Maingain en Van Rompuy voeren zelfde strijd
Duitstaligen in dienst van Franstaligen en Van Rompuy?
Jan Van de Casteele 14-10-2009
 |
Meteen na het aflopen van het derde belangenconflict over BHV (14 oktober) zet nu ook Karl-Heinz Lambertz zijn geschut richting Vlaanderen. Een vierde belangenconflict moet verhinderen dat er een parlementaire stemming komt over de splitsing van BHV. Iets waar de Vlamingen het roerend eens over waren. Tot CD&V de weerbaarheid tegen de francofone minderheid opgaf om de regering Van Rompuy overeind te houden. De CD&V-premier en het FDF hebben hun uitleg klaar: het is dezelfde...
Het verleden
Het verleden in herinnering: de Vlamingen willen al sinds de vroege jaren 1960 de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde splitsen. Eenvoudig uitgelegd: omdat de Franstaligen zich bij verkiezingen nog altijd kandidaat kunnen stellen in de ruwweg de helft van Vlaams-Brabant. En zo Vlaams-Brabant verder verfranst. De partij CD&V stapte mee in de Vlaamse overtuiging dat de splitsing er nu maar eens moest komen via parlementaire weg. Liberalen en socialisten volgden.
Op 26 mei 2003 verklaarde het Grondwettelijk Hof de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde ongrondwettig. Dit verplicht het federale parlement om aan de toestand van discriminatie in BHV een einde te maken door de kieswet te wijzigen, wat kan bij gewone meerderheid. Meer dan vier jaar later, op 7 november 2007, stemden alle Vlaamse partijen in de bevoegde Kamercommissie een wetsvoorstel in die richting. De Vlamingen gebruikten er in dit aanslepend dossier eindelijk hun politieke meerderheid, wat nogal evident is in een democratie.
De Franstaligen draaiden de logica om, reageerden verontwaardigd op de normale, democratische procedure dat een meerderheid beslist. Zij gaan er dus van uit dat een minderheid beslist...
De lepe francofonen
De wettelijke middelen waarmee de Franstaligen hun verzet onderbouwden hebben ze destijds netjes zelf geregeld: een regering die zich door een andere (de “overkant”) in haar belangen voelt geschaad, kan een belangenprocedure in gang zetten. De Franstaligen hebben nog wel meer netjes geregeld: er zijn wel opmerkelijk véél regeringen waar de Franstaligen de baas zijn. Vlaanderen heeft één regionaal parlement, de Franstaligen installeerden hun politiek beleid in vier parlementen en nog eens via de PS-gestuurde Duitstalige Gemeenschap. Fraaie staatsstructuur dus, als tegenover de Vlaamse meerderheid vijf regeringen staan die een belangenconflict kunnen inleiden als ze zich benadeeld voelen. Vijf keer remmen dus met telkens 120 dagen “retard”. Met alle vertragingsmiddelen en achterpoortjes in de praktijk uitgerekt tot veel meer...
De joker van een BHV-belangenconflict (° 1980 artikel 32 van de gewone wet van 9 augustus 1980 tot hervorming van de instellingen) hebben de Franstaligen voor het eerst ingezet in via het parlement van de Franse Gemeenschap (1, 7 nov. 2007).
Daarna volgden de Franse Gemeenschapscommissie in Brussel, de Cofof (gestart op 2 mei 2008) en de Waalse gewestregering (liep nu af op 14 oktober 2009).
En nu?
Resten nu nog: de potsierlijke mogelijkheid van een nieuw belangenconflict via de Duitstalige Gemeenschap en/of van het Brussels Gewest.
Nu wordt het spelletje evenwel erg gênant. Wat had het Waals Parlement te maken met een dispuut over BHV? En wat is 'het belang' van de piepkleine Duitstalige Gemeenschap in een dispuut over een kieskring op 150 kilometer van hun grondgebied en over het stemmenvissen van Brusselse en Waalse politici in Halle-Vilvoorde?
Nog gekker lijkt het dat de Vlaamse partijen zelf – CD&V op kop – telkens weer op een nieuw belangenconflict aandringen. ‘Misschien is het nog het eenvoudigst dat het Vlaams parlement een belangenconflict inroept? Of kunnen we het misschien vragen aan het parlement van Québec, als we dan toch bezig zijn?’, schimpt Matthias Storme. (DS, 15/01/09)
Het derde belangenconflict liep dus af op 14 oktober. Herman Van Rompuy gaat voor het overleven van zijn Belgische regering. Voor alle gemak vergeet hij dat het precies de Franstaligen zijn die ze willen laten vallen. Hij lijmt zijn partij aan de federale macht, met het voorspelbaarste aller alibi’s: ’t is crisis.
De Vlaamse vleugel van zijn partij lijkt niet bij machte om de partij een vuist te laten maken tegen de Franstaligen. CD&V dreigt elke Vlaamse weerbaarheid te verliezen.
En nu?
De Duitstalige minister-president Karl Heinz Lambertz is een man men nogal wat circustalent. Zijn parlement zou een (vierde) belangenconflict op gang trekken ‘als de Vlamingen erom vragen’...
Als perfecte democraat weet de man ongetwijfeld maar al te best wat de Vlamingen vragen: ‘De splitsing van het kies- en gerechtelijk arrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde is een belangrijke Vlaamse eis omdat de huidige regeling geen rekening houdt met de grondwettelijke indeling van het land in taalgebieden zoals bepaald door artikel 4 van de Grondwet’, aldus de Vlaams regeerverklaring van zijn collega Kris Peeters (CD&V). Als daarin niet staat wat ‘de Vlamingen’ willen, dan weten we het ook niet meer...
Maar Lambetz heeft zich vergist. Hij bedoelde natuurlijk ‘als de Franstaligen, CD&V en Herman Van Rompuy erom vragen’. En jawel, dat is gebeurd. Laatstgenoemde vertegenwoordigt de Vlaamse minderheid en de francofone meerderheid in zijn Belgische regering. Maar nog belangrijker: Marianne Thyssen heeft namens de partij verbaal het licht op groen gezet (de onderhandelde oplossing is ‘de beste optie’, GVA, 12 sept.).
Herman Van Rompuy en CD&V hebben dus aan Lambertz gevraagd wat ze van de Franstaligen moésten vragen. 'Leeuwentemmer' Lambertz wil uit zijn tent komen 'om het belang van het land te dienen’. Waarmee hij bedoelt: ‘het belang van de Franstaligen, van Herman Van Rompuy en... van de verscheurde CD&V’... Uitkijken of op 26 oktober het parlement van de Duitstaligen Lambertz volgt.
Op de achtergrond tastte Olivier Maingain (FDF) ondertussen het terrein af om ook het Brussels parlement tot het inroepen van een belangenconflict te bewegen, al ligt dat daar – met wat rest-Vlamingen in het Brussels bestuur - politiek-juridisch een stuk moeilijker. Maingain zegt zich niet te kunnen voorstellen dat de Vlamingen in het Brussels parlement zich ‘geen zorgen zouden maken over de institutionele stabiliteit van Brussel en het land’. Van Rompuy zei hetzelfde aan Lambertz. Maingain en Van Rompuy, dezelfde argumenten, dezelfde strijd...
Terug naar de artikelenlijst.