Scheefgroei in gezinsbeleid
Gezinsbond wil stevige staatshervorming
Jan Van de Casteele 04-05-2007
 |
| Kinderbijslagen |
Een staatshervorming is vandaag broodnodig. Bevoegdheidsversnippering en het ontbreken van eindverantwoordelijkheid maken efficiënt besturen vaak onmogelijk. Gazet van Antwerpen, die de jongste dagen breed uitpakt met communautaire dossiers liet de voorzitter van de Gezinsbond de "verschillen" tussen Vlaanderen en Wallonië op een rijtje plaatsen.
De kloof: de kinderbijslagen
Het gezinsbeleid is wel Vlaamse materie, maar de federale overheid houdt - ondanks de grondwetswijziging van 1980 - de kinderbijslagen in eigen hand (dat geldt ook voor het bejaardenbeleid, de huisvesting, de tewerkstelling, de sector van de rusthuizen en in de gezondheidszorg).
Pauly wijst op bv. de scheefgroei in de geografische verdeling van de verhoogde schalen voor kinderbijslag in het werknemersstelsel. Die schaal omvat de bijdragen voor kinderen van gepensioneerden, langdurig werklozen, invaliden en wezen. 'Van alle op kinderbijslag rechtgevende kinderen in Vlaanderen geniet 12% van een verhoogde schaal. Voor Wallonië is dat 26%. Indien de verhouding verhoogde schaal/gewone schaal voor het Vlaamse en het Waalse gewest gelijk zou zijn, kan het budget voor Wallonië verminderen met 195,6 mio euro op jaarbasis. Evenwel is het overgrote aandeel van dit onevenwicht te wijten aan de hoge langdurige werkloosheid. In Wallonië. In die zin zijn de cijfers verklaarbaar en verantwoord'.
De kloof: invaliditeit
In Vlaanderen bedraagt het budget van de verhoogde schaal voor kinderen van invaliden 4,51% t.o.v. de gewone schaal. Met dezelfde verhouding voor het Waalse gewest zou het huidige budget daar met 54% verminderen, hetgeen op jaarbasis 39,22 mio euro betekent. 'Voor dit onevenwicht is ons geen objectieve verklaring bekend'.
Solidariteit
'Solidariteit met de Waalse burgers mag niet ter discussie staan en Vlaanderen mag best genereus handelen. Waar evenwel zou blijken dat transfers het gevolg zijn van verschillen in toepassing en gebruik van gemeenschappelijke regelgeving, is er geen sprake meer van solidariteit', stelt Pauly.
De kloof: Gezondheidszorg
In deze laatste sector zijn acht ministers betrokken partij. 'Voor wie hier met een rationele blik naar kijkt, is dit een beschamende bedoening', aldus Pauly.
Anderzijds valt met één beleid geen afdoende oplossing meer te bedenken. Terwijl Vlaanderen duidelijk voorkeur heeft voor huisartsengeneeskunde, zorgverzekering en thuisverpleging, kiest Wallonië voor de specialistische geneeskunde.
Volgens de meest recente cijfers zouden de transfers naar Wallonië in de gezondheidszorg gereduceerd zijn tot 150 miljoen euro per jaar, maar dat 'zegt niets over een verminderde kost in het Waalse gewest', maar is wellicht te wijten aan de groeiende kost in Vlaanderen voor antidepressiva, cholesterolverlagers en psychiatrische kosten. (wat Pauly er in GVA niet bijzegt, is dat de cijfers van Demotte allesbehalve doorzichtig en volledig zijn - red.)
De kloof: demografie en economie
De verschillen tussen Vlaanderen en Wallonië zijn er ook inzake demografie en economie. In Vlaanderen is niet alleen de vergrijzing groter maar met een geboortecijfer van 1,55 ook de ontgroening. Met een geboortecijfer van 1,72 scoort Wallonië een stuk beter. De aanpak van een demografisch beleid en van de vergrijzingkost vergt in beide regio's andere maatregelen. Grondige bijsturingen in de sociale zekerheid zijn absoluut nodig. 'Wallonië houdt die boot angstvallig af', zegt Pauly.
De kloof: werkloosheid
Ook economisch is het contrast tussen de regio's erg groot. De werkloosheid die in Wallonië meer dan dubbel zo groot is dan in Vlaanderen, vertoont ook een ander beeld. Activerings- loon- en uitkeringsbeleid zijn hier de aangewezen bijsturingmiddelen. Er is dus nood aan regionalisering van sociale, economische en fiscale hefbomen.
Oplossing: homogene bevoegdheden
Nu ook Vlaanderen economisch terrein verliest en men weet dat de betaalbaarheid van de vergrijzing vanaf 2010 steeds zwaarder zal wegen, moeten de structureel ingebakken handicaps ingeruild voor homogene bevoegdheden. Op groter wantrouwen vanuit Wallonië volgt grotere frustratie vanuit Vlaanderen. 'Het gaat hier niet langer om taal, identiteit of gevoelens, maar om beleidsruimte om de uitdagingen aan te pakken', zo besluit de algemeen voorzitter van de Gezinsbond.
PS: in het juni-nummer van Doorbraak verschijnt een interview met Roger Pauly.
Terug naar de artikelenlijst.