VVB en Davidsfonds pleiten voor "open" Vlaamse Beweging

Jan Van de Casteele 20-01-2008

In een volgelopen Gentse Lakenhalle pleitten Eric Defoort (voorzitter) en Peter Peene (voorzitter Davidsfonds) op de nieuwjaarsreceptie van de Vlaamse Volksbeweging voor een ‘vernieuwde’ Vlaamse Beweging. Weg van de verkramptheid en de frustraties, maar opener, diverser, creatiever, positiever. Dat was de belangrijkste boodschap naast de traditionele eisen (grote staatshervorming, BHV, geen federale kieskring). De opvallende aanwezigheid van Vlaamsgezinde politici en figuren van rechts én links kan een signaal zijn dat die ontwikkeling succesvol kan zijn.

Peter Peene hekelde de drogredenen die de tegenstanders van een grote staatshervorming inroepen om ‘niets’ te doen (alarmberichten over economische schade, over schade aan het imago van België in het buitenland, over het zogezegd voorbijgaan aan de échte problemen...). Ook over het herhaaldelijk inroepen van de fameuze solidariteit was hij kritisch, want ‘er is nog altijd geen sluis gebouwd, laat staan dichtgegaan – op het transferkanaal’.

Positief noemde hij de onbetwistbare groei van politieke bewustzijn van de Vlaming sinds 10 juni en de toenemende eensgezindheid over grote doelstellingen: splitsing BHV, absolute noodzaak van een staatshervorming.

Peene was duidelijk kritisch over de rol de Vlaamse Beweging. ‘Ze stond erbij en keek ernaar’, terwijl de frustratie om de geringe aandacht in de pers groter werd. Maar pessimisme is geen goeie raadgever, waarschuwde hij. Zwaartepunt en kracht van de Vlaamse Beweging zijn immers deels verschoven van de opinievorming en de actiegroeperingen naar de (beïnvloeding van) politieke besluitvormers en politieke partijen.

Peene benadrukte de verschillende rol van Davidsfonds en VVB. ‘Sinds 1875 zet het Davidsfonds cultuur in als dé hefboom voor ontvoogding en emancipatie. Soms profileerde de vereniging zich nadrukkelijk politiek (nooit partijpolitiek!), vanaf 1980 weer voluit cultureel en terughoudend tegenover het innemen van politieke standpunten en moties. In 2007 (aanloop federale verkiezingen) gebeurde dat wél, in een Open Brief met een minimumprogramma voor een staatshervorming (sterk gebaseerd op Resoluties Vlaams Parlement]. Toch is de DF-kerntaak via cultuur bouwen aan een beter Vlaanderen. (vanuit zorg en inzet voor taal, cultuur, identiteit).

De Vlaamse Volksbeweging was volgens Peene als politieke boodschapper nadrukkelijker aanwezig, dankzij de vernieuwing aan de top en de nieuwe koers, ‘van grote betekenis voor de hele Vlaamse Beweging’. Hij somde een aantal ontwikkelingen op die van essentieel belang zijn voor de VVB en de Vlaamse Beweging: - Bruggen slaan tussen alle Vlaamsgezinden - streven naar een open Vlaanderen - werken aan een positieve stijl - weg van het eeuwige onderlinge getwist - weg van een bekrompen, eng-nationalistische visie van het kaakslagflamingantisme - openheid in de waardering voor mensen uit andere culturen die zich in Vlaanderen integreren, en in de relaties met andere culturen buiten Vlaanderen - creativiteit en originaliteit naar de vorm

Hij pleitte voor ‘een veelvormiger Vlaamse Beweging’, die in haar midden de diversiteit moet cultiveren, wil ze meer mensen bereiken. ‘Mag 2008 voor Vlaanderen en voor de Vlaamse Beweging een scharnierjaar worden en laten we daar samen werk van maken’, besloot Peene.

VVB-voorzitter Eric Defoort bevestigde de nieuwe koers die de VVB wil varen. ‘De Vlaamse Beweging is in de loop van de voorbije decennia in overwegende mate een aangelegenheid geworden van stromingen, indicivduen, organisaties die denken en handelen rechts tot uiterst rechts van het centrum... Die toenemende eenzijdige oriëntatie is inhoudelijk schadelijk en een substantiële bedreiging voor de slagkracht van de Beweging’, aldus de VVB-voorzitter.

De VVB wil het anders en was duidelijk tevreden met de ‘gevarieerde’ aanwezigheid van politici uit diverse formaties (Geert Lambert en Jan Roegiers van Spirit, Ludwig Caluwé en Pol Van den Driessche van CD&V, Bart De Wever, Helga Stevens, Sarah Smeyers en Jan Jambon van N-VA, Bruno Valkeniers, Rita De Bont, Francis Van den Eynde, Peter Logghe, Alexandra Colen en Johan Deckmyn van Vlaams Belang)

Niet onopgemerkt waren ook de prominenten uit de Beweging, van links tot rechts (Jef Turf, Ludo Abicht, Lionel Vandenberghe, Johan Vanslambroeck van IJzerwake, Walter Baeten van het IJzerbedevaartcomité, Renaat Roels van OVV, Roger Pauly van de Gezinsbond, prof. Matthias Storme...)

Onder de vele politici die zich lieten verontschuldigen vermeldde Defoort op hun verzoek Dany Vandenbossche (sp.a) en Bart Staes (Groen!)

Defoort wees erop dat links van het centrum men zich nog altijd ‘uiterst schichtig tot afwijzend’ opstelt tegenover Vlaamse nationale bezorgdheden. Ten dele onze eigen fout (’t is goed in ’t eigen hert te kijken’), maar ten dele ook omdat links ‘schrikbarend conservatief reageert op en omgaat met nationale problematiek, dit in tegenstelling tot het buitenland (Schotland, Catalonië...)

In zijn analyse van de huidige politieke toestand rond de interim-regering citeerde Defoort Bart Sturtewagen (De Standaard) en prof. Bart Maddens (KU Leuven) in hun kritiek op de ‘gemiste kans’ om het politieke zwaartepunt naar de deelstaten te verleggen. Het tij kan nog gekeerd, 23 maart 2008 (afloop Verhofstadt III) is ‘een nieuwe vervaldatum’.

Ook Defoort had het over het vaak ontweken debat over solidariteit en citeerde met bijval Siegfried Bracke (VRT): ‘Di Rupo kies voor Wallonië, dat is zijn horizon. Daar spelen niet alleen de volgende verkiezingen, daar speelt ook zijn solidariteit’.

Defoort had het kort over de belangrijkste Vlaamse eisen: niet raken aan de taalgrens en grenzen van Brussel, splitsing BHV en geen federale kieskring. Hij daagde de tegenstanders van Vlaamse autonomie en onafhankelijkheid uit om de voordelen van België op te sommen. Zijn het misschien ‘de vele grendels, pariteiten, convergenties....waarin Vlaamse werkgevers en werknemers worden opgesloten’?... Separatisme mag geen scheldwoord zijn, aldus Defoort, die nogmaals Bracke citeerde: ‘Het naderende einde van België als bruikbaar bestuursniveau’ was voor de VRT-man de opmerkelijkste ontwikkeling in het voorbije jaar (eindejaarsvragen Humo)

Defoort wil dat de regionale krachten (minister-presidenten en parlementsvoorzitters) de politieke touwtjes in handen nemen. ‘Ik wil een kwartet bestaande uit José, Marleen, Rudy en Kris’.

‘Separatisme om het separatisme is geen doel. Wat erop volgt is dat wel. Onafhankelijkheid is een positieve situatie van ontvoogding en zelfstandigheid’, aldus nog Defoort, en een voorwaarde om nadien te komen tot nieuwe samenwerkingsverbanden (eventueel in een confederatie van Vlaanderen met Nederland en Wallonië)

Integrale toespraken als bijlage

Bijlage



(48 Kb)




Terug naar de artikelenlijst.