van de Casteele 15-12-2009
 |
| Alexander De Croo |
De communautaire standpunten van de nieuwe voorzitter van Open Vld zijn niet eenduidig. Iets minder B dan zijn vader, wat minder V dan Marino Keulen. En daartussenin vooral veel vaagheid.
‘België en Brussel brengen Vlaanderen een enorme rijkdom bij, de voordelen daarvan zijn veel groter dan die van een splitsing. Wie in een verrottingsstrategie van de N-VA en een deel van CD&V meegaat, speelt met onze welvaart’. Dat zei Alexander De Croo, de nieuwe voorzitter van Open Vld in De Standaard (26 sept.).
Hiermee plaatst hij zich op de lijn van zijn vader, die amper een jaar geleden de wereld verblijdde met zijn studie “België barst - vragen aan de separatisten” (31 blz.). Peter De Roover merkte het al eerder op: hierin komt hij niet veel verder dan wat algemeenheden en de opzienbarende vaststelling dat verhuizen geld kost. De truc was doorzichtig: spreek alleen over (wrijvings)kosten en zwijg over de baten.
Ook de zoon blijft al eens halfweg een analyse steken. ‘In 2003, op onze top, haalden we een miljoen stemmen. Nu waren het er nog 600.000. Dat zegt alles. Het is duidelijk dat er iets grondig mis is met de partij als je 400.000 kiezers verliest.’. Behalve een verwijzing naar de clash over het migrantenstemrecht, naar kapers op de liberale kust (LDD) of naar de zaak Vijnck zei hij ook dat de liberalen bij de jongste verkiezingen (juni 2009) ‘genadeloos werden afgerekend op het feit dat ze aan die communautaire patstelling helemaal niets gedaan hebben, hoewel we in de regering zaten.’ (DS, 26 sept.)
Rationeler?
Klinkt in eerste instantie veelbelovend. Is hij wel een even grote België-fan als zijn vader? Het openingscitaat van dit stuk brengt hem toch aardig in diens buurt. En in de buurt van forse kromtaal. Niet de ‘verrotters’ waar hij het over heeft, maar zijn liberalen werden door de kiezer afgestraft. Misschien wist die domme kiezer wel in welke partij het ‘rot’ zat?
Is een staatshervorming nodig? Alweer een uitermate vage De Croo: ‘Een bepaalde staatshervorming is zeker nodig. Als je alleen al bekijkt welke bevoegdheden overlappen tussen Vlaanderen en de federale staat en hoeveel dat extra kost ... Dat is enorm. Daarover moet een staatshervorming gaan.’... Een bepaalde? Enkele dagen later verduidelijkt hij: ‘Een staatshervorming is nodig, maar voor mij gaat dat over het correct verdelen van bevoegdheden over de verschillende niveaus... Voor BHV moeten we tot een onderhandelde oplossing komen. We moeten weg van de retoriek van vette vissen en kaakslagen.’ (DS, 31 okt.)
De Croo spoort hiermee perfect in het trage pad dat Guy Verhofstadt had uitgezet: een beetje meer Vlaanderen, misschien wel, maar evenzeer meer België (recuperatie). De gammele constructie mordicus willen overeind houden, dat noemt hij dus ‘correct’. De ‘onderhandelde’ oplossing (een kluwen van palavers zonder resultaat) is precies wat de Franstaligen willen.
En BHV?
Dergelijke tweeslachtige rationaliteit is ook zijn devies voor BHV. ‘Natuurlijk moet er een oplossing komen voor Brussel-Halle-Vilvoorde, omdat dat onderwerp de politieke besluitvorming blokkeert. Maar alleen een rationele aanpak zal ons daarbij helpen.’ De mening van een democratisch verkozen Vlaams parlement is vermoedelijk minder rationeel dan de toegeeflijke opstelling van de minderheidsregering van twee Vlaamse regeringspartijen in de federale regering.
Hoop of hahaha?
Over BHV klinkt De Croo nog behoorlijk stoer: ‘Ik zal in de communautaire discussie het standpunt van de partij verdedigen zoals dat in 2008 is vastgelegd: wij willen een splitsing van de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde, de benoeming van de drie Franstalige burgemeesters in de Vlaamse Rand is daarvoor geen pasmunt en de uitbreiding van Brussel is niet bespreekbaar. Maar anderzijds wil hij al morrelen aan de spelregels via een terugkeer naar arrondissementele kieskringen. ‘De provincies zijn veel te groot om als beginnend politicus een kans te maken.’ (De Tijd, 12 december). De inspectie van de Franstalige scholen in de faciliteitengemeenten door Vlaamse inspecteurs noemt hij dan weer ‘pesterijen...’.
Keulen en Rutten waren het daar tijdens de campagne alleszins niet mee eens. Want ook hier weer wil de De Croo marchanderen: ‘Als je een onderhandelde oplossing wilt, zul je moeten geven en nemen.’ Het antwoord van Keulen tijdens dat debat was sprekend: ‘Je komt met een schema en een sluitende oplossing naar de onderhandelingstafel. Ze luisteren en beginnen te lachen.’
Keulen, jammer
De liberalen moeten het nu maar bekijken met hun Alexander. Dat Keulen heeft verloren is geen goede zaak voor de Vlaamsgezinde strekking die er in de partij nog overblijft.
De Morgen (28 nov.) volgde de campagne van de drie kandidaten. In Brussel (voor Jong Vld) joeg De Croo Keulen op de kast met een sneer naar zijn houding inzake BHV. (DM, 28 nov.) Diezelfde krant plaatst in de plus/min vergelijking bij kandidaat Keulen een min ‘omwille van zijn erg uitgesproken Vlaams profiel’. Subtiele journalistiek? Keulen hoeft zich geen zorgen te maken: min maal min is plus...
Volgens De Standaard ging Keulen (‘de favoriet van een hoop parlementsleden en het partijkader’) ‘de Vlaamse toer op en zette hij graag in de verf dat hij beginselvastheid heeft getoond door te blijven weigeren de drie balorige burgemeesters in de Vlaamse Rand te benoemen. Hij stelde ook dat zijn partij Vlaamser moet zijn. ‘Wij zijn nog de enige belgicistische partij in Vlaanderen. Ook intern beschouwen wij het federale niveau nog altijd belangrijker dan het Vlaamse’.
Niet onbelangrijk: zijn doelgroep
De Croo zegt te mikken op de 500.000 zelfstandigen en kmo’s in Vlaanderen... ‘Werk, zekerheid en pensioen’, daar ligt de Vlaming van wakker. Verbazend duidelijk weer. Zoiets zou een volbloed socialist nooit kunnen bedenken... Zijn het niet die zelfstandigen die al vaker in peilingen hebben duidelijk gemaakt dat voor hen Vlaamse autonomie een absolute prioriteit is? Waren het niet Verhofstadt en co nog niet zo lang geleden vonden dat de Vlaamse zelfstandigen en kmo’s precies om sociaal-economische motieven meer autonomie moesten krijgen? ‘De activiteitsgraad moet omhoog’, kletst de nieuwe voorzitter van Vld. Maar met een activiteitsgraad die in Vlaanderen de Lissabonnorm benadert (67%) en in Wallonië (en Brussel) blijft steken op een beschamend niveau (57%) is meteen duidelijk dat het regionale verschil in die materie geen gezamenlijk beleid meer toelaat. In de strategische opstelling tegenover de liberalen weten de Vlaamsgezinden waar ze bondgenoten kunnen zoeken.
Het is met de warm en koud blazende president van de Vld nog niet duidelijk waar hij precies voor staat. Soms klinkt het inderdaad nog een beetje hoopgevend: ‘De staatshervorming is onafgewerkt. Regio’s moeten niet enkel bijkomende bevoegdheden krijgen. Ze moeten vooral financieel verantwoordelijk worden voor hun eigen beslissingen. Zo bijvoorbeeld in het arbeidsmarktbeleid. De uitbetaling van steun gebeurt op federaal niveau. De begeleiding en activering regionaal. Wij pleiten ervoor de federale steun te beperken tot één jaar, waarna Vlaanderen, Wallonië en Brussel zelf de rekening betalen’. (opiniestuk ADC in DM, 26 nov.). Federale steun beperken tot één jaar?... Met dergelijke uitspraak wensen we hem een vrolijk gesprek toe met zijn Waalse broeders en zusters.
Terug naar de artikelenlijst.