Geen vertrouwen in oudewijzenpraat
Geef Wallonië supervette vis in ruil voor boedelscheiding
Jan van de Casteele 29-11-2007
 |
Geef Wallonië de vette vis om op eigen benen te staan
Een deprimerend verhaal, noemt Guy Tegenbos de formatiegesprekken. Tegenbos is een ervaren journalist. Geen van de uitwegscenario’s die hij ziet, leidt tot succes. Maar hij vergeet er eentje. De uitweg van de ratio: geef Wallonië een vette vis om op eigen benen te staan.
De formatiegesprekken ‘zijn geen normale formatiegesprekken’, maar veeleer ‘diplomatiek overleg tussen twee landen’, stelt Tegenbos vast, en dat duurt doorgaans erg lang.
Zijn uitgangspunt is helder en correct: Vlamingen en Franstaligen hebben, zoals twee landen, verschillende belangen, verschillende economieën, totaal gescheiden partijen en publieke opinies, en verschillende politieke voorkeuren.
Dan volgen zijn scenario’s
1. Stoppen. Anderen en beteren 2. Een noodregering
3. Een tripartite 4. Een Franstalige formateur 5. Nieuwe verkiezingenMaar ‘in ieder van deze keuzen duiken onontwijkbaar dezelfde problemen op en zal het land in crisis zijn zolang de knelpunten (BHV, communautaire eisen) niet behandeld zijn. En, om het nog erger te maken: de afhandeling van die problemen zal in elk geval zoveel moeilijke verdere besprekingen vergen, dat die het politieke leven nog jaren zullen domineren, waardoor we het gevaar lopen om, zoals in de jaren zeventig, onze economie te verwaarlozen. Het is om depri van te worden. Maar, zo blijkt dit land in elkaar te zitten. Niet?
Commentaar (JVdC):
De analyse van Tegenbos klopt, zijn conclusie is wazig en overtrokken. Zodra onze politici beseffen dat binnen het Belgische kader niks meer werkt, kan de oplossing sneller binnen bereik zijn dan gedacht. Schrijf nieuwe verkiezingen uit voor de laatste Belgische regering, een regering van aflopende zaken.
En geef de toekomst niet in handen van nog maar eens een oudewijzenclub vol tricolore tremolo’s (de B-conventie gevuld met diegenen die de doodstrijd van een onsamenhangend land veel te lang hebben gerekt), waar bovendien een derde van de Vlamingen niet eens in vertegenwoordigd zouden zijn.
Geef de toekomst wél in handen van de parlementen van de Vlaamse en de Franstalige Gemeenschappen. Die zijn wijs genoeg om het secundaire probleem Brussel op te lossen, in samenspraak met de Europese Unie. Dat hoeft niet ‘nog jaren’ te duren. Tsjechen en Slovaken waren ook volwassen genoeg om hun eigen weg te gaan. Met een solidair Vlaanderen als beste buur kan Wallonië dat ook. Geen Waals, maar een verrassend Vlaams Marshallplan voor de zuiderburen kan de vette vis zijn om dat proces snel te laten verlopen.
In de titel van Tegenbos moet maar één woordje gewijzigd: wat we nu meemaken is geen deprimerend verhaal, het is de doodsreutel van een deprimerend land. Wie politiek gedeprimeerd geraakt door wat nu gebeurt, blaast beter de Belgische kaars uit, en laat de zon schijnen voor Vlamingen én Walen.
Tegenbos heeft schrik van ‘nieuwe verkiezingen’, want dat leidt tot ‘radicalisering’, ‘waarna vreedzame oplossingen nog moeilijker worden’. Let op het woordje ‘vreedzaam’. Dat is een demagogische uitschuiver van de journalist van De Standaard. Van enige aanzet tot geweld is nergens sprake.
Als Tegenbos ervoor pleit om op onze economie te passen, heeft hij natuurlijk gelijk. Maar ook hier loert wat demagogie om de hoek. België is voor weinig nog het economisch kader, behalve voor een roestige sociale zekerheid. Die in stand houden in de verdovende vorm waarin ze nu bestaat, dat is pas ‘de economie verwaarlozen’.
Terug naar de artikelenlijst.