Juist Karel, stop die “Belgische” handel
Jan Van de Casteele 05-03-2009
 |
Dat Vlaams minister-president Kris Peeters liet verstaan dat de Belgische diplomaten in de VS niet bepaald hypergemotiveerd meewerken in het autodossier was Karel De Gucht voldoende om nog maar eens uit te vallen naar Vlaamse actie in het buitenland. Hij noemde Flanders House ‘een prestigeproject van Geert Bourgeois’, louter ‘een idee-fixe voor Vlaams-nationalisten’ en ‘nutteloos’.
De Gucht is als federaal minister van Buitenlandse Zaken altijd al fel gekant tegen al wie hem in het buitenland in de weg loopt. Nu Peeters, voordien Bourgeois bij voorbeeld, of Moerman, of de hele Vlaamse regering.
Zijn argumenten? De onbekendheid van Vlaanderen (‘Voor de Amerikanen stelt Vlaanderen niets voor. Flanders, dat is daar toch nog altijd vooral de buurman van de Simpsons’ (DM, 27 febr. 2009), de onzalige versnippering (België met vier diplomatieën... ‘Daarmee leid je alleen de aandacht af. Langs vier verschillende kanalen naar investeerders trekken is zelfs contraproductief.’) en de centen (De Vlaamse campagne kost geld).
Onbekend?
De Gucht heeft zich al kwaad gemaakt met sterkere argumenten. Natuurlijk weten niet alle Amerikanen Vlaanderen liggen. Evenmin als Berlare. Hun presidenten hebben zelfs al eens moeilijk met de buitenlandse aardrijkskunde. So what? It’s the economy, stupid! Het is weinig waarschijnlijk dat pakweg de Noren, Ieren, Finnen, Esten, Letten, Litouwers, Tsjechen of Luxemburgers economisch overeind blijven omdat het grootstaten zijn, die naambekendheid puren uit hun hoofdstad. Je bent wat je maakt.
Versnippering?
De versnippering zou een idiotie zijn indien er een gemeenschappelijk belang was. Quod non. Zowel het IMF als de OESO zeggen dat België twee verschillende economieën heeft, met hun eigen noden. ‘Buitenlandse Handel werd destijds gesplitst wegens het immobilisme in het federale exportbeleid’, wist Philippe Muyters (VOKA) al een hele tijd geleden. (Knack, 7 sept. 2007)
Geert Lambert antwoordde in 2006 nog scherper: ‘Een overkoepelend orgaan kan geen enkele meerwaarde bieden...Dat de Belgische staatsstructuur voor sommige buitenlandse overheden en bedrijven verwarrend is, kan ik begrijpen. Vooral als onze Vlaamse handelsmissies een levend anachronisme als prins Filip meezeulen.’
Alle Vlaamse diensten (Flanders Investement & Trade (FIT), Toerisme Vlaanderen en het Vlaams Huis) zitten in New York nu gegroepeerd... ‘Het huis is een basis voor bedrijven, een pied à terre voor artiesten en de plek waar we onze toeristische troeven kunnen promoten. Unitair werkte dat niet. Ons toerisme ging achteruit omdat Vlaanderen en Wallonië totaal verschillende producten aanbieden’, aldus nog Geert Bourgeois. De Belgische diplomatie was altijd al een bastion van de Franstaligen. Dit corps diplomatique was niet bepaald de voorhoede inzake de promotie van Vlaamse cultuur. Zelfs Herman De Croo moest er onlangs De Gucht nog aan herinneren dat ‘de taalkennis in de ambassades van levensgroot belang kan zijn’. (HLN, 6 maart 2008)
Duur?
En duur? Misschien is dat geld wel beter besteed dat de miljoenenadvertenties van de Belgische imagocampagne van Verhofstadt, De Gucht in maart 2008 op CNN, BBC World en Deutsche Welle. Nog iets van gehoord? Lopen de bestellingen binnen?
Zeg me wie ik was?...
In 2006 kreeg De Gucht het al aan de stok met zijn verzet tegen de regionalisering van de buitenlandse handel (‘lilliputtergedoe’, ‘een dommigheid’ die ‘België veel export kost’, DM, 27 nov. 2006). Diezelfde dag nog kreeg de excellentie tegenwind van zijn partijgenoot Fientje Moerman, toen Vlaams minister van Buitenlandse handel. Moerman reageerde prompt met cijfers. In 2002 exporteerde België voor 178,7 miljard euro en dat is blijven stijgen tot 213,7 miljard in 2005. Het Vlaamse aandeel in de Belgische export steeg van 68,38 procent in 2003 tot 80,29 procent in 2006. ‘Vlaanderen heeft zijn bevoegdheden goed benut. We exporteren inmiddels voor 171 miljard en dat is meer dan de 40 miljard van Catalonië en de 127 miljard van Beieren. We moeten maar eens af van dat calimerocomplex dat Vlaanderen te klein zou zijn’, aldus Moerman.
Het buitenland weet stilaan wel dat niet Vlaanderen, maar de Belgische staat stilaan wegdeemstert in het verleden. ‘Er is behoefte aan een proactieve duiding van de ondergang van België’, schreef Guido Naets in Doorbraak. Inderdaad. Vlaanderen in Actie, zo hoort het. Ondanks papa De Gucht..
Manu Ruys (Doorbraak maart 2008) wist ook waar het over gaat: ‘Het buitenland is gebrekkig en vaak foutief geïnformeerd... De tegenstanders van het streven naar autonomie maken er gebruik van om via hun netwerken het imago van Vlaanderen te beschadigen en Vlaamse standpunten en initiatieven te compromitteren en te dwarsbomen. Het is een oud zeer. De jongste politieke verwikkelingen in de Wetstraat - vooral het chaotische formatieberaad - zijn in het buitenland niet onopgemerkt gebleven. Er wordt daar rekening gehouden met een moge1ijke regimecrisis en een fatale boedelscheiding.’
Karel De Gucht is de schitterende diplomaat, geliefd van Vaticaanstad tot Congo. En altijd rechtlijnig, want was hij niet de VLD-voorzitter die de regionalisering van buitenlandse handel mee goedkeurde (Lambermontakkoorden 2001)? Zei Karel De Gucht niet dat zijn verkiezing tot burgemeester van Berlare het hoogtepunt was uit zijn carrière? Hij zou kunnen gelijk hebben.
Laten we eindigen met een citaat van de auteur van het boek De toekomst is vrij: ‘Ik krijg steeds meer de indruk dat België - met alle moeilijkheden en vertragingen in de besluitvorming - geen meerwaarde meer te bieden heeft’(blz. 152). Juist, Karel.
Terug naar de artikelenlijst.