Verrassend Manifest Gravensteengroep pleit voor meer Vlaanderen

Jan Van de Casteele 21-02-2008

In een Manifest pleiten een aantal bekende Vlamingen, verenigd in de Gravensteengroep voor “meer Vlaanderen”. Onder hen onder meer Etienne Vermeersch en Piet Van Eeckhaut. Een boodschap die de belgicisten zal verrassen.

De boodschap van de Gravensteengroep zal in Vlaamsgezinde kringen klinken als een bel en de tegenstanders van “meer Vlaanderen” ongetwijfeld verrassen.

Etienne Vermeersch, Jo Decaluwe, Johan Sanctorum, Dirk Denoyelle, Chris Michel, Jef Turf, Yves Panneels, Eric Defoort, Jean-Pierre Rondas, Bart Staes, Paul Ghysels, Ludo Abicht, Frans-Jos Verdoodt, Bart Maddens, Paul Deridder, Peter De Graeve, Piet Van Eeckhaut stellen dat het maar eens over en uit moet zijn met het kleineren en negeren van een Vlaamse boodschap. De integrale tekst van het manifest is te lezen op de webstek www.gravensteengroep.org. Een oproep die ook lezers kunnen ondertekenen.

De zeer heterogene groep verzet zich tegen de associatie van ‘rechtvaardige Vlaamse eisen’ met extreem-rechts. Ze hekelen het Belgische regime (ongelijkheid en discriminatie van de Vlaamse taal en bevolking). Vlaanderen moest altijd vechten voor rechten, en lijdt na 177 jaar lapwerk onder een ‘kluwen van ondoorzichtige compromissen’.

De Gravensteengroep vindt dat een flink deel van de Vlaamse culturele wereld de intellectuele moed mist om deze analyse te maken. Zelfverklaard “progressief Vlaanderen” klampt zich, samen met de oude Belgische elites, vast aan een Belgisch status-quo. De groep vertrekt niet van een belegen romantisme, maar van een moderne visie rond schaalverkleining en regionale autonomie, ‘die overal in Europa aan de orde is, van Schotland tot Kosovo, van Catalonië tot Estland’.

Centraal staat het principe van territorialiteit. Dit impliceert spelregels, inburgering via taalkennis (migranten doen meer inspanningen dan veelal hoogopgeleide Franstalige inwijkelingen). ‘Sommigen menen dat het volstaat in een grensgemeente een meerderheid te verwerven, om de grenzen te verplaatsen’. Voor de splitsing van BHV hoeft dan ook geen prijs te worden betaald. Een tweetalig Brussel is de laatste kans voor België om te overleven als confederale staat.

Transfers (sociaal-economische solidariteit) kunnen niet langer zonder politieke solidariteit (respect voor grens en ruimte). Cultuurimperialisme en ongezond parasitisme staan in de weg van interregionale solidariteit.

Wie dit negeert ‘pleit in feite voor de ontbinding van die staat’. In dit geval moeten we ‘stappen zetten om de regio’s als onafhankelijke staten deel te laten maken van de EU...Met onze Franstalige vrienden als het kan, zonder hen als het moet’... ‘In de mate dat het zich laat gijzelen door politici die zweren bij status-quo, hypothekeert Franstalig België zijn eigen groeikansen...Wallonië als bevriende partner-natie lijkt ons een aantrekkelijker perspectief dan een staatsbestel dat zich van de ene crisis naar de andere voortsleept’.

Vlaamsgezinden van diverse strekkingen, die zich zo dikwijls ‘gepakt’ voelen in Wetstraatpolitiek of media zullen een warm gevoel krijgen vanbinnen...

Bijlage


De integrale tekst van het manifest
(85 Kb)




Verwijzingen

Terug naar de artikelenlijst.