Marianne Thyssen kabouter Splits?
Jan Van de Casteele 09-06-2008
 |
CD&V-voorzitster Marianne Thyssen was in De Panne vrij duidelijk: zonder staatshervorming komt er een herziening van de transfers. Maandag heeft ze dat al gerelativeerd: ‘Wij hebben een voorstel waar de solidariteit tussen de regio's en tussen de mensen ingebakken zit’. Toch is de boodschap duidelijk: de staat hervormen – en als de ‘confederale’ CD&V woord houdt mag dat geen klein beetje zijn – om solidair te kunnen blijven. Zonder hervorming schieten de Franstaligen in eigen voet. Eigen schuld, dikke bult.
In Plopsaland waren 3.500 CD&V’ers bijeen. Thyssen koppelt gezinsbeleid aan een ingrijpende staatshervorming en ‘wie deze hervorming tegenhoudt, speelt met de toekomst van het land. Wij kunnen niet toestaan dat er wordt gepokerd met de Vlaamse, Brusselse en Waalse welvaart als inzet’... ‘We zijn nog bereid de interregionale en interpersoonlijke solidariteit te verdedigen. Maar als men de noodzakelijke hervormingen voor ons land onmogelijk maakt, sluiten wij niets uit’.
Tetterende belgicisten en Franstaligen willen Thyssen weer in haar Vlaams hok jagen. wie zal het nog verwonderen dat Yves Desmet in De Morgen nog maar eens de schuld legt bij Leterme (‘niets gerealiseerd’). De man lijkt niet te beseffen dat zijn analyse oudewijvenpraat is: Thyssen en haar CD&V zou ‘geen wettelijke mogelijkheid hebben om die solidariteit op te blazen’. Neen, Yves, inderdaad. De Belgische betonstructuur laat dat niet toe. Maar de democratie moet sterker zijn dat dat. Er is nog zoiets als een Vlaams parlement waarvan Senelle al zei dat het de knopen moet doorhakken. En de Franstaligen kennende, zal het daartoe worden gedwongen.
Dat parlement kan doen wat voor Vlaanderen nodig is, en hoeft niet langer onder de voogdij te leven van naar oud parfum geurend federaal niveau. Vlamingen en Walen moeten het zelf doen.
Desmet plaatst zijn krant doorgaans tussen de artillerie van de Franstaligen, en komt nooit verder dan wat gedweil over Brussel en eeuwige solidariteit, over Vlaamse ‘provocatie’ en ‘chantage’... Dat bakje vol clichés maakt nog weinig indruk, zo leren recente polls. ...
‘Er is geen arbiter meer in federaal België. We zijn uit-ge-fe-de-ra-li-seerd’, schrijft Het Nieuwsblad. Dat is correct, maar geen nieuwe vaststelling.
Gazet Van Antwerpen schrijft dat de Franstaligen elke hervorming beschouwen ‘als een achteruitgang, en natuurlijk ook een financieel verlies’. Dat is een nog evidentere vaststelling: ze bevestigt dat de Franstaligen wel beseffen dat ze via onze overjaarse staatsstructuur méér dan hun deel van de federale pot krijgen. Dat werkt niet, ze moeten zelf beginnen koken.
Op een moment dat Vlaanderen ook voor grote uitdagingen staat, moet het zich over de geldstroom bezinnen. Na zoveel jaar is er geen objectieve redenen meer voor, want overduidelijk niet indrukwekkend efficiënt. Wel gemakkelijk... Komt daarbovenop dat via allerlei taal- en taalgrenspretentie het Waalse haantje de onhebbelijke gewoonte heeft om heftig in de benen van de Vlaming te pikken. Het is genoeg geweest.
Terug naar de artikelenlijst.