Het wachtwoord van de belgicisten: ontken de “non”
Jan Van de Casteele 07-05-2009
 |
In opdracht van Le Soir en RTBf voerde de ULB een enquête uit waaruit volgens sommigen zou moeten blijken dat Franstaligen niet meer “non” zeggen tegen de staatshervorming. Veel reacties hierop zijn niet meer dan een politiek-strategisch spel in de aanloop naar de verkiezingen. De reactionaire machinerie Red België wordt weer in gang gezet.
Fundamentalist Dave Sinardet is - gedrapeerd in de mantel van professor - één van de toeters van die strekking in De Standaard. Als belgicist zal hij er zich niet bepaald eenzaam voelen. De man apprecieert als geslepen tacticus dit etiketje “belgicist” niet (meer), maar zijn verleden (BPS, B Plus) en zijn interventies van vandaag laten de aandachtige lezer niet toe aan die eretitel te twijfelen.
Sinardet is geen belgicist, zoals opperbelgicist Ludo Dierickx dat ook niet was, en pakweg Herman De Croo, Wilfried Martens, Annemie Neyts of Guy Verhofstadt dat ook niet zijn. Alleen een paar zielepoten, die bij verkiezingen 0,05 procent van de stemmen halen, dromen nog van een unitair België.
Sinardet is wél een volbloed belgicist als de term mag worden gekleefd op de verstokte reactionairen die meer Vlaanderen afwijzen vanuit een soort opgepoederd Belgisch status-quo, en die een achterwaartse staatshervorming bepleiten in de richting van (weer meer) België (een federale kieskring, samenvallende verkiezingen, en meer N-F-liefde in media en cultuur). Niet de stormram, maar een regen van opiniepijltjes vormen het wapenarsenaal.
In De Standaard van 7 mei is het met Sinardet weer prijs in het stukje “Welke kloof?”, waarin hij gretig inpikt op de ULB-enquête. Bijna zeventig procent van de Franstaligen zouden volgens het onderzoek de gewesten meer bevoegdheden willen geven over werk. Hoera, aldus Sinardet. De ‘kloof’ tussen Vlamingen en Walen bestaat niet, enkel in hoofde van de politici en media’. Zijn we immers niet allemaal broeders?
Het lijkt allemaal te kaderen in een goed doorgesproken strategie. De avond voordien hoorden we Guy Verhofstadt precies hetzelfde zeggen op de Nederlandse tv (Pauw en Witteman): ‘Maar bah neen, er zijn in België geen tegenstellingen tussen Vlamingen en Walen’. Dezelfde dag (7 mei) hoorden we in De Ochtend de microfoonmeisjes al even haastig bezig om Guido Fonteyn – taalgrensloper - dit wachtwoord van de belgicisten te laten herhalen. In de dagen vooraf verscheen in een grot de gedaante van Luc Huyse (“Het onvoltooide land”), voor enkele weken VRT-leverancier van flesjes vol melancholie.
Straks beleven we het hoogtepunt van het politiek correcte (of bij de neus genomen) Vlaamse vedettenwereldje, dat onder impuls van Axelle Red en Patrick Riguelle (Belga-Vox) onder het Atomium gaat zingen voor vorst en vaderland (17 mei).
De B-journalisten en B-proffen trekken in deze lente weer de wei in: ‘Het is toch zo spijtig dat we op 7 juni niet voor alle niveaus kunnen stemmen’ (Ruud Goossens, Yves Desmet, Marc Reynebeau, Yves Desmet, Luc Huyse en anderen). Paars pruttelt weer.
Terug naar Sinardet. De man liet zich opmerken als lid van de Belgische progressieve socialisten (BPS), van B-Plus, als medekapitein van de Pavia-groep (hoofddoel: invoering van een unitaire kieskring), als auteur van het retroboek “Waar België voor staat”. Hij was zowat de enige analist van de verkiezingen van 2007 die meende dat de liberalen die verkiezingen wonnen (dan toch in vergelijking met de voorafgaande peilingen....) en dat Leterme ze niét had gewonnen met communautaire thema’s (DM, 16 juli 2008). Hij jammerde over het feit dat de vakbonden niet op de kar sprongen van de Luikse Marie-Claire Houard toen die haar vooral francofone betoging “Red de Solidariteit” organiseerde. De Gravensteengroep beticht hij van ‘geraaskal en separatistisch gedreig’ en BHV splitsen kan maar mits toegevingen en het betalen van een prijs. Rood, geel, zwart, de kleuren van zijn hart...Al zit wel wat ruis op die 78-toerenplaat...
Voor hem is er geen kloof van betekenis tussen Vlamingen en Walen. Maar is dat zo? We zijn niet overtuigd bij het bekijken van de diverse politieke situatie in Vlaanderen en Wallonië (PS/Ecolo-staat). Evenmin als we twee culturele werelden zien bloeien boven en onder de taalgrens. En al helemaal niet als we de werkzaamheids- en werkloosheidscijfer van beide deelgebieden naast mekaar leggen, de geldstroom van de jongste twintig jaar immer ende ononderbroken zuidwaarts zien vloeien, of Vlamingen en Walen horen kibbelen over zowat elk dossier dat behoort tot het dagelijks leven. Maar goed, wij zullen wel de blinden zijn...
Het valt op hoe de minnaars van een roestige staat zichzelf als argument gebruiken. De leden van de club bewijzen hun waarheid met citaten van de clubleden. ‘Luc Huyse heeft het ook gezegd’, en ‘de studie van Ispo (een draak overigens) toont het ook aan’, etc. De ene halve leugen versterkt de andere. Bovendien heeft Sinardet de brute pech dat francofonen als senator Francis Delperée (‘Le confédéralisme est le fédéralisme pour les cons’) de avond voor het verschijnen van zijn opiniestuk nog maar eens bevestigt waar het de Franstaligen om gaat: om de centen. Om de eeuwige en onaantastbare “solidariteit” nietwaar? Er is bij de Franstaligen niéts veranderd, meneer Delperée? ‘ça c’est l’analyse qu’on peut faire...’
Bijlage
(24 Kb)
Terug naar de artikelenlijst.