Jong CD&V wil niet terug naar CVP-tijd
Jan Van de Casteele 11-02-2008
 |
‘JongCD&V valt voorzitter Etienne Schouppe aan’, aldus De Morgen, nooit vies van een beetje ambras in de CD&V. Wij proberen de essentie van de boodschap weer te geven. Die gaat niet over de positie van Schouppe, wel om wat de partij onder hem (en Leterme) zal realiseren. Of vermoedelijk niét zal realiseren.
JongCD&V-voorzitter Bert De Brabandere voelt vermoedelijk goed aan wat er aan de jonge basis van de partij leeft. Hij kon dat in een vraaggesprek in De Morgen (11 febr.) even vertolken.
Over CD&V naar oppositie:
‘Als CD&V zijn verkiezingsbeloften tegen 23 maart niet weerspiegeld ziet in een regeerakkoord, dan moet de partij maar aan de kant gaan staan... Het kan niet de bedoeling zijn om zomaar voort te doen, met Leterme als geweten van onze partij...Over de interimregering Verhofstadt III: ‘Wat we sindsdien gehoord hebben, is niet van die aard om onze argwaan weg te werken. Het blijft Franstalige veto’s regenen... Sommigen willen de staatshervorming al vooruit schuiven naar 2009... Onze grootste vrees is dat onze partij op 23 maart met de rug tegen de muur zal staan. Als Verhofstadt het gewoon aftrapt, zonder zich te bekommeren om wat daarna komt, dan wordt het voor Leterme erg moeilijk om alles op te lossen... Schieten we onze kopman af of niet. Terwijl het over de inhoud moet gaan.’
Over de staatshervorming:
‘Is de wil er om tot een grote staatshervorming te komen en staan de grote lijnen daarvan op papier? Als er geen programma op tafel ligt, moeten we ons grondig bezinnen. Het kan niet de bedoeling zijn om zomaar voort te doen... Misschien moeten we dan maar naar een echte crisis, waaruit het momentum kan ontstaan om échte afspraken te maken over de toekomst van het land. (De Morgen vertaalt die zin als volgt in een volgende vraag: u stelt partijbelang boven landsbelang? De Brabandere had kunnen antwoorden: neen, we stellen wel het belang van (meer) Vlaanderen oven dat van (meer) België. Maar dit terzijde. Hij maakt zijn punt, en dat is ook al veel: ‘Zoals het nu gaat, werkt ons land niet (joboverschot Zaventem versus massale werkloosheid Brussel, blokkeren spoorinvesteringen Antwerpen...)Over rust in de Belgische politiek? De Brabandere laat zich strikken in één jammerlijke tegenspraak en twee onnodige toegevingen: hij pleit voor stevige hervormingen, maar voegt eraan toe: ‘Daarvoor hebben we dringend periodes van rust nodig in de Belgische politiek’.
Toegeving 1:
samenvallende federale en regionale verkiezingen.Hiervoor hanteert hij een zwak argument: ‘zoniet blijft iedereen in een campagnesfeer’ hangen’. Zou dat samenvallen dan meteen ‘werkbare oplossingen’ opleveren? Het is zeer de vraag. In de jaren 1970 en 1980 – toen was er van Vlaamse verkiezingen nog geen sprake – waren er bovendien meer verkiezingen dan in het huidige decennium zullen zijn.
Toegeving 2:
een herfederalisering van bevoegdheden (‘als dat iets zou oplossen’)De Brabandere countert met verve zijn eigen argumenten. Inzake de geluidsnormen Zaventem – het meest aangehaalde voorbeeld van zogenaamd rationele herfederalisering – zijn de Franstaligen ‘zelf geen vragende partij, omdat ze het nu voor het zeggen hebben in Brussel’... Interessanter nog: ‘We zijn in het verleden de weg van de regionalisering ingeslagen. Dat is een richting die gekozen is. Tegelijk zijn er blokkeringsmechanismen ingevoerd om te voorkomen dat een taalgroep zijn wil oplegt aan de andere: een paritaire regering, het belangenconflict, de alarmbelprocedure, de faciliteiten... Als men nu zou beslissen om op zijn stappen terug te keren en opnieuw te federaliseren, dan moet je ook de intellectuele eerlijkheid hebben om die blokkeringen in vraag te stellen. Is dat wat de Franstaligen willen?’
Toegeving 3:
een federale kieskring (‘als teken van goede wil’)?Hierover wil Debrabandere praten, ‘als het iets oplost’. Ook nu weer verwijst hij naar zinnige tegenargumenten. Vooreerst is Di Rupo er zelf niet voor. ‘Logisch, want stel dat Dedecker opkomt in Wallonië. Dan dreigt een dijkbreuk bij het PS-electoraat.’ En als de Franstaligen zelf geen vragende partij zijn, waarom zouden wij dat dan op tafel leggen?
Voorts zegt hij terecht dat zo'n federale kieskring weinig effect zou hebben. ‘De flamand de bonheur, de premier, zou de enige zijn die er beter uitkomt. Deze keer Verhofstadt, volgende keer Leterme. Dan zou hij misschien 810.000 stemmen halen in de plaats van 800.000.’
We onthouden dat CD&V-jongeren duidelijk gaan voor een confederaal model als einddoel. Maar staat CD&V daar nog nadrukkelijk voor? Partijtoppers hoor je daar nog nauwelijks over.
De conclusie van De Brabandere is niet onbelangrijk: 'De CVP is in 2001 CD&V geworden. Op dat moment is voor een vernieuwingstraject gekozen en we moeten streng waken over de evolutie daarvan. We hebben de perceptie zo al tegen. We hebben de verkiezingen gewonnen, maar we hebben het nog niet kunnen verzilveren... We moeten erover waken dat we niet in een negatieve spiraal terechtkomen, want voor je het weet zit de CD&V weer in de twintigste eeuw. Schouppe is niet de jongste, doet allerlei beloftes aan het ACW... We mogen niet de indruk wekken dat we terugkeren naar het ancien régime. Net daarom is het zo belangrijk dat we onze verkiezingsbeloftes waarmaken. Lukt dat niet, dan moeten we maar uit de regering blijven.’ We hebben het vermoeden dat de hierboven genoemde toegevingen op de maag liggen van nogal wat jonge CD&V’ers...
Terug naar de artikelenlijst.