Edito Doorbraak december 2007
Weg uit het Belgische zottenkot
Jan Van de Casteele 23-11-2007
 |
Morgen kan het anders zijn, maar half november ligt onder de herfstzon een scenario klaar dat de Vlaamse Volksbeweging vijftien jaar geleden voor het eerst uittekende in het onafhankelijkheidscongres van Kortrijk (21 april 1991). Het liep onder de titel ‘Onze toekomst in Europa: Vlaanderen onafhankelijk’.
Leterme heeft zich op 10 juni naar een overwinning geroeid op de golven van ‘meer Vlaanderen’. Zijn einddoel was niet dat wat de VVB vijftien jaar geleden al voor ogen had, maar het ging uit van een groeiend inzicht dat het stilaan welletjes is geweest met de Franstalige minderheid, die zich al sinds het stoomtreintijdperk als een machtige meerderheid gedraagt.
‘In de campagne hebben we dat engagement tot een conditio sine qua non gemaakt voor een eventuele regeringsdeelname. De kiezer heeft dat geapprecieerd en geplebisciteerd’, zei Jo Vandeurzen op 11 juli.
Maar binnen CD&V ontspon zich een machtsstrijd tussen de jongere generaties, die weten dat hun toekomst in Vlaanderen ligt, en de oude krokodillen. Het federalisme dat Martens, Eyskens en Dehaene voorstaan was wél het einddoel van de Vlaamse Volksbeweging, maar dan in de jaren 1950-1960. Stilstaan is op de duur omvallen...
Tussen beide strekkingen in zochten Leterme en Herman Van Rompuy naar mogelijkheden om de tronen van België toch maar te kunnen bestijgen, als premier en Kamervoorzitter. Leterme heeft als koning van Vlaanderen wellicht een verkeerde keuze gemaakt. Hij koos voor een kroon in een krot.
In het woelwater van de formatie toonden de Vlamingen eindelijk eensgezindheid (BHV, benoeming burgemeesters...). De publieke opinie volgt. Maar oranjeblauw kan – wiskundig – niet één stap zetten van betekenis. Een tripartite dan maar? Willen de socialisten dan eerst onderling eens uitmaken wat mag en kan?
De Vlaamse CD&V’ers worden gevangen gehouden door hun syndicale kaakslag-belgicisten, voor wie de macht van het eigen instituut belangrijker is dan een rationeel economisch kader. Men blijft er stekeblind voor de economische kloof en voor de rampzalige inefficiëntie van vijftig jaar “solidariteit”.
De Vlaamse CD&V’ers worden vernederd door het journaille dat hen al maanden opjaagt, en straks ook nog eens door hun eigen chefs. Hun omweg langs koning en wijzen is het spel van het Belgische establishment, maar draagt de vingerafdrukken van Leterme. Na het slikken van de pariteit nu een cordon rond een derde van de Vlamingen. De pretentieuze senaatsvoorzitter Armand De Decker wil Vlaanderen verdoven met ‘een evenwichtige verdere uitbouw van onze instellingen en de versterking van de cohesie tussen de gemeenschappen’. Dat is niet meer dan een stinkende doofpot.
Gelukkig nieuwjaar, jonge en Vlaamse CD&V’ers, we wensen jullie een schitterende kiescampagne in 2009. Het wordt een onmogelijke opdracht, omdat uw eigen senioren uw Vlaams programma invriezen, de N-VA buiten (laten) treiteren en uw kansen verkwanselen.
Als jullie kiezen voor het Vlaamse huis haal dan de trektang boven. Haal Leterme en Van Rompuy uit de hellevuur van de Wetstraat en laat de anderen wat sudderen in de pot. Na de troonsbestijging van Verhofstadt zijn de VLD-liberalen hun V kwijtgespeeld. Ook zij zullen ervaren dat er in de Belgische soep geen balletjes meer zitten. Rien ne va plus.
Stop de tijdrovende ruzies rond de Belgische keukentafel, stap weg van de ‘oude, achterhaalde communautaire technologie’ en open in het Vlaams Parlement uw toekomst. Dan kan Vlaanderen zélf beslissen waarom, hoelang en hoe het ‘solidair’ wil zijn. Dan kan Vlaanderen zijn bestuur hedendaags en efficiënt organiseren, dicht bij de burger, en weg van de baronnen van het Belgische zottenkot, met zijn zes regeringen en zijn ‘evenwicht van de schande’.
Terug naar de artikelenlijst.