Editoriaal Doorbraak juli 2007

Wallonië hangt vast aan de overheid

Jan Van de Casteele 22-06-2007

Wallonië jaagt Vlaanderen al lang op kosten. Dat dit vandaag o.m. onverminderd gebeurt wegens de werkloosheidskloof, is geen nieuws. Beterschap is nauwelijks in zicht, ook niet in deze hoogconjunctuur.

De Vlaamse werkloosheid daalde het jongste jaar met 12,4%, de Waalse met 5,1%, de Brusselse bleef status-quo (RVA, mei 2007). Hetzelfde geldt voor de jeugdwerkloosheid (-19,2 versus –2,8%) en voor langdurig werklozen (-8,4 versus –5,6%, cijfers RVA april 2007).

Maar er is meer. Er is ook het gigantische probleem van de veel te dure publieke diensten (openbare diensten, ambtenaren). Te veel Walen (36,8% van de loontrekkenden) werken voor de overheid. De kloof met Vlaanderen (24,4%, cijfers RSZ 2004) blijft bijzonder groot. De provincie Henegouwen telt vier keer meer ambtenaren dan Oost-Vlaanderen (Alain Destexhe, DS, 3 feb. 2007). Een verbijsterend gevolg van het Waals politieke en socio-economische systeem.

Het verschil is het gevolg van de keuze voor een “dubbele” overheid (Waals gewest, Franse Gemeenschap), van een overvloed aan parastatalen en intercommunales, en vooral van het creëren van meer overheidsfuncties op alle niveaus (gemeenten, provincies, gewest, gemeenschap).

Die keuze verstikt Wallonië in een vicieuze cirkel, want die hoge overheidstewerkstelling vernietigt het Waalse budget. Er rest immers minder geld voor andere doeleinden. Die keuze doet ook Vlaanderen pijn.

Waarom een ‘relatief hogere vergoeding’ voor Waalse ambtenaren (Caroline Ven, VBO, NBl 11 juni)? Waarom meer ziekteverlof voor federale ambtenaren (26,5 dagen per jaar, 2003) dan voor die van de Vlaamse Gemeenschap (12,5 dagen)? Waarom ligt in Luik en Henegouwen het ziekteverzuim de helft hoger dan in de Vlaamse provincies? (DS, 7 april 2006)?

Vlamingen moeten assertiever reageren op de doofpot rond die cijfers. Belgische kringen verdoezelen telkens de kloof met een waardeloos federaal gemiddelde.

Het Belgische establishment, zwoegend aan de “federale recuperatie”, stuurde na 10 juni de liberalen op pad. Ze sluiten vol glorie de ogen, definiëren een ‘voldoende staatshervorming’ als ‘weg met Di Rupo’ en pleiten voor liberale, maar tegelijk “federale” oplossingen. Daar hadden ze de voorbije acht jaar de tijd niet voor?

Ze bepleiten strengere sancties tegen werklozen, een lagere vennootschapsbelasting, minder ambtenaren en een beter werkende overheid. Niet Wallonië, maar het koninkrijk België moet dat allemaal regelen, zegt MR-senator Destexhe (DS, 20 juni). Hoe dan wel, dat zegt hij er niet bij. Waarom een federale oplossing voor problemen die zich in Vlaanderen veel minder stellen (vette overheidstewerkstelling, lamentabel werkende overheid). Zal de federale overheid nu plots wél de Waalse en Brusselse werklozen over de taalgrens duwen? Zal Destexhe zijn FDF-medestanders voortaan gezwind en ‘aangepast’ Nederlands laten leren? Of legt hij de Waalse “overtolligen” in de mand van de sociale zekerheid, waar vooral Vlaanderen betaalt?

Reynders en Destexhe willen inzake staatshervorming eerst ‘een kalender’ opstellen, om dan te onderhandelen in... 2009! De blauwe rattenvangers hadden (Vandeurzen en De Wever) bijna beet. En BHV? Als Destexhe langs de kust fietst, ‘spreekt niemand hem daarover aan’. Hij besluit zelfs hautain: ‘Vergeet niet dat de Franstaligen geen vragende partij zijn voor een staatshervorming’.

Wallonië gelooft blijkbaar nog altijd te kunnen revalideren in een bouwvallig Belgisch sanatorium. Vlaanderen wil daar zo snel mogelijk buiten, op zoek naar frisse, Vlaamse lucht. Als zuiderse hoogmoed de buitendeur op slot houdt, dan past maar één ‘asymmetrisch’ antwoord. Daaaaaag, meneer Destexhe en co, zoek het in Wallonië nu zelf maar uit.

Bijlage


Overheidstewerkstelling 2004
(27 Kb)




Terug naar de artikelenlijst.