Vlaanderen doet het zonder Open VLD
Jan Van de Casteele 19-06-2009
 |
We zijn er nog niet. Maar er wordt voor de regering Peeters 2 dus onderhandeld met drie partijen en zonder Open VLD. Dat leek met de verkiezingsuitslag (de V-partijen wonnen, de politieke kloof met Wallonië wordt groter) de normaalste zaak van de wereld. Even zag het er naar uit dat Guy Verhofstadt en zijn partij zich in het nest zouden wringen, maar de andere drie hebben er anders over beslist.
In het edito van Doorbraak julinummer, dat we op donderdagmiddag 18 juni ‘in het ongewisse’ schreven (zie verderop), en dat pas einde juni in de bussen valt, hadden we geschreven dat ‘een coalitie met CD&V en sp.a voor N-VA misschien wat meer perspectief’ bood dan het alternatief met vier. Er zijn er dus nog die daar zo over denken.
Ook eerder al hadden we er in Doorbraak en Tussendoor op gewezen dat de sp.a geen Vlaamse sneltrein is, maar dan toch tenminste niet achteruit wou rijden, zoals de liberalen al geruime tijd doen en blijkbaar verder wilden doen.
Wat op vrijdag 19 juni is gebeurd, opent historische perspectieven voor meer Vlaanderen. Dit alles nog onder voorbehoud, want politiek kan grillig zijn. Maar met De Wever dicht in de buurt, naast stuurman Peeters en co-piloot Vandenbroucke die zich al langer Vlaams ‘assertief’ opstellen in communautaire dossiers is de kans merkelijk groter dat de Vlamingen zich verder kunnen richten op de Baert-doctrine (geen stappen achteruit, geen te hoge prijs betalen en in de goede richting gaan). Hetzelfde geldt voor de veel jongere Maddens-strategie (assertief Vlaams besturen, bevoegdheden maximaal benutten, het BHV-dossier verder de parlementaire weg laten gaan).
Dedecker reageerde al vrij zakelijk. Hij zal ‘constructief’ oppositie voeren. Van hem mag worden verwacht dat hij dat zeker zal doen inzake de Vlaamse assertiviteit. Het wordt nog uitkijken naar de reactie van Vlaams Belang. Die partij zit wellicht nog volop in bezinningstijd. Als de verantwoordelijken daar een strategie vinden om het cordon uit de wereld te helpen, kan ook die partij vanuit de oppositie meespelen in een nieuw Vlaams verhaal. Waar nodig met scherpte. Dat hoeft bovendien niet te betekenen dat ze als radicale oppositiepartij haar maatschappelijke standpunten dan niet ten volle kan blijven behartigen. Een democratie verdraagt radicalisme. Dat nieuwe evenwicht te vinden wordt een moeilijke, maar in het vooruitzicht van volgende federale verkiezingen een erg dringende oefening.
Tekst uit Doorbraak (julinummer 2009, 18 juni 2009)
Rimpelnationalisten willen Peeters pakken
Op 7 juni stemden afgerond nog 22,9 procent Vlamingen voor CD&V en 15 procent voor Open VLD. De oranjeblauwe regering Van Rompuy heeft dus nog 37,9% supporters in Vlaanderen, maar 73% in Wallonië (PS-MR-CdH). Zo laten, want anders dreigt de chaos, aldus Herman Van Rompuy.
Politiek draait om geld. Punt. Interessant wordt het om de volgende maanden het centendebat te volgen. Het failliete België eist meer Vlaams geld. Het rimpelnationalisme zet hiervoor alle troeven in: oud-links in de opiniepers, de wassen beelden van CVP en PVV (Eyskens, Martens, De Croo, Verhofstadt), de conciërge van de Wetstraat 16 (Herman Van Rompuy), de toplui van VBO en syndicaat en de semi-wetenschap van de Belgische instituten (Nationale Bank, HRF e.a. met Quaden, Coene, Verplaetse...). Kortom, het establishment. Zo steekt dit land ineen.
De paniekzaaiers van vandaag zijn de verantwoordelijken van gisteren en als we niet uitkijken de bedriegers van morgen. Coene, nog niet lang geleden de copain van Verhofstadt, was wel heel duidelijk: ‘Vlaams geld’ hebben we nodig. Is hij dan niet mee verantwoordelijk voor het ontsporen van het federale budget? Moeten die baronnen van België niet eerst in eigen huis eens orde op zaken stellen en zorgen voor meer federale, Brusselse en Waalse (miljardje tekort?) begrotingsdiscipline? Dat ze federaal eens stoppen met geld te pompen in materies waarvoor de deelstaten bevoegd zijn (de onder Verhofstadt en De Gucht ingezette “recuperatie”). Dat de Franstaligen eerst orde op zaken stellen in hun peperduur kluwen van instituties en hun geldverslindend overheidsgepamper.
Peeters houdt de boot voorlopig af: ‘Een evenwicht in eigen begroting is meer dan voldoende’. ‘Vlaanderen wil niet de melkkoe zijn die de gaten van de anderen ook dicht’, schrijft Guy Tegenbos in De Standaard (12 juni 09). Vlaanderen nog de melkkoe? Fout. De uier is leeg gemolken. De kassiers van het failliete België willen nu de koe opeten.
De spaarzame Vlaamse deelstaat – voor sommigen een oord van egoïsme - ziet de transfers nog altijd toenemen, omdat Wallonië en Brussel al decennia lang economisch ondermaats blijven presteren (zie werkloosheids- en werkzaamheidsgraad, een overrijp bestuurs- en ambtenarenapparaat).
Op het politieke speelveld krijgt Peeters nu de les gespeld van de schijnheiligste van alle Vlaamse politici – ooit nog numero uno – die in zijn leuke jaren de budgettaire mogelijkheden vrolijk oppeuzelde. ‘Als men denkt mij nodig te hebben om moeilijke dossiers vooruit te helpen, bijvoorbeeld om mee mijn schouders onder een nieuwe staatshervorming te zetten, dan zal ik dat doen... U kent mij, met veel plezier’ (DS, 3 juni en De Ochtend, 3 juni). Cinema in de Kinepolis, dat was het, na twee jaar pestgedrag. ‘De campagne voor de federale verkiezingen van 2011 is begonnen’, ziet Rik Van Cauwelaert (Knack, 17 juni).
Voormalig VVB-voorzitter Rita De Bont (Vlaams Belang) meent dat de staatshervorming door een Vlaamse regeringsdeelname van N-VA ‘onverwijld op de lange baan geschoven wordt onder het goedkeurend oog van de Vlaamse Volksbeweging’. Als De Wever zich met de VLD van Verhofstadt in één bed laat naaien dan wordt De Wever misschien wel de domste mens van Vlaanderen en zal er van veel welwillendheid vanwege de VVB geen sprake zijn.. Wat wordt het concreet met die stapjes vooruit (kinderbijslag, hospitalisatieverzekering....)? En vooral hoe stevig wordt het weerwerk tegen de federale centenjacht ‘vooral in Vlaanderen’?
Een coalitie met CD&V en sp.a biedt voor N-VA misschien wat meer perspectief. Zoniet rest er de keuze voor een deugddoende oppositie. Maar Vlaanderen moet bestuurd worden, niet achteruit, maar vooruit. Liefst snel, efficiënt, sociaal en Vlaams. We hebben begrepen dat dit met Vlaams Belang nog niet meteen voor morgen is. Hoe lang nog schuift die partij zichzelf op de lange baan?Jan Van de Casteele
Terug naar de artikelenlijst.