Edito Doorbraak oktober
Het debat begint nu pas
Jan Van de Casteele 20-09-2007
 |
De kracht van de argumenten van de tegenstanders van Vlaamse staats(her)vorming is omgekeerd evenredig met hun begenadigde aanwezigheid in de belangrijkste politieke media (VRT, De Standaard, De Morgen, Knack). Veel spelers in de ploeg, maar weinig gevaar voor doel. Hieronder beperken we ons tot de meest aangehaalde “argumenten”. Welgezind wachtend op steviger weerwerk.
a) Vlaanderen zou te klein zijn en splitsen zou “waanzin” zijn in tijden van Europese eenmaking. Elf van 27 EU-staten tellen minder inwoners (van Ierland tot Denemarken of Luxemburg tot Finland, zie kaart in bijlage). Het aantal Europese staten nam de jongste 25 jaar fors toe. Het aantal wereldstaten steeg sinds 1950 van 75 tot 200 vandaag. Zo voorbijgestreefd is “staatsvorming” dus ook weer niet. Ze ligt op het pad van de logica: een bestuur dicht bij de mensen. De Vlaamse gemeenschap heeft een voldoende afgebakend cultureel, politiek en economisch profiel, dat zich op elk vlak duidelijk onderscheidt van het profiel van onze zuiderburen. Hoe vlot “federaal” bestuur werkt, hebben we gezien de voorbije maanden en jaren.
b) Vlaanderen zou Brussel verliezen, want Brussel kan niet zonder Vlaanderen. Brussel is een internationale stad en Vlamingen zijn er een krimpende minderheid. Vlaanderen zal over een specifieke oplossing voor de stadstaat onderhandelen met verschillende partners (Brusselaars, Vlamingen, Walen, EU, allochtonen). Paniekzaaiers als Guy Vanhengel, Vic Anciaux, Walter Zinzen of Geert Van Istendael zijn de wat verwende vertegenwoordigers van nog enkele tienduizenden Vlaamse Brusselaars. Enige bescheidenheid omtrent hun biotoop zou hun pleidooi in Vlaanderen krachtiger maken. En een Wallobrux is voor de Franstaligen al helemaal een fictief verhaal. Tenzij ze de stad echt de dieperik in willen.
c) Het buitenland zou een splitsing niet pikken? De splitsing van Tsjechoslovakije of onafhankelijkheid van Montenegro werden toch ook aanvaard? Soevereiniteit is een internationaal aanvaard princiep. Een onderhandelde splitsing zal wél worden aanvaard. Vlaanderen is geen provincie zoals Kosovo, Vlaanderen verlaat niet het pad van rede en overleg, maar Vlaanderen heeft wat het moét hebben om onafhankelijk te worden: een Vlaams Parlement. Prof. Senelle wees de weg. Zelf Vande Lanotte acht dit mogelijk (lees Bracke, blz. 14). Geen internationale instantie die de volksvertegenwoordiging van zes miljoen Vlamingen opzij zou schuiven.
d) Economische rampspoed dreigt als we lang bakkeleien over ruzie maken? De haute finance, de VBO-top, de gouverneur van de Nationale Bank, het beeft al wat er aan belgicisme leeft. Helaas, de Vlaamse werkgevers (Voka, Unizo) zijn niet in paniek. De economie stopt niet aan grenzen, net zo min als treintjes en snelwegen...
e) Vlaanderen zou egoïstisch zijn? Zelfs Waalse economen erkennen dat Wallonië na tientallen jaren Vlaamse en Europese steun geen voorwaartse sprong heeft gemaakt. Wallonië blijft zowat de enige regio ter wereld die schrik lijkt te hebben van zijn eigen autonomie. Op de vlucht voor de arrogantie van veel Waalse politici, en voor hun eigen travaillistische vleugel bevriest CD&V het argument van de transfers. ‘Federale solidariteit’, luidt de kreet der flagellanten. Als die het halen, heeft Bart De Wever zich vergist. Ook de voorstellen om het Belgische huishouden toch nog samen te houden, zijn weinig overtuigend. Het bekendste is dat ronde de federale kieskring (Pavia-groep)
Een federale kieskring zou de unie redden? Dat is het bekende Pavia-voorstel, dat politologen hebben bedacht. Zonder veel succes overigens, behalve bij de VLD’ers die de eigen verrijzenis menen te zien in de verhoopte bonus van een “federale” blauwe lijst. Het is een mysterie hoe zoveel verstandige mensen (Kris Deschouwer, Carl Devos, Stefaan Walgrave...) in zo’n zwak voorstel zijn getuimeld. Alsof in zo’n kieskring Vlamingen plots voor Walen zouden stemmen en omgekeerd. Alsof Leterme voor Franstaligen plots aanvaardbaar wordt als hij in een nationale kieskring zou zijn verkozen. Alsof Di Rupo of Reynders zouden scoren in Vlaanderen... Bovengenoemde professoren, het sp.a-gekleurde analistenteam van de openbare omroep, zijn zowat onze politieke opvoeders. Als lustige leerling-luisteraar wachten we geduldig tot ze hun mislukking toegeven.
Meer details over Pavia-voorstel: zie vorig artikel in deze rubriek ACTUEEL
Bijlage
(165 Kb)
Terug naar de artikelenlijst.