CD&V: grote vis of slappe mossel?
Jan Van de Casteele 29-01-2008
 |
De tegengestelde verklaringen van Herman Van Rompuy enerzijds en Luc Van den Brande anderzijds illustreren de verdeeldheid binnen CD&V. Wie zet daar de Vlaamse lijnen uit? Herman Van Rompuy in geen geval.
Van Rompuy liet in zijn kaarten kijken in een groot interview in De Morgen (27 januari 2008). Hij wil BHV uit het debat houden, hoopt dat de compromiscultuur van de Wijzen (de oudere generatie binnen CD&V) het haalt, maar is daar blijkbaar niet zo gerust in, vindt de Vlaamse radicalisering een zwart-witverhaal, vindt een splitsing van de arbeidsmarkt niet nodig en anderzijds voldoende voor ‘een grote staatshervorming’, is tegen een splitsing van het gezondheidsbeleid, is niet tegen recuperatie maar wel voor een federale kieskring en waarschuwt partijgenoten die het zo stilaan beu worden...
Over BHV:
Van Rompuy: ‘We kunnen het in deze fase niet aanpakken, anders komen we helemaal in een opbod terecht. Ik zie echt niet hoe men B-H-V voor Pasen opgelost krijgt. Als we dus voorbij die datum geraken, is er meteen een nieuwe deadline. Voor de zomer moet het allemaal rond zijn, want vanaf september zit iedereen in de verkiezingscampagne.’
Over de Wijzen
Van Rompuy: ‘Ik ben ervan overtuigd dat de wijzen tot een akkoord kunnen komen. Dat is een kwestie van generaties. Wij zijn opgevoed in de compromiscultuur, veel politici vandaag hebben een ander parcours achter de rug.’
Over Vlaamse radicalisering:
Van Rompuy: ‘Het is een strijd geworden tussen de goede en de slechte, een zwart-witverhaal. Dat is niet goed. In december hebben we trouwens een andere beweging gezien: men wilde niet dat we toegaven, maar tegelijk werd duidelijk dat het niet kon blijven duren. Zo is de overgangsregering er gekomen.’
Over staatshervorming en arbeidsmarkt:
Van Rompuy: ‘De paradox is dat de Franstaligen die veel meer nodig hebben dan wij. ... Als we de Walen ervan kunnen overtuigen dat we hun geluk aan het maken zijn tegen hun goesting en de economische situatie verbetert daar, dan is dat weer goed voor de Vlamingen. Maar voor de Vlaamse arbeidsmarkt hebben we dat minder nodig. We waren de vijfde meest welvarende regio en dat hebben we gedaan binnen het federale kader. Van Rompuy: "Als ik nu ook eens stout mag zijn, een grote staatshervorming is de hervorming van de arbeidsmarkt zoals die door de sp.a is voorgesteld.’
Over CD&V en gezondheidszorg:
Van Rompuy: ‘Ze mogen trouwens zeggen wat ze willen, maar de problematiek van de vergrijzing wordt zelfs in een grote staatshervorming niet opgelost. De pensioenen wil niemand splitsen en de gezondheidszorg heeft nooit op tafel gelegen... Ik heb het al gezegd: de gezondheidszorg was niet een van onze 91 Vlaamse eisen.’
Over compromissen:
Van Rompuy: ‘Die discussie moet je concreet voeren, niet ideologisch. In mijn nota stond dat de bevoegdheden toegekend zouden worden aan het geschikte niveau. On n'était pas dupe. De Franstaligen wisten goed dat 95 procent in de richting van de deelstaten zou vloeien. Maar als er nu een hele reeks bevoegdheden naar de deelstaten gaat en er enkele kleintjes opnieuw federaal worden, gaat men dan op basis daarvan het hele pakket verwerpen? Dat is geen redelijkheid, maar pure ideologie!’
Over de federale kieskring:
Van Rompuy: ‘Ik ben daarvoor, al zal het niet alles oplossen. Maar de socialisten zijn niet echt enthousiast.’
Over dreigement van CD&V-voorzitter Etienne Schouppe (in Humo zei hij dat een mislukking 'de bevolking misschien zal zeggen dat het dan niet meer nodig is om een compromis te sluiten'. Is dat het plan B?)
Van Rompuy: ‘Ik heb bij ons een probleem met zij die dreigen de stekker eruit te trekken. Laat ons nu toch alles doen om het te laten lukken. We moeten onze energie niet in speculaties steken.’
-------------------------------------------- LUC VAN DEN BRANDE
De Vlaamse vleugel van CD&V bestaat dan toch nog? In een interview in Gazet Van Antwerpen (28 januari, Dirk Castrel) verzet voormalig minister-president Luc Van den Brande zich tegen federale voogdij over de deelstaten. De staatshervorming moet de deelgebieden versterken en mag een rit achteruit zijn, aldus Van den Brande, die hiermee andere lijnen trekt dan Verhofstadt en de liberale partijen. Andere ook dan de minimalisten à la Herman Van Rompuy.
Over meer Vlaanderen (ipv meer België):
Van den Brande: ‘Dit land mag niet terugkeren naar een systeem van federale voogdij over de deelgebieden. Die deelgebieden moeten met versterkte bevoegdheden en verantwoordelijkheden uit de staatshervorming komen’.
Over verhouding de nota Verhofstadt:
Van den Brande: 'Die bevat ‘bruikbare dingen’, maar ‘mag niet leiden tot hercentralisatie’. ‘Volgens de nota zou er een convergentiekader worden ingevoerd dat de ruimte vastlegt waarbinnen de deelgebieden hun bevoegdheden uitoefenen. Hoe zit het dan bijvoorbeeld met de vennootschapsbelasting die anders moet kunnen liggen in de ene regio tegenover de andere? Gaat het federaal niveau bepalen binnen welke vork de tarieven mogen liggen? Ik denk dat andere formules mogelijk zijn, in overleg tussen de deelgebieden.’
Over het “af” zijn van een staatshervorming:
Van den Brande: ‘In een federale staat is nooit iets definitief af... Ik heb nooit problemen gehad met de vaststelling dat sommige dingen te traag evolueren, zolang ze maar in een bepaald richting gaan. We hebben in het verleden keuzes gemaakt voor exclusieve bevoegdheden voor de deelgebieden. Daar moeten we over waken.’
Over confederalisme:
Van den Brande: ‘In 1993 had ik al verklaard dat we stilaan evolueren naar een confederaal systeem wat toen incidenten heeft veroorzaakt. Tussen haakjes, intussen stel ik wel vast dat we in een vorm van confederaal denken zijn beland. Ik heb altijd gezegd dat een staat van onderuit moet worden opgebouwd, waarbij de basisverantwoordelijkheid bij de deelstaten ligt. De afgelopen jaren leidde ik de stuurgroep staatshervorming van de partij. Ik wil nog herinneren aan mijn Schrikkelnota uit 1996 - een schrikkeljaar, net als nu - die in het Vlaams Parlement de basis vormde voor de fameuze vijf resoluties.’
Over CD&V en Vlaams:
Van den Brande: 'Niemand kan exclusiviteit doen gelden op het (Vlaams) geweten van CD&V.'
Over wat communautair essentieel is:
Van den Brande: ‘Vier clusters, groepen van thema's. Ik spreek hier over een zeer sterke financiële en fiscale verantwoordelijkheid voor de regio's. (nu enkel verantwoordelijk zijn voor hun eigen uitgaven, nauwelijks 13% tot 14% - Vergelijk: Duitse Länder 25% tot 28% , de Canadese provincies 42%.). Puur principe van goed bestuur.
Voorts vermeldt Van den Brande nog: arbeidsmarktbeleid en economische hefbomen (mobiliteit, energie, wetenschapsbeleid), een verschillend gezondheidsbeleid (best binnen een federaal kader van solidariteit), een eigen gezinsbeleid. En verder moet nog worden uitgemaakt hoe de gewesten mee beslissen in Justitie (de toepassing van de decreten, red.), in de NMBS, in de samenstelling van de Raad van State...
Commentaar (JVdC):
CD&V is een verdeelde partij, inzonderheid inzake staats(her)vorming. Eén ding moet men daar toch goed beseffen: met de gewillige kiezer mag men de zot niet houden. Hoe men het daar binnen CD&V ook speelt, binnenkort weten we of er een grote vis in de Vlaamse pan ligt, dan wel een slappe mossel, of nog erger... CD&V heeft haar Vlaamse kiezers, haar Vlaamparlementsfractie, haar Vlaamsgezinde burgemeesters en haar lokale afdelingen, haar jongeren die vooruit willen... Laten die (Herman) Van Rompuy en co het licht weer uitdoen? Het moment van de waarheid komt akelig dichtbij. CD&V'ers hebben het hier al vaker kunnen lezen: een federale kieskring, inschrijfrecht of ander gemorrel aan de grenzen, en samenvallende verkiezingen, dat zijn fantasietjes van een andere partij, die al lang heeft verleerd om Woord te Houden. Van CD&V kan - ondanks Herman Van Rompuy - voorlopig nog iets anders worden verwacht?
Terug naar de artikelenlijst.