Wil Dehaene CD&V splitsen?
Jan Van de Casteele 16-02-2008
 |
De jongens van De Morgen doen hard hun best om Verhofstadt goed te helpen bij het splitsen van de CD&V. Zowat elke dag mag een oud renpaard van die partij uit de stal om in die krant wat rondjes te draven. Van de B-Plussers Wilfried Martens en Mark Eyskens naar de wegwijzers van het establishment Herman Van Rompuy en Jean-Luc Dehaene. En de week nadien omgekeerd... Bij iedere communautaire opstoot krijgen de belgicisten de gelegenheid om de huidige generatie CD&V’ers lekker de les te lezen.
Het interview met Dehaene is vlug samengevat. De man laat De Morgen schrijven dat hij niet wil “schoonmoederen”, maar wat hij doet is erger dan dat. Als een oude tante op een communiefeest zeurt hij over de tijd van toen. De kindjes van de partij moeten luisteren en horen hoe slecht ze wel bezig zijn.
Compromissen
Wat zegt “de wijze”? Dat de Vlaamse onderhandelaars niet mogen overdrijven in hun eisen over de staatshervorming, dat ze ‘water bij de wijn’ moeten doen (maar dan wel in de Vlaamse wijn –red.), dat België is 'gebouwd op compromissen en tussenstappen', dat het een ‘kapitale fout’ zou zijn om een kleine stap in de staatshervorming af te wijzen. Waarom? Omdat het dat is of niets. Dat valt natuurlijk nog te bezien. Als zijn partij haar wijsneus volgt, dan pas wordt het ‘niets’... Want voor de duidelijkheid: met ‘alle partijen’ bedoelt hij natuurlijk allen zijn eigen partij. Van Vlaamse overdrijving hoeven we VLD en sp.a toch niet te verdenken?
Domme CD&V’ers....
Dehaene verwijt de zwakken onder hem dat ‘aan Vlaamse zijde een programma is voorgesteld dat enkel met Vlaamse kiezers rekening hield’. Opnieuw een slag in het gezicht van zijn eigen partij, én haar kiezers, want die bedoelt hij met ‘aan Vlaamse zijde’. Was het niet het kartel dat zo onnozel was een verkiezing te willen winnen met “meer Vlaanderen” (wat nog aardig lukte ook)?
BHV
Ook inzake BHV zijn alle Vlaamse parlementsleden voor “de wijze” niet meer dan een troep smaldenkers. ‘Ze hebben de fictie in stand willen houden dat een oplossing vanzelfsprekend zou zijn en maar vijf minuten moed zou vergen... Vandaag vindt iedereen dat B-H-V moet worden gesplitst, maar ik ben niet zeker dat de kiezer zou applaudisseren mocht je er een crisis over organiseren.’
De “goede” dingen
Nu over naar de goede dingen. Spijtig voor de CD&V’ers, maar die vindt Dehaene (net als de andere senioren Van Rompuy, Eyskens, Martens) toch wel enkel en alleen bij de andere partijen. Van waar - dacht u - komt het voorstel om ‘al in 2009 de federale en gewestelijke verkiezingen weer te laten samenvallen’, want ‘anders krijg je instabiliteit en immobilisme’?
De argumenten
De argumenten van “de wijze” zijn als piepschuim. Wel vijfmaal vergelijkt hij België met Europa, waar ook met 'compromissen en tussenstappen' wordt gewerkt. Appelen en peren. België wordt afgebouwd (is er één reden om dat niet te doen?), Europa (moeizaam) opgebouwd. Bovendien verliest "de wijze" compleet de Vlaamse "nieuwbouw" uit het oog. Niet één reden geeft hij waarom de Vlaamse werf zou worden gesloten. Niet één reden om nog te investeren in de Belgische ruïne. "Wijzen" hebben het zo niet voor het princiep van de subsidiariteit, dat het bestuur dicht bij de mensen houdt, dat Europa geeft wat Europa toekomt, maar ook niet méér, en dat impliceert dat de inefficiënte en zin-loze tussenlaag oplost.
De VVB van toen
‘In de jaren zeventig waren wij, eerst in de Vlaamse Volksbeweging en daarna in de partij, met de overstap van Wilfried Martens van de VVB naar de CVP-jongeren, de eersten in Vlaanderen om ook de structurele visie op de staatshervorming te ondersteunen.’ Bravo voor de oud-strijders. Maar net als zijn “vriend” Martens, hoeft de "wijze" naar de mening van nogal wat mensen niet zo fier te zijn op wat daarna nog volgde. Als twee pepe’s zijn ze blijven 'plakken' in de goeie oude tijd. Ter plaatse rust. In tegenstelling tot de beweging, die bewoog... Het lange verblijf in het establishment heeft hun blijkbaar verdoofd.
De dingen waarover hij wél wat fier kon zijn, schiet hij vandaag af. De financieringswet van 1988 en de creatie van deelstaten met een eigen dynamiek (eigen verkiezingen, parlementen en regeringen).
De sens unique
De Morgen geeft een mooie voorzet en “de wijze” kopt binnen. ‘Het Sint-Michielsakkoord, dat de deelstaten volwaardige eigen regeringen en parlementen schonk, dat deed de split groeien. De gescheiden verkiezingen hebben het probleem verergerd’? De "wijze" buigt het hoofd. Het is inderdaad 'totaal contradictorisch om te zeggen dat je voor meer homogeniteit in de bevoegdheden bent, maar dan wel alleen in de sens unique van België naar de regio's. Dat moet ook omgekeerd kunnen’.
Kiekens zonder kop
Voilà, Vlaams Parlement, jullie waren een bende “kiekens zonder kop” toen jullie maanden lange debatten de krijtlijnen van meer Vlaanderen uittekenden in de Vlaamse Resoluties. Voilà, onnozel Van den Brandeke en CVP’ers van 1999 (trouwens toen door Dehaene na de dioxinecrisis veel te vroeg in een oppositierol geduwd – red.), jullie kenden er niets van. Voilà, Leterme en co, uw Vlaams regeerakkoord van 2004, dat die resoluties hernam, dat is een werkstuk van “dommekloten”. Voilà, meneerke Peeters van vandaag: ook gij zijt een Vlaams “schijtluizeke” dat pleit voor de sens unique...
Draai de kar!
Schrik moet de CD&V-top niet hebben om zonder vette vis naar het partijcongres te gaan, vindt de wijze. In 1992 heeft hij dat ook meegemaakt. ‘We hebben toen een van onze woeligste congressen meegemaakt. Ik heb mij toen persoonlijk geëngageerd. En kijk, zes maanden later kregen we op het volgende congres een staande ovatie.’
Geen pessimisme
Maar toch zijn we niet pessimistisch onder de preekstoel van Dehaene. Hij is ongerust, en dat doet ons deugd. De 'wijze' voelt dat er misschien wel iets niet meer te keren valt in zijn partij.
Hij weet dat we vandaag ‘in een confederale benadering’ zitten. Nationale gespreksfora zijn nagenoeg verdwenen (en het federale parlement dan?). Vandaag zit je met een generatie politici die hun hele carrière hebben doorgebracht in nagenoeg confederaal georganiseerde partijen en parlementen... Tussen de beide landsdelen zijn er totaal verschillende en vaak contradictorische visies en concepten’.
Dehaene krijgt hier de allure van een welbekende snuivende Italiaan: ‘Ik heb gezegd’. En handen gekruist op mijn buikje en lippenkrullend kijkt hij met een genoegzame blik over de hoofden van het Vlaamse klootjesvolk.
Missaal
'Wie het kleine niet eert, is het grote niet weerd.' Wat een zielige titel van De Morgen, de krant die zich stilaan als een missaal van het belgicisme uitslooft om België te redden. Om Yves Desmet even te parafraseren, volstaan een paar woordenwissels in een citaat uit zijn edito van 16 februari:
‘In een dergelijke context toch willen komen tot een eindresultaat waarbij de belgicisten hun visie zowat volledig aan de andere zouden kunnen opleggen, is niet alleen naïeve dagdromerij. Het is veel erger. Want wanneer men deze fictie blijft volgen en volhardt in de principes van het eigen grote gelijk, zal men als resultaat alleen een de afstand verkorten naar een langdurige periode van politieke stabiliteit: die van een staatsvorming die leidt tot een autonoom Vlaanderen, dat zich bevrijd weet van het tijdperk Dehaene.’
Kijk eens achteruit, lieve wijze man, naar wat je met je vijf schitterende staatshervormingen in dit land hebt uitgericht. Een poespas waar geen journalist, geen politoloog, geen burger nog wijs uit geraakt.
Terug naar de artikelenlijst.