Socialisten negeren zich te pletter
Federale draaischijf werd zagende slijpschijf
Jan Van de Casteele 04-06-2009
 |
Veel linkse opiniemakers blijven de communautaire kloof wegmoffelen. De sp.a raakt van de B-dogma's niet bevrijd en borstelt onder meer om die reden zo zichzelf uit de Vlaamse publieke opinie.
'België is uit de kopgroep van Europese landen getuimeld. Het land ‘zonk weg terwijl de politieke klasse twee jaar lang in haar communautaire navel stond te staren’. Het verrast dat Yves Desmet (DM, 20 mei) een alarmkreet van de Nationale Bank zonder enige regionale nuancering overneemt om er vervolgens een communautaire draai aan te geven.
De Nationale Bank werkt met federale cijfergegevens – een 19de eeuws referentiekader - en gaat compleet voorbij aan de onmiskenbare verschillen tussen Vlaanderen en Wallonië. De “Belgische” werkloosheid klimt weer boven de tien procent? Dat klopt, maar is het niet relevanter te mogen vernemen dat de werkloosheid in Vlaanderen 3,9 procent bedraagt, tegenover 10,1 procent in Wallonië en 16 procent in Brussel? Wallonië telt 192.108 vergoede werklozen (RVA, april 09), Vlaanderen 151.128. De Vlaamse "werkloosheidscrisis" wordt pas met 400.000 Vlaamse werklozen vergelijkbaar met die in de andere gewesten... In België zijn veel te weinig 15-65-jarigen (62,4 procent) aan het werk? Dat klopt ook, maar het klopt ook dat Vlaanderen (66,5 procent) hier beduidend beter scoort dan Wallonië (57,2) en Brussel (55,6 procent). Hetzelfde geldt voor zowat alle economische indicatoren. Federale cijfers trekken de rolluiken dicht en belemmeren een correctere analyse en derhalve een verstandige remediëring. Merkwaardig dat Desmet (en Verplaetse) weten dat België in tegenstelling tot ‘kleine exportgerichte economieën”, niet goed scoort (stresstest Zwitserse Zakenschool IMD) en er maar niet kunnen opnomen dat de Vlaamse economie dit wél doet. Dat heeft met navelstaren weinig van doen. Dat de financieel-economische crisis gevolgen heeft voor alle deelstaten, is evident. Welk land ontsnapt eraan? Is België er – omwille van communautaire navelstaarderij als we Desmet mogen geloven – slechter aan toe dan andere Europese landen? Dat valt niet makkelijk aan te tonen. Er zijn argumenten zat om te stellen dat precies het federale slot op een regionale aanpak, en dus een tekort aan staatshervorming, zorgt voor een gebrek aan oplossing. Als de crisis uiteindelijk meevalt ('Arbeidsmarkt beleeft pril herstel', DM 28 mei, 'Dagelijks leven goedkoper', DM 29 mei), dan blijft de crisis van de Belgische kloof overeind. Filip Rogiers (DM, 16 mei) heeft het – met referentie aan de analyses van Geert Noels - over een gebrek aan subsidiariteit. We moeten de zaken aanpakken ‘van het lokale over het regionale niveau tot de Europese samenwerking.’ Was hij na dit punt maar gestopt. Helaas volgt er nog een vertwijfelde zin: ‘Met een nieuw te vormen federale draaischijf daartussen’. Die laatste zin is behoorlijk conservatief. Het establishment zal applaudisseren. Die federale draaischijf draait immers niet meer. Ze werd een zagende slijpschijf. Waarom dat onwerkzame tussenniveau mordicus behouden? Wat is daar links of rechts aan? Wat zouden een Vlaamse en Waalse democratie in Europa niét aankunnen, omdat alleen een sacrosanct België er een oplossingen zou voor vinden? Het schouwspel in dit deel van de Wetstraat is niet bepaald indrukwekkend. Of toch? ‘Er is iets veranderd aan de Franstalige kant van de Wetstraat’, gelooft Filip Rogiers. Het klinkt als een echo van de utopische correspondentie die Guido Fonteyn regelmatig uitstrooit (‘zegebulletins over het herstel van de Waalse economie’ DM 12/1/08, ‘het relatieve succes van het Marshallplan’ en ‘Wallonië dat de crisis beter doorstaat dan Vlaanderen’ (DM, 21/4/09), ‘aanduidingen van beterschap’ (DM, 6/5). Sinds november 2008 - voor het eerst in jaren - waren de maandcijfers inderdaad iets gunstiger voor Wallonië. Maar dat “succesje” was nauwelijks gebouwd op een economische “change”, maar op de sokkels van een overmatige overheidstewerkstelling (publieke sector op basis van tewerkstelling: Vl. 24,2%, Wall. 36,8%, op basis van woonplaats Vl. 28,1%, Wall. 34%; bron: RSZ en EAK). De jongste regionale werkloosheidscijfers (RVA april, Vl -7,1%, Wall. -4,3%) spreken Fonteyn alweer tegen. De socialistenSiamees gekoppeld aan een rist opiniemakers ter linkerzijde worstelen de Vlaamse socialisten in een achterhoedegevecht nog even met hun dogmatiek, al zijn zij de jongste jaren tenminste in de goeie richting geëvolueerd.
Johan Vande Lanotte klaagt dat de fiscus veel strenger controleert in Vlaanderen, Hans Bonte schreef een niet onaardig zevenpuntenvoorstel, Steve Stevaert heeft een probleem ‘met franskiljons, met mensen die hier komen wonen en zich gedragen alsof Vlaanderen een kolonie is’. Voor Patrick Janssens is de staatshervorming ‘nog lang niet ten einde’. Luc Van den Bossche is ‘altijd confederalist geweest’. Tobback hekelt de scheeftrekkingen via verkeersboetes, de geldstroom naar Brussel, het stedenbeleid van Marie Arena. Frank Vandenbroucke weet waarom hij Werk wil regionaliseren en Caroline Gennez stelt dat de ‘opvolging van werklozen en de principes van sanctionering van werklozen materies zijn voor de regio's’.
Als de socialisten verkrampt blijven aarzelen voor een consequente keuze voor Vlaanderen – zie de jongste uithaal van Vandenbroucke: ‘N-VA leidt naar totale impasse’ – borstelen ze zichzelf stilaan uit de Vlaamse publieke opinie. Als ze het lef hebben zich duidelijker op het Vlaamse veld te oriënteren – in de buurt van de PS en het dogmatisch marxisme liggen de punten niet voor het rapen – zullen ze in de Vlaamse democratie een stevige en nuttige rol kunnen spelen. Vooruit, socialisten, trek ten strijde.In de jongste acht peilingen (VRT/DS, LLB, HLN) sukkelen ze voort rond de 14 procent. "Mispetat". Het zijn maar peilingen, maar toch...
Terug naar de artikelenlijst.