De nieuwe strategie
De fanfare van honger en dorst
Dirk Laeremans 09-09-2006
 |
"Niet jagen met de fanfare voorop", zo wist Stevaert een paar jaar geleden te vertellen. Want dat werkt niet: het wild loopt weg en valt niks te schieten. Gelijk had hij. Want er is wel veel fanfare geweest, maar veel zijn we sindsdien niet opgeschoten.
Al is er niet veel gejaagd, de fanfare is wel blijven leven. Vorige week vond De Standaard dat er nu toch wel eindelijk even moest gerepeteerd worden door de muzikanten van dienst: het is al een heel tijdje een kakafonie van jewelste. En de laatste keer dat de fanfaristen nog eens van dezelfde partituur speelden - sonate in BHV klein - durfden ze niet eens het bos in.
Zo raak je als fanfare natuurlijk nooit ergens. Laat staan in het bos. Daarmee schiet je niks op. Laat staan dat je groot wild kan jagen.
Maar stilaan doemen toch de contouren op van een masterpartituur die in genialiteit niet moet onderdoen voor Mozart, Bach en Beethoven samen. Met minimumprogramma's, resoluties en dure eden zijn we er niet gekomen. En dus is het tijd voor een nieuwe taktiek. De truk met de fanfare, als het ware.
Want kijk. De SP.A wil niet in een federale regering stappen als het werkgelegenheidsbeleid niet gesplitst wordt. Al de rest is nonsens, niet dringend en bucht in pakskes. En geld mag dat voor Vlaanderen zeker niet opleveren.
Fout, zegt dan weer Fons van de VLD. Dat werkgelegenheidsbeleid is eigenlijk zo belangrijk niet, maar in de fiscale autonomie moeten we wel iets gaan doen. Anders hoeft het voor ons niet.
Toch maar niet, zegt de CD&V. Het economisch beleid moet naar de gewesten. Gezondheidszorg en kinderbijslag. En als het niet lukt, dan moet het maar wat langer duren voor er een Belgische regering is.
Excuseer, zegt de N-VA. Brussel-Halle-Vilvoorde moet dringend gesplitst worden. Anders stappen we niet in een Belgische Regering.
Belgische Regering? Zo vraagt het Belang. Alleen als het de laatste is. Maar die Belangers mogen zowieso niet meespelen in de fanfare, want die sluiten anderen uit.
Een kakafonie dus om u tegen te zeggen. Als Di Rupo dus morgen nog een regering wil hebben, zal hij voor de SP.A het werkgelegenheidsbeleid moeten splitsen, voor de liberalen de fiscale autonomie, voor de CD&V het gezondheidsbeleid en voor de N-VA Brussel-Halle-Vilvoorde.
Zeg nu nog dat de Vlamingen geen onderhandelingsstrategie hebben. Je stuurt de fanfare langs alle kanten het bos in en je geeft iedereen een andere partituur. Als het groot wild dan nog niet in ultieme wanhoop smeekt om geschoten te worden, dan weten we het ook niet meer.
Terug naar de artikelenlijst.