De zoen van Frank en Bart. Kansen voor een warm Vlaanderen
Jan Van de Casteele 13-06-2009
 |
Walter Pauli heeft het in een opmerkelijk artikel in De Morgen over ‘de coalitie van Frank en Bart’. De uitval van Frank Vandenbroucke naar N-VA net voor de verkiezingen was een ‘slip of the tongue’, die ‘eigenlijk geen slip was, maar een oprechte zoen’. Zeker nu Open VLD en Verhofstadt als verliezers mét pretentie weer de marsrichting terug naar het kille België willen dicteren (Verhofstadtd vindt de staatshervorming plotsklaps weer prioritair, en wil ze regelen via partijvoorzitters, lees via de immer betrouwbare Guy zelve), moeten sp.a en N-VA vooral eens goed en snel nadenken over de weg die zij samen (en natuurlijk samen met CD&V) kunnen afleggen naar een warm Vlaanderen.
De slimste mens heeft veel meer gemeen met de slimste politicus dan velen denken, vindt Pauli. Via een historische omweg (Hendrik De Man) komt hij Pauli bij convergenties tussen de het ethisch socialisme en de gedachtegang van Vlaams-nationalist De Wever. Vandenbroucke is socialer, minder moralistisch, genadiger en minder rechts, maar hun grondstroom vloeit door dezelfde bedding – links Vandenbroucke, rechts De Wever.
Radicaal Vlaams
En dan stapt Pauli over naar de partij: ‘Op radicaal Vlaams vlak moet deze sp.a absoluut niet meer opgevoed worden... De Teletubbies waren Vlaamser dan de publieke opinie vermoedde. En de hele sp.a is dat eigenlijk’. Als voorbeelden geeft hij de uithaal van Renaat Landuyt (sp.a) naar de Franstalige parketten en rechtbanken en naar Stevaert (‘Ik wil grote stappen zetten op het vlak van de staatshervorming. Voor mij is alles bespreekbaar’. Alles...’)
Zelfs de studiedienst van de Socialistische Mutualiteiten waar het recente boek van hoogleraar en N-VA’er Danny Pieters (zie bijlage, bespreking uit Doorbraak) ‘verplichte literatuur is’.
Tal van elementen eruit zijn trouwens zo in te schrijven in de sociale staatshervorming die Frank Vandenbroucke al jaren bepleit. Bij Vandenbroucke is meer Vlaanderen een middel, bij De Wever een doel waarbij alle middelen geheiligd zijn. Ze hebben meer gemeen dan ze zelf doorgaans toegeven.
Commentaar:
Zowel in Doorbraak als in Tussendoor wezen we al vaker op de V-signalen die vooraanstaande sp.a’ers de jongste jaren uitstuurden, waaruit we konden afleiden dat het oude B-socialisme er stilaan heeft afgedaan.
Zeker nu Verhofstadt en Open VLD niet zonder pretentie weer ultimatums formuleren, die ronduit belgicistisch zijn. Of wat moeten we denken van het overboord gooien van nota bene door VLD mee gemaakte afspraken in de Vlaamse Resoluties? Van de VLD-kritiek op de huidige BHV-procedure? Van het eeuwige geleuter over een federale kieskring? En van de liberale hoofddoelstelling: het versterken van het Belgische niveau...? Pas als ze voelen dat de reacties op deze koerswijziging meer dan lauw zijn, krabbelen ze onder impuls van hun spindoctors weer achteruit: 'Het was allemaan zo niet bedoeld...'
Zeker nu moeten sp.a en N-VA vooral eens goed en snel nadenken over de weg die ze samen (en met CD&V) kunnen afleggen: de weg naar een sociaal, warm Vlaanderen. De Wever vindt enkel in deze coalitie-optie een weg die – weze het traag, maar zeker - spoort met de weg naar autonomie die de Vlaamsgezinden altijd voor ogen hebben: Vlamingen mogen stap voor stap onderhandelingen aangaan, maar elke stap moet aan drie criteria voldoen:
1. Zijn de stappen vooruit substantieel in de richting van Vlaamse onafhankelijkheid?
2. Is de prijs niet te hoog?
3. Zitten er maatregelen die verdere Vlaamse zelfstandigheid/onafhankelijkheid hypothekeren, dat wil zeggen: die 'onomkeerbaar' zijn?" (de zogenaamde Baert-doctrine)
Pauli lijkt daar wel iets in te zien. Jammer dat zijn collega Liesbeth Van Impe in dezelfde dagkrant (13 juni) er dan weer ronduit voor pleit om N-VA buiten de regering te houden. De Wever ‘snuift’, De Wever ‘mokt’, is ‘nooit vies van enig cynisme’, en zijn argumenten zijn ‘perfide’. Ze waarschuwt de mensheid voor 'de sirenenzang van een slimme mens'. Dan heb je het als lezer wel gehad.
Van Impe doet geen enkele poging om enige afstand te nemen van de muffe B-journalistiek. Ze herleest nog maar eens de litanie van de slappe argumenten: extra geld voor het federale niveau moet (nog) maar (eens) van Vlaanderen komen, hoera met uitroepteken voor de federale kieskring van Verhofstadt, en wég met dat communautaire tijdverlies, nu de crisis zo ongenadig overal ter wereld toeslaat.
Als een madame blanche van de foor voorspelt ze bovendien nu al de toekomst: onderzoek “zal” uitwijzen dat de kiezer op 7 juni voor een aanpak van de crisis gekozen heeft, eerder dan puur communautair te stemmen... Ga daarmee naar den oorlog...
Beste Pauli, hopelijk heeft Van Impe ook uw bladzijde gelezen...
(integrale tekst Pauli en Van Impe: zie bijlage)
Bijlage
(54 Kb)
Terug naar de artikelenlijst.