Brengt De Bruyckere de Voka-trein tot stilstand?
Jan Van de Casteele 29-05-2009
 |
De Vlaamse werkgeversorganisatie Voka heeft een nieuwe voorzitter: Luc De Bruyckere (Ter Beke). Volgens De Bruyckere is dit land ‘institutioneel verlamd’. Dat hebben wel meer Voka-voorzitters vastgesteld. Nieuw is de wolligheid waarin de ‘realist’ De Bruyckere de Voka-boodschap nu verpakt. Geen staatshervorming meer, maar ‘de re-engineering van de staatsstructuur (staatshervorming is volgens De Bruyckere een té beladen woord) moet er zo snel mogelijk komen’. (Belga, 26 mei)
Dat De Bruyckere een schitterende ondernemer is, daarover gaat het nu even niet. De man is/was vice-voorzitter van het VBO (Verbond van Belgische Ondernemingen), bestuurder UWE (Union Wallonne des Entreprises), voorzitter van Volvo ACG Groep en de groep Joos en bestuurder van Distrigas, Neuhaus, de Vlerick Leuven Gent Management School en Guberna. Mooi.
Dat De Bruyckere zich opwerpt als een ‘bruggenbouwer tussen Vlaanderen en Wallonië’, ook dat klinkt mooi. Maar bij zijn inauguratie pleitte de man ook ‘voor een minder verkrampt Vlaanderen’. Dan gaat er een lichtje branden. We gaan twee jaar terug in de tijd.
Op 2 juni 2007, net voor de “communautaire” verkiezingen van toen, kreeg De Bruyckere een interview van twee bladzijden. Niet in De Standaard, niet in De Tijd, maar in De Morgen. Ook toen ging een lichtje branden. Zijn verhaal noemden we toen al ‘een merkwaardige spreidstand over de taalgrens’. (lees in de rubriek ACTUEEL artikel van 3 juni 2007)
Jawel, De Bruyckere pleitte voor de regionalisering van het arbeidsmarktbeleid en had het (toen nog) over de eventuele opsplitsing van de RVA. Hij klaagde – wijzend in de richting van de PS en de vakbonden - over de Waalse inertie, het gebrek aan mobiliteit (‘In Ter Beke in Veurne is 40 procent van de werknemers afkomstig uit Frankrijk. Waarom werken er geen Walen?’) en de taalisolatie (‘Walen spreken te weinig Nederlands’), Dat spoorde met de taal die we van andere Voka-toppers de jongste jaren wel vaker hoorden.
Maar neen, een consequente conclusie trok De Bruyckere niet. Integendeel, op nogal wat terreinen pleitte hij voor een status-quo. Enkele citaten uit dit interview:
Over transfers: ‘Ik ben voor behoud van de solidariteit, maar onder voorwaarden... Er moet een einde komen aan de oneigenlijke transfers zoals het oneigenlijk gebruik van de werkloosheid. Dat moet beperkt worden in de tijd...Waalse werklozen krijgen tegenwoordig sancties. Maar zes maanden geleden waren er welgeteld twee Waalse werklozen gesanctioneerd en dat na acht jaar paars beleid’.
Over gezondheidszorg: ‘De opvattingen tussen Vlaanderen en Wallonië over gezondheidszorg zijn verschillend. Vlaanderen legt de nadruk op preventie. In Wallonië stappen de mensen sneller naar de specialist. Moet je daarvoor splitsen? Ik betwijfel het.’ Over de loonnorm: ‘Wallonië zou competitiever worden mocht het lagere lonen betalen.... Ik hou de loonnorm het liefst federaal’.Over samenvallen verkiezingen: ‘Ja, laat de regionale en federale verkiezingen opnieuw samenvallen’.
Over separatisme: ‘Vlamingen zijn geen separatisten. Uit een recente enquête van De Standaard en Le Soir bleek dat 93 procent van de Vlamingen tegen separatisme is. Amper 7 procent is voor’...‘Wat blijft er straks nog over van België als je verder regionaliseert... We worden opgejaagd door het VB en N-VA...’ De Bruyckere greep die cijfers uit een enquête van De Standaard (peiling van TNS). Maar toen datzelfde TNS in 2004 vroeg ‘wilt u dat Vlaanderen onafhankelijk wordt’, antwoordde 35 procent “ja” (DS, 7 juni 2004).Vandaag: re-engineering...
De Bruyckere heeft – nu hij Voka-voorzitter werd – zijn mandaten bij UWE en VBO opgegeven, en ‘matigt de communautaire toon’, weet De Tijd (27 mei). Hij stelt geen ultimatum aan Wallonië, zoals zijn voorganger deed, maar roept de Franstalige landgenoten wel op mee te werken aan een 're-engineering' van de structuren van het land. Re-engineering, snap je? ‘Die is voor mij trouwens niet communautair, maar efficiëntiegedreven’. ‘De solidariteit (lees: de transfers – red.) dat kan niet blijven duren, maar we kunnen niet zomaar stoppen. Dat zou ook voor ons niet goed zijn. In ruil voor onze steun moeten we wel eisen dat ze een grotere verantwoordelijkheid nemen.’ Of nog: ‘Ik begrijp de staatshervormingsdiehards wel. Maar er is een verschil tussen gelijk hebben en gelijk halen’.
Civil Servant...
‘We leven teveel in een cultuur van zelfgenoegzaamheid, zelfs van bekrompenheid’. Voor iemand die zichzelf pathetisch een ‘civil servant’ noemt, klinkt dat merkwaardig. De bekrompen Vlamingen zullen hem hiervoor dankbaar zijn.
Mondiaal
De Bruyckere heeft blijkbaar een onvoorwaardelijk, maar tegelijk bizar geloof in de almacht van de ‘mondiale uitkijk’. ‘Al onze hogeschool- en universiteitsstudenten zouden we minstens een paar maanden verplicht naar het buitenland moeten sturen’ (nu 7 procent) en’iedereen die een lerarenopleiding volgt, moeten we verplicht op Erasmus sturen’ ... Dergelijke geluiden hebben een hoog Verhofstadt-gehalte. Hoed ons, Heer, voor werkgevers die komen aandraven met een batterij Engelse termen en de geniale vondst van generale ‘verplichtingen’.
Dat modieus mondialisme kan lekker klinken – de overheden zullen betalen, veronderstellen we? - maar zal in Vlaamse onderwijsmiddens en bij een niet onaanzienlijk deel van de Vlaamse werkgevers toch niet algemeen op applaus worden onthaald. Het Bologna-dogma en het overtrokken geloof in een soort Europees apostolaat (‘verrruim de kijk van de leraars op de wereld’) is vooral politiek correct, en gaat voorbij aan de onzin en de al te vaak onbesproken kostprijs van bepaalde uitwisselingsprogramma’s.
Besluit
Vlaamsgezinde bedrijfsleiders zijn best op hun hoede. Hun nieuwe chef beweegt zich in de schaduw van het establishment. Dat De Bruyckere sinds april 2007 in het gezelschap van Luc Tuymans en Michel Verschueren de eer te beurt viel om plaats te mogen nemen in het rijtje 'Commandeur in de Leopoldsorde', is wellicht niet geheel zonder betekenis.
Als De Bruyckere de opinie van de bedrijfsleiders belangrijk vindt, moet hij eens een vrij recente peiling onder die mensen (ook al uitgevoerd door TNS) opnieuw bekijken: vier op de tien Vlaamse bedrijfsleiders sprak zich uit voor een onafhankelijk Vlaanderen (De Tijd, 16 sept. 2006). Dat laat vermoeden dat een uitgesproken meerderheid van de bedrijfsleiders (separatisten en “gematigden”) wellicht een eind verder willen gaan dan deze ‘captain of industry’ het vandaag ziet zitten. De “spreidstand” van De Bruyckere kan de Voka-trein wel eens doen stilvallen. Of achteruit doen rijden?
Nu de financieringswet weer op de politieke agenda lijkt te belanden (gewesten zouden moeten meewerken om de federale put dempen) is het interessant om volgen hoe Voka daarop zal reageren. In juni 2008 lekte een CD&V-nota uit over een compromis met zowat alle Franstalige partijen over de centen. De “afkoopsom” kwam volgens berekeningen van... Voka neer op zo'n 2,2 miljard euro, 'ten nadele van Vlaanderen'. (www.vvb.org/kort artikel 22 juni 2008). We zijn benieuwd...
De Morgen besteedde weer twee bladzijden aan de voorzitterswissel (30 mei 09). Zijn we voorlopig gerustgesteld? Hij blijft pleiten voor regionalisering van het arbeidsmarktbeleid, wijst op de gigantische werkloosheidskloof, goed zo. Hij weet dat Waals verzet tegen hervormingen de standpunten in Vlaanderen verder zal verharden. 'Een land kan niet bestuurd worden tegen de zin van de meerderheid van de bevolking'. Dat laatste klopt niet, dat is al jaren zo.
Positief is wel zijn protest tegen Waalse beschuldigingen dat Vlaanderen 'bekrompen en niet solidair' zou zijn. Solidair zijn we zeker, maar het geld wordt verkeerd gebruikt. Hoelang zal die solidariteit nog duren? Daar plakt De Bruyckere geen jaartal op.
'Ultimatums stellen is contraproductief', luidt zijn kritiek op zijn voorganger Urbain Vandeurzen. Is dat zo? De Walen stellen er ook ("non"), en die zijn uitermate productief: het transfertenland België blijft voorlopig bestaan. Mist Voka moed?
Terug naar de artikelenlijst.