Zorgt PS voor het einde van kanker en aids?
Gezondheidsei van Di Rupo en Demotte is rot
Jan Van de Casteele 12-05-2007
 |
Elio Di Rupo en Rudy Demotte (PS) hebben een gezondheidsei gelegd. Hun plan is te simpel voor woorden: Wallonië is er niet in geslaagd een zuinig en efficiënt preventief gezondheidsbeleid te organiseren, Vlaanderen wel. Oplossing van de PS: haal ‘preventie’ weer naar het Belgische niveau, o.a. met een Belgisch nationaal kankeragentschap en een nationaal anti-aidsplan. Di Rupo en Demotte moeten dringend naar de psychiater.
De PS presenteert een nationaal kankerplan, dus één plan in het hele land. Een niet eens schrander gespeelde poging van Di Rupo om Vlaanderen de eigen bevoegdheid over preventie in de gezondheidszorg af te nemen. Zijn de Waalse socialisten nu plots zo bekommerd om de Vlaamse zieken? Of om hun centen?
Kanker treft iedereen, dus wil de PS 'geen barrières in de strijd tegen kanker, geen hokjes'. Klinkt goed, maar we vermoeden dat pakweg de Nederlanders, de Duitsers en de Fransen of de Luxemburgers hun eigen gezondheidszorg plannen, organiseren en betalen?
Onze voorstellen ‘gaan in de eerste plaats uit van het lenigen van noden van Vlaamse inwoners’, klinkt het nog mooier. De rattenvangers spelen hun lied. O wat zijn die Vlamingen dom, dat die daar zelf niet aan gedacht hadden.
‘De partij van Elio Di Rupo assumeert federale verantwoordelijkheden’, aldus Walter Pauli in De Morgen (12 mei). Er moet één plan in het hele land komen, dat door alle actoren gesteund wordt, gecoördineerd door een nationaal kankeragentschap. Ook door de regionale regeringen. ‘Het luik “preventie” in de gezondheidszorg zou beter geherfederaliseerd worden’. Volgens Di Rupo mag zijn voorstel niet “onbespreekbaar” zijn voor de Vlamingen. ‘Wat niét kan is één deel (Vlaanderen) dat eisen stelt, om het welzijn in dat ene landsdeel te laten stijgen, en de anderen die daarover te onderhandelen hebben en voorts niets in te brengen’.
Het stoort Di Rupo dat ‘goede voorstellen’ afgeblokt worden alleen omdat ze “federaal” of “Belgisch” zijn.
Aids en Demotte
Walter Pauli hoorde in de marge van de persconferentie dat Rudy Demotte graag een nationaal anti-aidsplan had opgesteld, ‘op vraag van het 'veld’, de organisaties. Vlaams minister Inge Vervotte wilde niet mee.
Commentaar (JVdC, gebaseerd op commentaren van diverse mensen van het AK-VSZ)
1. Hoe de gedeeltelijke splitsing er kwam
De bijzondere wet van 8 augustus 1980 kende preventie uitdrukkelijk toe aan de gemeenschap (gezondheidsbeleid, met inbegrip van de zorgenverstrekking in en buiten de verplegingsinrichtingen werd een gemeenschapsbevoegdheid, met echter vele uitzonderingen. Gezondheidsopvoeding en de preventieve gezondheidszorg kwamen ondubbelzinnig aan de gemeenschappen toe)
Dat preventie (nu gemeenschapsbevoegdheid) en zorg (nu grotendeels federale materie) op elkaar moeten aansluiten, is correct, maar dan wel op niveau van de gemeenschappen. Er is geen enkele zinnige reden om terug te keren naar het verleden.
2. Argument van belofte maakt schuld
Heel Vlaanderen eist de overheveling van het gezondheidsbeleid naar de gemeenschappen. Dat de Vlaamse socialisten nu hun kar keren, heeft meer met machtsstructuren te maken (de socialistische ziekenfondsen zijn tegen) dan met rationele argumenten.
Resolutie nr. 4 tot staatshervorming van het Vlaams Parlement van 3 maart 1999 en de Vlaamse regeringsverklaringen van juli 1999 en juli 2004 eisen de overheveling van het hele gezondheidsbeleid naar de gemeenschappen.
De eis tot splitsing van de gezondheidszorgen stond ingeschreven in het Vlaams regeerakkoord van 1999 en van 2004.
Overeenkomsten die 's anderendaags betwist en uitgehold worden zijn geen overeenkomsten. Er wordt veel meer tegengewerkt dan gewerkt. Als een verstandhouding tussen partijen (niet de politieke) met een zeer grote mate van autonomie op diverse terreinen niet mogelijk is kan het maar twee kanten uit: ofwel de volledige splitsing van het land ofwel de perfecte unitaire staat. Al de rest is tijdverlies, met de mensen lachen. Erger nog, ze dom houden en misbruiken.
3. Argument van eigen klemtonen
Door preventie terug te willen brengen op het federaal niveau, miskent de PS het recht van beide gemeenschappen om eigen klemtonen te leggen.
De communautarisering van het onderwijs bij voorbeeld bewijst zowel dat dit goed is voor Vlaanderen. Het onderwijs kan als een voorbeeld dienen voor de ziekteverzekering. Waarom niet?
De Vlaamse en Franse gemeenschap leggen nu reeds verschillende klemtonen in de gezondheidszorg (numerus clausus, preventie, echelonnering, curatieve voorkeursectoren, daghospitalisatie, thuiszorg ...); zij leggen waarschijnlijk de eigen accenten nog vollediger en vrijer eens zij beschikken over de normerings-, uitvoerings- en financieringsbevoegdheid voor het gezondheidsbeleid.
4. Argument van efficiëntie
Het gezondheidsbeleid wordt efficiënter bij het wegvallen van meerdere actuele handicaps: scheiding van preventief en curatief beleid, gemengd federaal en deelstatelijk ziekenhuizenbeleid, plethora van overheden met 9 ministeriële instanties verantwoordelijk voor het gezondheidsbeleid ...
De Vlaamse regering heeft in de voorbije jaren samen met de Vlaamse Administratie gezondheidszorg ernstig werk gemaakt van gezondheidsdoelstellingen en van een preventiedecreet, en dat medische verenigingen binnen de Vlaamse gemeenschap een efficiënt netwerk (lokale organisaties voor gezondheidsoverleg) hebben uitgebouwd om die doelstellingen te helpen verwezenlijken.
5. Argument van de spaarzaamheid
Beide gemeenschappen worden na een splitsing geresponsabiliseerd tot een zo spaarzaam en zo rationeel mogelijk gezondheidsbeleid (na het verwerven van de financiële verantwoordelijkheid) en vooral van de financieringsbevoegdheid voor dat beleid. Er is veel geld nodig (door toenemende kosten uitbreiding technische medische mogelijkheden en door de vergrijzing). Autonomie responsabiliseert.
6. Het argument van de transfers in ziektekosten (uitgavenzijde)
Sommige politici en media houden voor dat de transfers zijn weggewerkt. Geert Verrijken antwoordde in De Huisarts het volgende: ‘Per hoofd van de bevolking gaf de ziekteverzekering in 2006 nog bijna 100 euro meer uit aan een Vlaamse dan aan een Waalse verzekerde. Dat komt neer op een meeruitgave van 603 miljoen. Ook inzake arbeidsongeschiktheid blijft Wallonië koploper. Zo blijkt uit cijfers en berekeningen van de Landsbond van de Neutrale Ziekenfondsen (LNZ). (Tabel uitgaven ziekteverzekering 2006 LNZ en meer toelichting: zie bijlage)
De PS wil zoveel mogelijk Vlaams geld gebruiken voor preventie als alternatief voor de afwezigheid van een preventiebeleid door de Franse Gemeenschap: de uitgaven zullen daardoor verder stijgen en de geldtransfers uit Vlaanderen eveneens.
7. Het argument van de transfers (inkomstenzijde)
Voor alle duidelijkheid: wat beide taalgroepen aan inkomsten bijdragen, daarover wordt hier uiteraard niets gezegd. Het is genoegzaam bekend dat de inkomsten van de sociale zekerheid vooral worden gehaald in Vlaanderen.
8. Het argument vanop “het veld”
Einde juni 2006 verklaarde de Vlaamse Gezondheidsraad dat, indien de Vlaamse gemeenschap haar gezondheidsdoelstellingen wil realiseren, ze daarvoor alle hefbomen in handen moet krijgen en dat daarom in 2007 een verdere defederalisering van de gezondheidszorg nodig is.
Uit een in mei 2007 gepubliceerde enquête van de Artsenkrant blijkt dat 76% van de Vlaamse huisartsen en specialisten voorstander is van de splitsing van de gezondheidszorg. Niet minder dan 86% van de Waalse huisartsen en specialisten is tegen. Groter kan de kloof niet zijn. (zie de rubriek Kort, 7 mei en zie bijlage bij dit bericht)
Besluit
De Vlaamse traditonele partijen en Vlaamse regering te laks. Aangezien de Vlaamse regering de voorbije jaren niet noemenswaardig heeft geprotesteerd noch gereageerd tegen federale recuperatie van preventie door Rudi Demotte en zelf te weinig een pro-actief beleid in die sector heeft gevoerd, voelt de PS zich nu gesterkt met zijn eis en riskeert dat discours van de PS als redelijk over te komen bij de Vlaamse bevolking. Voor de Vlaamse regering dus een gemiste kans.
Het recupereren van wat gedefederaliseerd is, kan enkel indien de ander het laat gebeuren. Wat heeft de Vlaamse minister voor gezondheidszorg, en de Vlaamse Regering, verhinderd om op het gebied van preventie de recuperaties van Demotte tegen te houden? Wat heeft hen belet om zelf meer preventieve maatregelen te nemen? Er is in Vlaanderen grote behoefte aan een (of meerdere) gezaghebbende instantie die kritisch maar deskundig het Vlaams beleid beoordeelt. Wat we zelf doen is niet allemaal zo goed. Of, alternatief, binnen de Vlaamse administratie is er behoefte aan een dienst die permanent waakt over alle initiatieven in België en in Europa die de Vlaamse belangen kunnen schaden.
Alle staatshervormingen hebben als financieel kenmerk dat de Vlamingen niet over de financiële middelen beschikken in verhouding tot hun bijdrage
Slotconclusie
Een federale recuperatie van de bevoegdheid over preventieve gezondheidszorg zou niet leiden tot het toepassen van de efficiënte Vlaamse realisaties op gans België, maar wel tot nieuwe verkwistingen en transfers en dreigt op enkele jaren het resultaat van 25 jaar Vlaamse gezondheidszorg teniet te doen. De Vlamingen moeten daar op 10 juni aan denken.
De discussie moet onmiddellijk verlegd worden naar een totale defederalisering van de gezondheidszorg. Meer bevoegdheden met dezelfde financiële middelen leidt tot minder mogelijkheden Naar de onderhandelingstafel gaan met de belofte om de zogenaamde solidariteit in stand te houden is een slechte strategie. Er zijn zelfs politieke genieën die al aankondigen dat de Vlamingen zullen moeten betalen om meer bevoegdheden te krijgen.
Het enige juiste uitgangspunt is ervoor zorgen dat de Vlamingen (en de Frantaligen) over de financiële middelen kunnen beschikken waar ze voor gewerkt hebben. Dit heeft niets te maken met het boeken van ‘winst’. Dit zou enkel het herstellen zijn van een onrechtvaardige toestand.
Bijlage
Bijlage gezondheidszorg
(3847 Kb)
Terug naar de artikelenlijst.