Het geween van een barones
Jan Van de Casteele 05-03-2009
 |
Als de Vlaamse regering zich stilaan ook internationaal profileert, worden de poederdozen bovengehaald om het lijkbleke België nog wat kleur te geven. Dat Vlaams minister-president Kris Peeters naar New York en Madrid trekt, zorgt ook voor koude rillingen op de huid van barones Mia Doornaert, buitenlandpen van De Standaard.
Peeters stelde in New York dat ‘de Belgische diplomaten in de Verenigde Staten’ de Vlaamse regering onvoldoende inlichtten over dossiers die met de auto-industrie te maken hebben. Hij overwoog een Vlaamse vertegenwoordiger naar Washington te sturen, maar Karel De Gucht kon dit niet aanzien.
Over de reactie van Karel De Gucht hebben we het vandaag in een ander ACTUEEL-bericht, elders op deze webstek (5 feb.). De reactie van De Gucht doet denken aan die van prins Filip in januari 2007: ‘Ik ben de kroonprins en u moet ontzag en respect voor mij hebben, want ik ben de volgende koning’ (GVA, 25 jan. 2007).
In ‘Diplomaten verdienen beter’ (DS, 27 feb.) beet ook Mia Doornaert met haar schoonste Belgische tanden. ‘L'Etat c'est moi, schijnt de minister-president te denken. De Belgische diplomaten rapporteren aan de federale regering, niet aan de heer Peeters.’ Hiermee is de toon gezet: Peters is een Zonnekoning...
Doornaert is tegen meer Vlaanderen in het buitenland. Gewesten hebben er volgens haar ‘alles aan gedaan om de federale diplomatie zo veel mogelijk middelen en bevoegdheden te ontnemen’ (federale ambassades hebben minder personeel dan Flanders Investment and Trade en het Waalse AWEX), waken ‘bijzonder jaloers over hun bevoegdheid’, en de federale ambassade mag zich ‘nog nauwelijks met Vlaamse aangelegenheden bezighouden’. Haar besluit is simpel: ‘de federale loyauteit loopt in één richting’.
Na de frustratie volgen dan de beschuldiging (Vlaanderen heeft ‘liever geen investering dan één die via de federale diplomatie zou binnenkomen’), de wanhoopskreet (‘de federale vertegenwoordiging legt meer gewicht in de schaal dan een gewestelijke’), de demagogie (Vlaamse activiteiten in het buitenland = ‘belastingbetaler op kosten jagen’), de overdrijving (‘in de ene hoofdstad na de andere is er een Vlaams Huis is opgericht’).
Edi Clijsters
Een stevige repliek kwam er in De Standaard van Edi Clijsters (voormalig diplomaat van de Vlaamse regering en journalist, ‘Vlaamse diplomaten zijn geen rovers’, DS, 4 maart, integrale versie: zie bijlage). Hij heeft het over ‘een ratjetoe van insinuaties, aantijgingen en leugens’ vanwege een ‘onversaagde paladijn van de federale diplomatie’.
De bevoegdheidsverdeling tussen de federale diplomaten en die van gewesten en gemeenschappen ligt vast in omvangrijke parlementaire akkoorden en in de Belgische grondwet. ‘Dat de voortschrijdende autonomie van gewesten en gemeenschappen een aantal mensen in dit land niet zint, is duidelijk’.
Dat de federale diplomatie ‘middelen en mensen zouden 'ontnomen' zijn, klopt niet. Elke overheid beheert haar zaken autonoom en van een afbouw van de federale getalsterkte – overigens een bevoegdheid van Karel De Gucht - is geen sprake.
Met New York en Madrid erbij heeft Vlaanderen (na 15 jaar) nu acht Vlaamse Huizen (naast tientallen diplomatieke vertegenwoordigers die de export moeten bevorderen en investeringen aantrekken). Doorgaans heerst daar een constructieve samenwerking tussen de gewestelijke diplomaten en de federale collega's, aldus Clijsters.
Volgens de voormalige Vlaamse diplomaat beledigt Doornaert met haar beschuldigingen ‘in haar blinde belgicistische ijver’ tientallen hardwerkende mensen zonder ook maar één enkel concreet voorbeeld te geven van een investering die er niet zou zijn gekomen omdàt gewestelijke diplomaten niet zouden samengewerkt hebben met hun federale collega's... ‘Het loyaal doorspelen van informatie en contacten en het respecteren van bevoegdheidsterreinen is voor de diplomaten van gemeenschappen en gewesten een vanzelfsprekendheid; op enkele loffelijke maar schaarse uitzonderingen na is het dat voor federale diplomaten niet’.
‘Er zijn Franstalige diplomaten die perfect accepteren hoe het federale België dient te functioneren, er zijn Vlaamse federale diplomaten die niet eens moeite doen om hun misprijzen te verbergen voor de regionalisering en alles wat daarmee te maken heeft.’ Tot zover Clijsters.
De flandrocraten
Al in de jaren 1990 deed Mia Doornaert haar best om het Vlaams autonomistisch discours van Luc Van den Brande als ‘pensée unique’ van de ‘flandrocraten’ af te schilderen. Op 21 juli 2003 werd ze door koning Albert II tot barones gekroond. Alleen kwatongen beweren dat dit iets te maken had met haar patriottisme. Het Vlaams Agentschap bij de EU vond ze maar niks (DS, 8 sept. 2006). In een andere vlaag van tristesse weende ze ooit dat ‘sinds jaren op onze publieke radio en tv het woord België zo goed als verboden is’ (DS, 6 okt. 2006). De spetterende samenwerking tussen Le Soir en De Standaard zorgde volgens haar voor ‘uiterst belangwekkende dossiers die de vooroordelen en mythes over de beruchte transfers de nek omdraaien’ (DS, 14 april 2007). Alleen hebben we die dossiers nooit gelezen. Er gaapt in de bovenkamer van Dame Doornaert een kloof tussen hoop en waarheid.
Vermoeiend
De repliek van Clijsters moet wel gestoken hebben. Doornaert herhaalt in nog maar eens een lang artikel in DS al haar argumenten (6 maart). België is 'maar een speldenkop op de kaart'. Dan zijn er veel speldekopnaties die het toch opmerkelijk goed doen. En misschien is het er leuker leven dan in pakweg China, Rusland of Iran...
En dan haar frustratie (wie heeft haar die ingeblazen?): Vlaamse diplomaten zijn geen echte 'diplomaten', want die doen zwaardere examens... Zoiets. En van goeie vrienden hoort ze 'off the record' dat 'het land niet op Vlaanderen/Wallonië zit te wachten'. Baronnen ook niet, natuurlijk. Tot op 7 juni, mevrouw de barones.
Terug naar de artikelenlijst.