Eric Donckier (Belang van Limburg): ‘Dit land heeft geen toekomst’
Jan Van de Casteele 29-05-2008
 |
In zijn commentaarstuk in Belang van Limburg (‘Toekomst voorbereiden’, BLV 27 mei) zegt Eric Donckier niet meer te geloven in de toekomst van het land, nu zelfs ons buitenlands beleid inzet is van communautaire ruzies.
Zijn opsomming zegt veel...
Brussel-Halle-Vilvoorde
het jeugdsanctierecht de benoeming van Franstalige burgemeesters goedkope huisartsen versus dure specialisten de numerus clausus voor geneeskunde-studenten de Vlaamse wooncode de zin en onzin van flitspalen de verdeling van de financiële middelen uit het verkeersboetefonds de onderwijsinspectie in de Franstalige scholen in de Vlaamse rand het asielbeleid de regularisering van mensen zonder papieren het tewerkstellingsbeleid de activering van werklozen de investeringen bij de spoorwegen de geluidsnormen ... En nu ook het buitenlands beleid.Is er nog iets waar we geen ruzie over maken?
Waar de ruzie over gaat, dat weet u. Karel De Gucht vindt dat de Congolese president Kabila onzorgvuldig omgaat met het vele geld dat ze van België krijgen en vindt het zijn morele plicht om dat aan te klagen. De Franstaligen en vooral PS-voorzitter Elio Di Rupo vinden dit ongepast en hebben het over neo-kolonialisme, paternalisme en arrogant gedrag van Karel De Gucht.
‘De ruzie tussen Vlamingen en Franstaligen over Congo is zowat het ultieme bewijs dat Vlamingen en Franstaligen op een totaal andere manier naar de wereld kijken. Samenwerken wordt steeds moeilijker. Dit land heeft geen toekomst. Elio Di Rupo beseft dit als geen ander. Daarom dat hij het steeds vaker over de federatie Wallo-Brux heeft, het voorgeborchte van een onafhankelijk Wallonië met Brussel als hoofdstad. De Vlaamse regering zou er goed aan doen om op haar beurt de toekomst voor te bereiden. De toekomst van een onafhankelijk Vlaanderen.’
Is Eric Donckier zot geworden? Natuurlijk niet. Donckier is geen ‘communautaire scherpslijper’, zoals dat heet in het typische jargon van al wie nog inzet op het instandhouden van de vermolmde oude Belgische structuren. Maar zijn lijstje – en het kan nog ruim worden aangevuld – bewijst dat ‘de kloof’ goed bestuur onmogelijk maakt. Met zijn analyse is Donckier wel de eerste hoofdredacteur die daaruit tegen alle behoudsgezindheid in de rationaliteit van de keuze voor een zelfstandig Vlaanderen lijkt in te zien. Vlaamsgezinden zitten al eens op de kap van sommige Vlaamse commentatoren, wegens hun aarzelende houding in communautaire materie. Maar pessimisme is niet op z’n plaats. De situatie loopt zo uit de hand dat er na Donckier ongetwijfeld nog zullen volgen.
Het is overigens niet de eerste keer dat Donckier laat aanvoelen dat hij in die richting denkt. 'Waarom zouden wij, Vlamingen dan niet helpen om Didier Reynders zijn ultieme droom te realiseren: een vaderland voor de Franstaligen, een land waarvan ze houden, een Franstalig België? Zonder Vlaanderen uiteraard', schreef hij al op 6 oktober 2006, in de aanloop naar de jongste federale verkiezingen.
Terug naar de artikelenlijst.