La Libre wijst op belang nieuwe VVB
Jan Van de Casteele 02-11-2007
 |
| Christian Laporte |
Dat de VVB met de nieuwe voorzitter historicus en professor Eric Defoort en met de terugkeer van voormalig voorzitter Peter De Roover als politiek secretaris een nieuwe weg inslaat, is ook La Libre Belgique niet ontgaan. Christian Laporte wijst de Franstaligen op het belang van een nieuw elan bij de VVB.
Op 26 oktober schreeft Christian Laporte in La Libre (26 oktober) een artikel onder de kop ‘Le Vlaamse Volksbeweging a désormais un président de choc: un historien atypique.’
Hieronder een vertaling van de tekst van La Libre. De Franstalige versie vindt de lezer in de bijlage.
Laporte: De Vlaamse Volksbeweging heeft niet meer de impact die de beweging had in de jaren 1960 en 1970, toen ze aan de spits stond van de Vlaams-nationalistische strijd in de Brusselse Rand of Leuven-Vlaams, en toen ze een soort koepel was over de politieke partijen die in mindere of meerdere mate voor die zaak streden. Maar ook vandaag nog blijft de VVB de angel in de huid van de partijen die streven naar confederalisme of separatisme
In dit opzicht verdient de recente verkiezing van Eric Defoort als nieuwe voorzitter zeker aandacht, ook beneden de taalgrens. Want Defoort is niet de eerste de beste. Hij is vooreerst een uitstekend "kenner" van het politieke veld, weze het maar omdat hij er zelf middenin stond. Hij deed dat altijd vanuit een zeer onafhankelijke opstelling en aarzelde niet op de barricades te klimmen toen de situatie niet meer verliep zoals hij het had gewild.
Defoort was actief in de Volksunie (hij was er zelfs ondervoorzitter), nadien in de N-VA. Maar Defoort is vooral een gerespecteerd historicus in Vlaanderen. Het is een figuur waar de francofonen niet overheen mogen kijken.
Zijn doctaraatthesis handelde over Action Française in het Belgische katholicisme tussen 1898 en 1927. Defoort is ook iemand met grote communicatieve vaardigheden, en spreekt uitstekend Frans.
Spreker op IJzerwake
Soms wordt hij geduid als "links" - omdat hij regelmatig historische werken recenseerde in "De Morgen". Hij definieert zichzelf als "sociaal-democraat", maar weigert in een of ander hokje geduwd te worden. In die zin was het verrassend te zien dat hij bereid was gastspreker te zijn op de IJzerwake (augustus 2006), het Vlaams-Belang alternatief voor de IJzerbedevaart.
Heeft hij zijn progressieve overtuiging overboord gegooid, waarvoor hij de N-VA verliet omdat die partij zijn standpunten over de syndicale visie niet deelde? De waarheid is genuanceerd: de nieuwe voorzitter van de VVB heeft aangekondigd dat hij bruggen wil slaan tussen alle Vlaams-nationalisten, linkse en rechtse. Zelfs met die van uiterst-rechts, omdat volgens hem Vlaams Belang niét kan worden uitgesloten, alleen al niet omdat hij ervan overtuigd is 'dat sommige krachten de Vlaamse Beweging willen verzwakken door een deel ervan te demoniseren'.
‘De politieke strijd van morgen moet niet gevoerd worden tussen diegenen die dezelfde mening delen, maar met de buitenwereld', aldus Defoort. De benadering moet ook positiever zijn, niet in de eerste plaats "tegen" België, maar "voor" Vlaamse autonomie, vanuit een openheid naar andere culturen, zonder evenwel de Vlaamse identiteit uit het oog te verliezen. Samen met zijn politiek secretaris Peter De Roover kondigt Defoort ook een stijlbreuk aan in de communicatiestrategie van de VVB: 'We gaan niet uit vanuit België-barst-kreten, maar vanuit een positieve voorstelling van de doelstellingen die een onafhankelijk Vlaanderen voor ogen moet hebben'. In dezelfde optiek willen we niet alleen kinderen en kleinkinderen van oude Vlaamsgezinde families bereiken, maar alle Vlamingen die achter deze doelstellingen staan', besluit Defoort.
Bijlage
(22 Kb)
Terug naar de artikelenlijst.