Stoppen met vragen. Een nieuwe strategie voor Vlaanderen (Bart Maddens)

Jan Van de Casteele 29-05-2009

'Vlamingen vragen niet langer een staatshervorming'. Het is de wat provocerende titel van een opiniestuk van prof. Bart Maddens (KU Leuven) in De Morgen (27 mei 2009). Vlamingen moeten nu maar eens de rollen omkeren, tot "nos chers amis" zelf om "beweging" vragen. Ondertussen is de boodschap: doen wat we kunnen doen en de Franstaligen en België afblokken waar nodig (met belangenconflicten bvb?)

Bart Tommelein (Open Vld) wil – vanuit een belgicistische reflex - geen communautaire passage in het Vlaamse regeerakkoord. Volledig akkoord, aldus Bart Maddens, laat de Franstaligen nu zelf maar eens komen...

'We kunnen de passage van 2004 integraal overnemen in het nieuwe regeerakkoord, maar dat zou op een oorverdovend hoongelach worden onthaald. De Vlaamse partijen kunnen een concrete deadline vooropstellen, maar ook dat zou behoorlijk dom zijn, want op die manier leggen ze het lot van de Vlaamse regering in handen van de Franstaligen.'

Wat dan wel? 'De oplossing ligt voor de hand. De Vlamingen moeten zich maar houden aan het institutionele status-quo. Na 10 juni hebben de Franstaligen gekozen voor een verrottingsstrategie en twee jaar lang een perfide kat-en-muisspelletje gespeeld met de Vlaamse onderhandelaars. Als ze nog een greintje zelfrespect hebben, dan geven ze de Franstaligen na de verkiezingen gewoonweg een koekje van eigen deeg: "On n'est demandeur de rien sur le plan institutionnel".'

Financieringswet

Respect voor het institutionele status-quo betekent volgens Maddens wel dat de Vlaamse regering zich houdt aan de letter van de financieringswet, en dus weigert bij te dragen tot het verminderen van het federale begrotingstekort en dat het Brussels Hoofdstedelijk Gewest kan fluiten naar extra middelen.

Dat betekent ook dat de Vlaamse regering de bestaande bevoegdheden maximaal uitoefent, bijvoorbeeld op het vlak van het grootstedenbeleid, de fiscaliteit en het gezinsbeleid. 'In dat arsenaal van bestaande bevoegdheden bevindt zich bovendien een machtig wapen waarmee de Vlaamse overheid het federale beleid naar haar hand kan zetten: het belangenconflict. De Franstaligen gebruikten het op BHV op de lange baan te schuiven. Alvast Frank Vandenbroucke heeft begrepen dat de Vlamingen dat ook kunnen (federale afschaffing lastenverlaging vijftigplussers gekelderd via belangenconflict)', meent Maddens.

'De dag dat de Vlaamse regering systematisch de federale beslissingen die ingaan tegen de Vlaamse belangen zal blokkeren, komen we vanzelf in een echt confederaal systeem terecht. Het volstaat dat de Vlaamse regering kordaat de bestaande bevoegdheden gebruikt in functie van de Vlaamse belangen... En mochten de Franstaligen na enige tijd met hangende pootjes komen smeken om toch maar eens ernstig over die grote staatshervorming te praten (bijvoorbeeld omdat ze alweer vers geld nodig hebben voor hun onderwijs), dan kunnen de Vlamingen breed glimlachend antwoorden: "Mais chers amis, on n'est demandeur de rien, mais si vous insistez...".'

Integrale tekst opiniestuk Maddens in De Morgen: zie bijlage

Eerder verscheen in De Standaard een artikel van Maddens over hetzelfde onderwerp: zie rubriek Actueel van 5 maart 2009 ("Als Vlaanderen nu eens "non" blijft zeggen...")

Bijlage


Maddens in De Morgen over nieuwe strategie
(32 Kb)




Terug naar de artikelenlijst.